Featured

Dit is mijn ei…

Of zo voelt het toch, ovaal, poreus en breekbaar. Maar het is wel MIJN ei.

Al van in mijn jeugd heb ik iets met tekst, met schrijven. Ik ben nu eind in de veertig, het werd tijd.

Niet dat ik nog nooit heb geschreven, ik heb in een ver verleden een blog gehad, meer als therapie, op een ADHD-site waar ik moderator was. Het klinkt allemaal heel serieus, maar dat was het niet. Het was leuk, ons kende ons, ons hielp ons.

Ik heb altijd de nood aan analyseren gehad, ik kan mezelf “dood”analyseren als het moet en ik ben er ondertussen expert in en dus dacht ik: misschien kan mijn en bij uitbreiding ‘onze’ manier van leven wel iemand inspireren terwijl het tegelijkertijd voor mij een gezonde uitlaatklep is.

Misschien lig je niet wakker van alweer een persoonlijk verhaal. Ik ook niet. Niet van dat verhaal, en niet of je dit wel of niet leest.
Ik lig wakker van andere dingen, waar ik mijn vinger niet op kan leggen maar wat me eindeloos in een vicieuze cirkel van piekeren doet belanden, of eerder, deed belanden vooraleer ik mijn denkproces leerde herkennen en stoppen.

STOP moet ik vaak tegen mezelf roepen. STOP met daarin mee te gaan, STOP met jezelf te benadelen door verder te praten, STOP met je schuldig te voelen omdat je niet onthoudt wat je moet onthouden. Het is nu eenmaal wie je bent, het is niet belangrijk want je hebt veel betere kwaliteiten dan dat.
STOP heeft mijn leven heel wat makkelijker gemaakt. Als vrouw, als moeder, als collega, als familielid.

Stooooop!

Maar het ging niet vanzelf. Het inzicht kwam pas toen de grond onder mijn voeten wegviel, toen ik mezelf tegenkwam. En geloof me, alleen ik kan mezelf tegenkomen met die ADHD-intensiteit dat het benauwelijk gevoelloos wordt, dat de analyse gewoon leidt tot zelfdestructie. En ik was op dat moment al een eind moeder van 2 bloedmooie dochters die naar ik pas later vernam vrolijk 70% kans hadden om mijn ADHD te erven. Yep. Wat dus in het kwadraat waar bleek te zijn.

‘Dank u, mama!’

Hoewel: ‘mijn’ ADHD is het niet. Het is elk apart ‘hun’ ADHD, met hun specifieke problemen, in het Nederlands “comorbiditeit” genoemd.

Maar dat volgt later wel in ons verhaal. Zonder het te benoemen zie je de verschillen zo duidelijk. En hun ADHD is even intens, even kop-tegen-de-muur-stotend bij momenten als dat bij mij soms is.

Ikzelf heb ‘therapie’ achter de rug waar ik bleef vragen om kapstokken om uit de put te geraken. De traditionele therapie van het graven maakte de put alleen maar dieper.

Maar ik ben er uit geraakt uit frustratie (kwaad zijn is innerlijke kracht) en ik mag nu, op dit moment aan mezelf luidop toegeven dat ik gelukkig ben. Omdat ik STOP zeg, ongeacht wat anderen daarvan vinden. Mijn lijf is mijn barometer, alleen ik kan over mezelf beslissen. Dus ik stop als ik stop, ik geef 300% van mezelf en soms zeg ik stop voor een lange tijd.

Het is wie ik ben, ik heb het geaccepteerd. Er viel niets anders aan te doen.

Ik neem ondertussen een viertal jaar meds maar dat ging niet zonder slag of stoot. Want ik mankeerde in mijn ogen niks dat niet overkomelijk was. En dat wolkerige dat in mijn hoofd kwam zweven bij het nemen van Rilatine en later Concerta hielp me ook niet echt geloven dat dit de oplossing was.
Maar nu voel ik me door de pilletjes min of meer ‘normaal’ hoewel ik me eerder kan vinden in het feit dat het mij helpt om ‘normaler’ over te komen bij anderen.

Het maakt me ook 20 kg dikker maar als ik afweeg (en dat kan IK alleen) hoe het mijn leven makkelijker heeft gemaakt zonder aan mijn ‘ik’ af te doen, dan kies ik voor ‘dikker zijn’ -Bij wijze van spreken dan want een maand of twee geleden liet ik mijn maag hypnotiseren om toch te kunnen ingaan tegen wat dokters en apothekers beweren…-
Zo ben ik dan weer. Ik stel alles in vraag, zwem liever tegen de stroom in dan mee. Dat is avontuurlijker en vraagt meer persoonlijkheid dan meelopen.

Wat mij onderscheidt van het dierlijke ras is een doordachte mening en daar ben ik trots op! De ene keer al wat meer doordacht dan de andere 🤜

Soit, voor een eerste blog kan dit wel al tellen.
Ik geef me bloot.

Mijn ei is dus breekbaar en poreus, maar wat binnenin de schaal zit is sterker, kleurrijker en intenser dan ooit. Punt.

Vee

Eventjes mijn rechtvaardigheidsgevoel gevolgd…

🤓 ik ben efkes in mijn pen geschoten : Open letter to the Council of Europe European Commission for the efficiency of justice.

June 29 2018

Dear members of the Council of Europe, European Commission for the efficiency of justice,

I feel obligated to inform your organisation about issues in our Belgian Justice system that are morally so wrong, I have no other choice than to report this.

Today I read in the Belgian newspapers that 3 prisoners in temporary custody are not sent back to detention because of so-called inhumane circumstances in the Belgian justice system.

Yes, the prison guards are, rightfully, on strike.

Year after year they were promised to get more help (through hiring new prison guards) to be able to give the prisoners the humane treatment they deserve.

In 2016 the Minister of Justice, Koen Geens, promised better accomodation and more prison guards, measures to remedy overcrowded prisons but none of these promises have been kept.

So the prison guards are discontent, they see no-one listens to them and their concern is, although media and government always focus on their so-called illegitimate strike and not on the issues which are at the origin of the strike, the humane treatment of the prisoners with the means they have a right to.

Prison guards are supposed to keep all the prison issues inside their organisation (deontological code) which makes them vulnerable to attacks coming from the Justice minister himself and the media which are one-sidedly informed. They are scared to put the real issues on the table because of losing their job.

If I tell you that even toilet paper is an issue and that the paper goes tot he prisoners if there is no budget, it only gives you a tip of the budgettary problem.

The lack of budget to maintain a safe and practical and humane prison environment is the responsibility of the Belgian Department of Justice, is it not?

If the Minister of Justice fails to provide money to saveguard the prison environment, if the Minister of Justice allows for 8 prisoners in a room of 4, if the Minister of Justice allows for the prison guards to work 3 shifs in a row, it does not work conform its own Belgian law. No man/woman can work this kind of hours without recuperating properly and having health or family problems….

In Belgium most of the prison guards cannot take up their holidays or their surplus worked hours because there are not enough colleagues to back them up.

The so-called benefits as talked about in the media are no benefits tot he prison wardens this way.

And more, the young colleagues that start leave because of the unattractiveness and danger of the job. The employee flow towards the job is smaller than the flow of people leaving the job (because of the work circumstances and people that are taking up their pension).

And yes, do not forget, there is still the danger aspect.

No-one talks about it, people in general are quick to accuse when something goes wrong but is it not the Belgian Department of Justice which is responsable ?

To order the police to take up the wardens jobs during a strike in a larger number than the number of wardens that actually do the job or promoting them as being able to replace the wardens is completely wrong.

Neither the police nor the wardens are happy. Police is not supposed to allow the prisoners to walk and wash because they are not used to do that.

Using this argument to brand the wardens in the media as ‘uncaring’ because they deny the inmates their usual treatment is disforming reality. It is just to garanty a safe prison environment that they go on strike. Financially the strike diminishes their wage and if a lot of the wardens are still on strike, it is because they want these issues to be solved.

I am a caring person, who listens to people, who does not judge without informing myself but Belgium is completely out of order when releasing prisoners on ‘inhumane conditions’ without remediating the origin of this so-called ‘inhumanity’. I see more and more the tendency that media and government disform reality, to fit their own agenda.

Truth does not prevail anymore…

Please keep in mind that the prison wardens are there ‘for’ the prisoners, they want them to be incarcerated and doing their time in a humane way and they enjoy their job but there are limits as to safety of their own lives.

The above information I collected in the media is at least disturbing, as it is

1. One-sided

2. Not an example of ‘good practice’ in times of terrorism and insecurity.

I address my concern to you because there is no way to make my concern heard in Belgium.

I would appreciate some kind of answer from your part on the matter.

Yours sincerely,

Vee

Taking up the fight for them because they are deontologically unable to fight the system without repercussions.

Hoor je de haai kranen?

Versprekingen

Het is wat het is, zeker? Het is al erg dat ik in de tuin tegen mijn doggies zit te praten en Bazieltje waarschuw dat zijn binnenoor aan het verbranden is…

Yep. Hij heeft, naar ik ergens gelezen heb, bloemkooloren. Al van bij de eerste aanblik kon je zien dat zijn oren er “verkeerd op genaaid” stonden. Altijd maar dan ook altijd liggen zijn oren binnenstebuiten. Ik ken hem niet anders…

Ik accepteer het gewoon ook zo. Hij past bij me, Bazieltje. Net iets anders, daarom precies uniek gepast om bij mij te zijn.

Hoor je de haai kranen?, hoor ik me zeggen.

Oké, en laat ik een fractie voordat de klanken er uit kwamen al gedacht hebben dat het fout was en ik ze gecorrigeerd zou uitspreken. Niets van.

Hoe vaak ik dit tegenkom? Heeeeeeel vaak. Misschien kan een haai kranen, maar ik hoor liever een haan kraaien🙄.

Zelfacceptatie is dan cruciaal. Ofwel godver ik me te pletter en maak ik mezelf uit voor dom en alles wat schoon en lelijk is, of ik lach ermee en vind het eigenlijk wel iets wat je, mocht je willen, niet eens kan bedenken om uit te spreken.

Ik verkies het tweede. Het is wat het is. Ze horen bij mij, de versprekingen.

Wat helpt het me verder om te jammeren, over versprekingen, over verkeerd begrepen intenties, over de keren waarop ik het deurkozijn ram in plaats van door de opening loop.

Vroeger vond ik mezelf lomp, dom als ik dat deed. Ondertussen weet ik dat er iets aan mijn motoriek zou kunnen schelen maar daarom ga ik het nog niet uitzoeken.

Het is wat het is, niets levensbedreigend, soms ben ik een kluns, soms niet. Maar soms ben ik ook intelligenter en to the ‘pointer’ en dat is dan een voordeel.

Hier in het West-Vlaams hebben ze er een gezegde voor: je neemt de beule bij de blutse. Het betekent zoveel als: de buil effent de deuk of zoals ik al zei ‘het is wat het is’.

Grappig, misschien moet ik zonnecrème aan Baziel zijn oren smeren. Problem solved.

En dat is wat leven is denk ik, leven met de idee van alweer een gezegde: we’ll cross that bridge when we come to it.

En ondertussen geniet ik, van mijn ventje, mijn tuin, mijn hondjes, mijn versprekingen en mijn leven.

Meer moet dat niet zijn.

Vee

Het is gepasseerd.

Nu ik nog…

Het is pas nu dat ik wat energie over heb om te bloggen. Heftig was het. De angst, de operatie, de emoties tijdens en nu nog. Het vergt wat van je als partner.

En dan heb ik het nog niet over mijn schat zelf. Kranig, weinig klagend, goed herstellend en met een gedrevenheid die hij noodgedwongen moet loslaten als zijn lichaam stop roept.

We klagen niet. We schrikken wat een energie herstel vergt, bij beiden. We slapen meer dan we op zijn, we leven matig en vandaag was mijn schat zijn eerste uitje sinds zijn operatie. Drie overbruggingen werden er uit zijn beenader gemaakt.

De littekens vallen mee.

Wat het zwaarst weegt volgens hem is het ‘niet veel meer kunnen’. Het twijfelen aan dat alles veel beter wordt, de idee dat mensen hem voorgelogen hebben dat ie beter zal zijn na de operatie. Het ‘niets inspannends kunnen’ sloopt hem. Hij wordt er knorrig en kortaf van.

Wat hij wel doet? Dronen en op de pc tutorials allerhande bekijken zolang hij kan om dan pompaf in zijn opplooibed in de woonkamer te gaan liggen.

En dat gebeurt zo’ n vijf keer per dag. Hij voelt zich depressief worden, ‘niet gelukkig’ zoals hij het omschrijft.

En hoewel ik het niet persoonlijk mag nemen doe ik het toch, soms, als mijn pillen uitgewerkt zijn en mijn adhd ook opspeelt.

Of wat dacht je, Vee, dat dat foetsjie was?

Tussen een spoedopname van mijn bevriende ex en de spoedopname van mijn ventje ( hij sloeg de avond voor de opnamedag wat in paniek) was er nog mijn oudste die klaagde dat ze net nu ‘haar moeder nodig had’ en die ook boos aangaf dat ik er voor mijn ex, hun vader, op een zo’ n cruciaal moment beter ook moest zijn ( hij brak door een val zijn kaak en hand en had niemand om hem te komen ophalen).

Dus na van spoed Veurne naar spoed St-Jan Brugge te zijn gevlogen en met de aandacht die mijn dochter zoog, ben ik mezelf voorbij gelopen.

Typisch, maar WEER zag ik het zelf niet aankomen.

Gelukkig is er zoiets als halftijdse medische bijstand zodat ik met een premie van de RVA tot eind juli mijn ventje kan bijstaan maar vooral, en eveneens, zelf tot rust kan komen in de zetel naast mijn ventje in het opplooibed.

Ik voel me soms 70 als ik ’s morgens uit mijn bed kom. Mijn voetzolen doen pijn van het moment ik de grond raak en een ijstherapie met roloefeningen op een golfballeke maakt al een tweetal weken deel uit van mijn avondritueel.

De Highland Games met mijn collega’s was een welkom uitje, er eventjes helemaal tussen uit was een welkome verademing.

Maar toch: de zon schijnt maar schijnt vandaag aan mij voorbij.

De kwaliteit is weer eventjes weg uit mijn leven, zintuiglijk is genieten iets onbestaande.

Het automatisme doet me denken aan de week na het overlijden van mijn ma, toen ik de begrafenis organiseerde tussen de verdrietige broers en zus en pa door.

Dat heb ik wel, ik schakel blijkbaar over op ‘noodrantsoen’ als dingen te heftig worden…

Ik hoop alleen dat ik gauw weer voeling krijg met de wereld rondom mij want ik ben aan het afdwalen, verglijden, vervreemden als een marionet op een poppentoneel. Anders kan ik het niet omschrijven.

Ik kijk rond maar voel me een toeschouwer, vaker dan zou moeten.

Soit, we komen er wel door. Klagen doe ik niet, ik heb er de fut niet voor.

En van zodra alles weer wat normaler wordt, geeft de zon wel weer haar vitaminen aan mij persoonlijk. Want ik heb dat gewoon verdiend. Punt!

Vee

Zonnige morgen

Keep on shining !

Ik zit op de trein en zie een roze schijn in de lucht. Het wordt weer een mooie dag.

Ook al staan er een paar Amerikanen in de opstapruimte luidruchtig ruzie te maken, ik heb een goed gevoel.

Het wordt een dag zonder drama, of eerder, ik laat me niet meeslepen vandaag. Ik hou mijn vinger op het relativeerknopje, zoveel als mogelijk, zoveel als ik me bewust ben dat er zich een drama begint te ontvouwen.

Zou dat geen oplossing zijn? Eenmaal onder het mes om een gevoelspomp te laten analyseren, analoog aan een morfinepomp, waarbij je zelf wat bijdrukt op de juiste knop om weer in balans te komen.

En ook een morfineknop om af en toe eens compleet van de wereld te zijn.

Dat laatste is geen optie. Eenmaal je ‘van de wereld’ bent weet je van jezelf dat je niet terugkeert Vee. Omdat je net die andere onconventionele wereld zou verkiezen.

Vannacht droomde ik dat ik met mijn ex-man door het Vlaams Parlement een rondleiding kreeg en dat hij aan alle soorten toestellen gekoppeld blaren kreeg die openbarstten.. Hij moest gaan zitten en de hulpdiensten werden gebeld. Het duurde een eeuwigheid vooraleer ze door security waren en ook onze weg doorheen het Parlement konden traceren en toen ze bij hem aankwamen was alles bijna verdwenen. Streptokokken, zei ik en ik werd wakker door de wekker…

Het heeft alles van de realiteit. Vandaag doe ik een traject in het VP als voorverkenning voor het feest dat ik mee organiseer.

Gisteren zag ik in Metro een foto van vreselijke brandblaren op de handen van een kind door berenklauw en mijn ex heeft effectief in het ziekenhuis gelegen met streptokokken.

En de boel werd door mijn brein onafhankelijk van tijd met elkaar verweven.

Het zijn allemaal indrukken uit het verre of dichte verleden, verwerkt in een kortbij toekomstige tijd. Sciencefiction dus😂.

Shuuuuuuut upppp! No YOU listen!

Mijn vibe zit nog altijd goed, ondanks de Amerikanen.

Ik had gisteren een roetsjbaandag.

Nu eens niet met mijn ventje maar ik kreeg een sms dat de vriend van mijn oudste haar vriend waarmee hij veel optrekt en die aan urban fotografie doet, door een dak van 8 m hoog was gevallen in Luxemburg. Paniek bij de gedachte van zijn breuken want een mens leeft mee met zijn dochter.

Ik gaf haar eerst wat advies dat ze niet impulsief daarheen trekt want dat ze al een baas heeft die er op zit te wachten om haar buiten te keilen.

Ik kan er trouwens niet bij dat sommige bazen zo met personeel mogen/kunnen spelen. En dan zijn ze verwonderd dat er me#too-toestanden ontstaan…

Soit, terug naar het ongeval.

Hij had een gebroken oogkas, bekken, borstkas, been en klonters in het hoofd. Daarvoor stond hem een operatie te wachten. Hij zou niet meer kunnen lopen.

Vreselijk! Het beeld bleef maar door mijn hoofd spoken en aangezien hij wees is was ik in mijn hoofd al met een benefiet bezig om de kosten te drukken.

En ergens was ik blij dat hij het nog kon vertellen. Raar, ergens had hij nog geluk, hij was nog bij verstand. Dat schoot door mijn hoofd.

Of misschien had hij het beter niet overleefd? En dergelijke gedachten meer…

Nee, er is hoop, we steunen hem wel.

En mijn collega was jarig! Happy! We hebben gelachen, gedronken en taart gegeten en vooral genoten. In mijn achterhoofd zat ‘je geniet er best van, want alles kan zo over zijn’.

copyright H.S.

En toen ik een uur later dan anders mijn trein richting huis nam kwam was ik totally happy.

Er kwam een sms door van mijn dochter.

Waaaaaaaaaaat?

Ze was kwaad en wie zou dat niet zijn?

Ze had geïnformeerd via zijn liefje in Luxemburg en daar vernomen dat ons ‘slachtoffer’ in kwestie een gebroken been had en dat zelfs niet vandaag was gebeurd.

Oké. Dramaqueen? Tuurlijk wil je niemand zien! Dan val je door de mand! Maar je claimt wel alle aandacht en doet zielig op afstand? Sukkel.

Waarom doet iemand dat? Je WEET toch dat je daarmee geen vrienden maakt maar verliest?

Ik ben blij det mijn dochter en haar vriend nu weten wat voor iemand hij is. Zo’n fantast is ziek en kan mensen problemen bezorgen omdat ze

– onterecht een benefiet opzetten (ik bijv.)

– hun baas de huid volschelden omdat vriendschap voorgaat op alles en ontslagen worden (zoals mijn oudste).

Ik had op het werk zo geschrokken gereageerd dat mijn collega’s vroegen wat er was en nu mag ik ook de rest vertellen want anders vragen ze ook uit bezorgdheid hoe het met hem gaat…

En dat terwijl mijn ventje en ik nog voor een hartoperatie staan.

En juist DAAROM vind ik liegen zo hatelijk! Een klein leugentje heeft grote gevolgen, altijd.

Toen mijn oudste hem eindelijk aan de telefoon kreeg, deed ze ook haar zegje.

Enig antwoord op haar bezorgdheid?

Fuck off!

Maar : karma is a bitch. En dat heeft hij aan zichzelf te danken…

Soit, vandaag dus de vinger op de dramaknip en vooruit. Het is nog steeds een zonnige morgen en ik hou dat gewoon zo.

Vee

Geboers

Ik kan er niet bij. Sporter-motorcrosser. Vijfvoudig wereldkampioen gestopt op zijn 28ste. Opzoeker van berekende risico’s. En dan kom je zo aan je eind.

Hij voer met zijn vrienden op de Miramarplas in Mol.

Iedereen kent hem, velen wellicht zoals ik voornamelijk van naam. Omdat hij zoveel won. Omdat hij zijn eigen stijl had en omdat hij wist wanneer te stoppen. Op zijn verjaardag.

Ik denk dat hij daarna nog veel heeft genoten. Zoals nu met op een boottochtje.

Hij sprong naar het schijnt zijn nieuwe puppy achterna die overboord ging. En kwam niet meer boven. Het hondje geraakte aan de kant.

55. Geen leeftijd. En het komt blijkbaar zoals het komt…

Het maakt wellicht indruk op mij omdat mijn ventje op zijn 49ste net aan de dood is ontsnapt.

Hij ziet het niet zo, de artsen en de mensen die hem graag zien wel.

Het leven is al zo kort, waarom zou ik niet genieten?

Het is waar maar ergens denk ik dan, vanuit jouw standpunt is het waar, vanuit het standpunt van een buitenstaander ook, maar vanuit het standpunt van iemand die je lang bij zich wil hebben is het een ‘gezegde’.

Ik sta egoïstisch in mijn relatie en dus wil ik, voor mijn geluk, dat je geniet met mate, ook al vind je zelf dat wat ze zeggen over hierdoor langer te leven niet zou kloppen.

Ik wil dat je oplet. Punt. En hoe meer je zaken weglacht, hoe meer je op mijn hart trapt.

Ik ben nu eenmaal gevoelig daar, hoewel ik het niet laat blijken soms.

Maar we waren bij Eric Geboers, die er niet meer is.

Het is wat het is, een zoveelste ongeluk. Maar het heeft wel een snaar geraakt.

Vee

Yep. Ik voel het, het wordt weer zo n dag…

Het besef komt later, samen met wijsheid?

Ik heb het sinds gisteren in mijn lijf hangen, dat onbepaald gevoel waarin ik verdrink zonder een vinger op te kunnen leggen.

Ik voel me goed en ook slecht. Dat duale in mij is er weer. Het is lang geleden, misschien gebeurt er te veel waar ik moet tegen op boksen.

Ik kan veel aan, ik heb energie over maar soms zijn de gevoelens er, totaal niet in verhouding met het moment.

Gisteren was ik intens gelukkig: dochter op bezoek, zon, mijn ventje aan de visbbq. En alles ging op t gemakje.

Misschien zit het daar wel, ik en schijnbaar naar de buitenwereld op t gemak. Maar in mijn koppeke ben ik al bezig met vechten.

Ik weet dat mijn vent een moeilijke hartpatiënt zal zijn, hoewel ze me ervan overtuigen dat hij gewoon niet veel zal kunnen na de operatie.

Ik geloof dat hij het toch zal proberen, al wat hij niet mag doen.

En ik wil niet de stempel krijgen dat hij van mij niets mag doen. Een van de zaken waarom we getrouwd zijn is omdat we mekaar laten zijn zoals we zijn.

Hij krijgt het op zijn heupen, nu al als er woorden vallen als ‘niet mogen, niet kunnen…’

Soit, hij heeft gelijk. Ik moet het loslaten, anders bijt ik me vast in ruzie maken en dat willen we alletwee niet.

Het is dus een mooie dag geweest maar ik zei hem wel dat ik ‘verdronk’ ’s avonds. En totaal mijn vinger erop leggen kan ik niet.

Want deze morgen schijnt de zon, heb ik goed geslapen en zie ik werken zitten, maar het gevoel zit er nog. Onrust, als een klein bommeke dat op ontploffen staat. Ik probeer vandaag mijn tong af te bijten, want ik zal niet kunnen stoppen als ik begin.

Ik ben hypervrolijk en vanbinnen toch melancholisch en ik zit rustig op de trein schijnbaar, maar mijn gedachten racen en ik zal veel weg en weer lopen vandaag.

Hopelijk stoor ik niet te veel. Het is gewoon zo’n dag dat ik beter thuis blijf. Maar na een weekend vertrek ik beter.

Want wat als ik geen zin meer ‘over’ heb om ooit nog te vertrekken?

Man, Vee, stop er mee! Je maakt jezelf gek!

We zijn er bijna. Misschien merkt niemand het en wekker ik pas vanavond weer als ik thuis ben.

Yep. This IS me. En het is gvd niet makkelijk soms!

Vee

Afwezig met reden

Niets bijzonders te melden

Ik heb niet veel fut, zin, reden, enz. om hier iets neer te pennen.

Mijn ventje kreeg een hartinfarct (of 2) en ik ben er meer mee bezig dan hij.

Ik kon weduwe geweest zijn. Hij heeft het voelen aankomen zegt ie dus t is allemaal in orde.

Jazeker. Ik verwerk het nog steeds: nog geen jaar getrouwd, het telt geeneens…

Wacht, eerst nog een keer van spoor veranderen, kwestie dat ik weet dat ik niet moe genoeg ben…

En weer verder. Het is wat het is. Morgen mag hij naar huis en er wachten nog 5 overbruggingen. Tja, eentje is geentje, denk ik dan. Als je borstkas toch open moet.

Ik heb het lastig. Ik dacht dat ik bestand was maar het heeft gevreten. Meer dan bij hem.

Alles is ok, de bloeddruk, saturatie… maar hij is hyperder dan anders en zelfs ik heb er moeite mee zoals hij als een kwajongen alle advies aan zijn laars lapt.

Het is genetisch. Ok. Maar daarom hoef je nog niets te ontkoppelen. Ik ben er ook. Ik zie je graag. Al nagedacht hoe ik er uit zou komen mocht je er niet meer zijn?

Die mogelijkheid zat er volgens jou nooit in, je weet het beter en was op tijd.

Maar wat dan met degenen die maar een verwittiging krijgen? Die zijn er niet meer hoor!

Ik hou me sterk. De operatie zal routine zijn.

Het blijft wel een operatie en je zult pijn hebben. Geen ontkomen aan. En ik had je dit liever bespaard. Maar misschien ook niet, dat je de ernst beseft. Moet je stoppen met genieten? Nee. Maar meer mate zou mogen.

Ik zeg tegen collega’s als je zegt ‘toch paling in de room te eten en toch verder te roken’ dat je je eigen persoon bent en ik je laat.

Ik zou nogal van mijn foert dromen, is een van de antwoorden.

Ik niet, ik heb dat lang gedaan. Ik vecht niet meer tegen iets wat niet verandert. Het is inderdaad jouw leven.

Je hebt maar een leven en inderdaad, je hebt goed geleefd mocht je nu gestorven zijn maar in mijn ogen heb je niet lang genoeg geleefd want ik wil oud worden met jou. Het is dus ook ONS leven.

IK ben egoïstisch want ik WIL je niet moeten missen en al zeker niet als je er eventueel zelf wat aan kan doen.

Myocardinfarct. Je stuurde nog een wikepediabericht. Daar staat in dat de vernauwing aanlading door cholesterol is. Ookal is je cholesterol in orde, het heeft bij jou toch voor de 90% vernauwing gezorgd.

Ik wil je niet op dieet maar je moet het nu niet zoeken ook. Paling in de room. Ik verwacht dat je het toch ietske kalmer aan doet, al is het maar als ik er bij ben.

Ik weet het, ik discussieer niet, het heeft geen zin maar het doet pijn dat je het niet belangrijk zou vinden om langer met mij door te brengen want zo interpreteer ik dat.

Ik vraag niet dat je verandert voor mij, ik verwacht dat je zorgt voor jezelf. Maar tot nu toe bewijs je het tegendeel en ik kan het niet helpen dat ik verdrietig ben daarom.

Eerlijk is eerlijk. Mijn gevoel. Mijn blog.

En dus ga ik straks weer op bezoek waar je mij zegt dat je me mist, me doodgraag ziet en graag naar huis wil. En kwaad zult zijn omdat ik blog hierover.

Ik zei het je al maar je bent niet serieus als ik het zeg. Luchtig doe je er over.

Ergens klopt er iets niet tussen woord en daad. Zo voel ik het aan.

Misschien vat je de ernst niet omdat je niet met hoogdringende sirene bent weggeloeid en er niets aan overhoudt. Het kon slechter. Inderdaad, gelukkig ben je weer de oude maar het had slechter gekund.

Of ik dan nog de oude ben valt te bezien. En het houdt me serieus bezig.

Vee