Featured

Long time No write

Het gaat, meer zeg ik niet

Ik weet het. Soms verdwijn ik. Ik kan het even niet neerschrijven omdat andere zaken energie pakken. Mijn ventje zit nog altijd in t sukkelstraatje na zijn drie overbruggingen. Mijn oudste is gesettled en mijn jongste combineert unief met anorexia. Top. Het gaat goed met me.

Hoewel, ik voel me niet echt verbonden met wat ik doe. Mijn gevoel is verdwenen, Mn voeling is niet dat meer.

Mag het even? Mag ik mijzelf terug zoeken? Mijn job loopt op wieltjes maar maakt me supermoe. Dat pendelen is nog altijd zinloos.

Eergisteren nam ik sinds lang weer de tijd om een penseel vast te pakken. Ik heb dat nodig. Net zoals zingen en dat doe ik al jaaaaaaaaaren niet meer. Daaraan alleen al weet ik dat het niet is wat het moet zijn. Mijn creatieve ik zit in mijn tenen.

Sorry als ik down lijk, ik weet geeneens of ik het ben. Ik kan bergen verzetten maar nu even niet, schat.

Ik leef. Laten we dat gewoon eventjes vasthouden en niet te veel piekeren of ik wel goed bezig ben. Ik weet dat ik op de rand zit. Dat is al iets. Het besef.

Soit, hup met de geit (ik dus). Het is een beleving, misschien zelfs geen realiteit. Alles lukt toch?

Niet klagen, Vee. Je dobbert niet in een bootje met heel je hebben en houden. Je hebt alles. Je weet dat ook. Dus zoek verder naar weer ‘zin’. Ook jij mag er eens door zitten…

Jaja. Maar ondertussen loopt alles verder. Ik ben niet perfect. Ik kan er ook onderdoor gaan en verdrietig zijn. 1 gemene opmerking en ik zit op mijn gat, nu.

Soit. K zal nog n pilletje nemen, mijn dochters steunen, mijn vent zijn gedacht laten doen en zwijgen.

Jammer, dat zwijgen is net wat ik niet ‘ben’.

Bijna op het werk, ik zal wel de knop omdraaien of een masker opzetten. Het is wat het is.

Je ziet, ik ben nog geen haar veranderd, hoewel ik mezelf wijsmaak dat ik de waarheid in pacht heb.

Op naar een betere morgen en anders ben ik vanmiddag al weer thuis.

Aja en F* ADHD!

Vee

Featured

Dit is mijn ei…

Of zo voelt het toch, ovaal, poreus en breekbaar. Maar het is wel MIJN ei.

Al van in mijn jeugd heb ik iets met tekst, met schrijven. Ik ben nu eind in de veertig, het werd tijd.

Niet dat ik nog nooit heb geschreven, ik heb in een ver verleden een blog gehad, meer als therapie, op een ADHD-site waar ik moderator was. Het klinkt allemaal heel serieus, maar dat was het niet. Het was leuk, ons kende ons, ons hielp ons.

Ik heb altijd de nood aan analyseren gehad, ik kan mezelf “dood”analyseren als het moet en ik ben er ondertussen expert in en dus dacht ik: misschien kan mijn en bij uitbreiding ‘onze’ manier van leven wel iemand inspireren terwijl het tegelijkertijd voor mij een gezonde uitlaatklep is.

Misschien lig je niet wakker van alweer een persoonlijk verhaal. Ik ook niet. Niet van dat verhaal, en niet of je dit wel of niet leest.
Ik lig wakker van andere dingen, waar ik mijn vinger niet op kan leggen maar wat me eindeloos in een vicieuze cirkel van piekeren doet belanden, of eerder, deed belanden vooraleer ik mijn denkproces leerde herkennen en stoppen.

STOP moet ik vaak tegen mezelf roepen. STOP met daarin mee te gaan, STOP met jezelf te benadelen door verder te praten, STOP met je schuldig te voelen omdat je niet onthoudt wat je moet onthouden. Het is nu eenmaal wie je bent, het is niet belangrijk want je hebt veel betere kwaliteiten dan dat.
STOP heeft mijn leven heel wat makkelijker gemaakt. Als vrouw, als moeder, als collega, als familielid.

Stooooop!

Maar het ging niet vanzelf. Het inzicht kwam pas toen de grond onder mijn voeten wegviel, toen ik mezelf tegenkwam. En geloof me, alleen ik kan mezelf tegenkomen met die ADHD-intensiteit dat het benauwelijk gevoelloos wordt, dat de analyse gewoon leidt tot zelfdestructie. En ik was op dat moment al een eind moeder van 2 bloedmooie dochters die naar ik pas later vernam vrolijk 70% kans hadden om mijn ADHD te erven. Yep. Wat dus in het kwadraat waar bleek te zijn.

‘Dank u, mama!’

Hoewel: ‘mijn’ ADHD is het niet. Het is elk apart ‘hun’ ADHD, met hun specifieke problemen, in het Nederlands “comorbiditeit” genoemd.

Maar dat volgt later wel in ons verhaal. Zonder het te benoemen zie je de verschillen zo duidelijk. En hun ADHD is even intens, even kop-tegen-de-muur-stotend bij momenten als dat bij mij soms is.

Ikzelf heb ‘therapie’ achter de rug waar ik bleef vragen om kapstokken om uit de put te geraken. De traditionele therapie van het graven maakte de put alleen maar dieper.

Maar ik ben er uit geraakt uit frustratie (kwaad zijn is innerlijke kracht) en ik mag nu, op dit moment aan mezelf luidop toegeven dat ik gelukkig ben. Omdat ik STOP zeg, ongeacht wat anderen daarvan vinden. Mijn lijf is mijn barometer, alleen ik kan over mezelf beslissen. Dus ik stop als ik stop, ik geef 300% van mezelf en soms zeg ik stop voor een lange tijd.

Het is wie ik ben, ik heb het geaccepteerd. Er viel niets anders aan te doen.

Ik neem ondertussen een viertal jaar meds maar dat ging niet zonder slag of stoot. Want ik mankeerde in mijn ogen niks dat niet overkomelijk was. En dat wolkerige dat in mijn hoofd kwam zweven bij het nemen van Rilatine en later Concerta hielp me ook niet echt geloven dat dit de oplossing was.
Maar nu voel ik me door de pilletjes min of meer ‘normaal’ hoewel ik me eerder kan vinden in het feit dat het mij helpt om ‘normaler’ over te komen bij anderen.

Het maakt me ook 20 kg dikker maar als ik afweeg (en dat kan IK alleen) hoe het mijn leven makkelijker heeft gemaakt zonder aan mijn ‘ik’ af te doen, dan kies ik voor ‘dikker zijn’ -Bij wijze van spreken dan want een maand of twee geleden liet ik mijn maag hypnotiseren om toch te kunnen ingaan tegen wat dokters en apothekers beweren…-
Zo ben ik dan weer. Ik stel alles in vraag, zwem liever tegen de stroom in dan mee. Dat is avontuurlijker en vraagt meer persoonlijkheid dan meelopen.

Wat mij onderscheidt van het dierlijke ras is een doordachte mening en daar ben ik trots op! De ene keer al wat meer doordacht dan de andere 🤜

Soit, voor een eerste blog kan dit wel al tellen.
Ik geef me bloot.

Mijn ei is dus breekbaar en poreus, maar wat binnenin de schaal zit is sterker, kleurrijker en intenser dan ooit. Punt.

Vee

Trots

Ik ben trots.

Soms wil ik er niet over bloggen omdat het te persoonlijk is, het gevoel om trots te zijn. Maar ik ben het wel!

Mijn jongste slaagde net voor haar eerste blok unief, ze ging ervoor en beseft nu eindelijk dat ze meer in haar mars heeft dan ze zelf denkt.

Is slagen in studies dan zo belangrijk? Nee, maar het gevoel dat je iets niet kunt, dat toch aanpakken en een sprong in het duister nemen om te zien dat het wel lukt, geeft je zelfvertrouwen een enorme boost om verder te doen.

En dat is wat van belang is bij ons adhd’ers. Want vaak wordt er je verteld dat het niet zal lukken, dat je te hoog grijpt, dat je het niet kan.

En dan heb ik het niet over de mensen die enkel leven om anderen naar beneden te halen omdat ze zelf geen leven hebben.

De grootste saboteur zit in onszelf.

Dat kleine negatieve verwijtende stemmetje dat je probeert onderuit te halen nog voor je aan iets begint. Dat stemmetje dat je lichaam zo in de stress doet gaan dat je misselijk wordt tot braken toe, dat je hoofdpijn bezorgt en fysiek pijn doet.

Mijn dochters kennen dat stemmetje, ik ook, hoewel ik het nu vaker op tijd identificeer en een dreun verkoop als ik daar genoeg energie voor heb.

De innerlijke strijd winnen tegen dat stemmetje is een massale overwinning op zich : het maakt dat, tenminste voor wat overwonnen werd, de strijd achter je ligt.

Daarom is het belangrijk voor mij en ook voor mijn dochters dat dingen worden opgesplitst in delen.

Elk deel afwerken is een overwinning want de strijd in je hoofd stopt nooit. En eenmaal je zwak staat wint het stemmetje aan woordenschat.

Het per deel een dreun verkopen, is de oplossing voor mij. Maar dat is niet noodzakelijk ook de oplossing voor hen want iedere adhd’er is anders.

En als je dat min of meer onder controle krijgt, zijn er nog de mensen rondom je die het nodig vinden om via jouw rug over je te springen, je een dreun te verkopen omdat ze nu eenmaal enkel daarvan een kick krijgen. En ze komen uit de meest onverwachte hoeken en slaan onverwachts toe.

En dat terwijl geluk zo simpel kan zijn.

Dat stemmetje innerlijk even doen zwijgen en genieten van de overwinning die mijn dochters behalen is zo’n geluksmoment.

Mijn jongste begon aan haar studies na twee jaar werken en het besef dat ze met het werk dat ze deed haar pap niet zou koelen voor de rest van haar leven. Nog heel wat studeerblokken zullen volgen maar ze huilde van geluk, zegt ze.

Het besef dat ze op haar eentje dat heeft behaald, doet haar groeien. Het heeft haar innerlijk faalstemmetje een lesje geleerd.

Proficiat motje!

En het mooie is dat wij mekaar elke overwinning gunnen, mijn kids en ikzelf.

Omdat we weten hoe moeilijk het is om dat stemmetje een dreun te geven zodat het eventjes zwijgt, omdat we weten hoe we in elkaar zitten en mekaar redelijk kennen.

Wij oordelen niet over reacties die eigen zijn aan elk van ons en die vaak door anderen als extreem worden gezien.

Elke dag is er een om opnieuw te beginnen en geluk te zien in momenten.

En mijn ventje is thuis. Ik ben gelukkig! En bovenal trots op hoe iedereen stilaan zijn/haar plekje vindt!

Vee

Netflix

En omie

Ik had er van gehoord en ik besloot een tijdje geleden om niet de zoveelste verslaafde te worden en dit dus niet te installeren.

Ik ben er aan voor de moeite. Heerlijk hoe vlug de treintijd verglijdt als ik Mary Tudor zie.

Kostuumdrama’s verweven met wat historiek en romantiek kan ik wel smaken! En dus volg ik de afleveringen van Reign.

Yep. Totaal mijn ding.

Aja, en ik ben omie geworden! Met gemengde gevoelens want hoewel ik superblij was toen ze werd geboren, het kleine wonder, werd daar een domper op gezet.

Trek het je niet aan!, hoor ik Johan Verminnen zingen…

Makkelijk gezegd als je andere plusdochter keihard vanuit het niets laat weten dat je maar beter oma van je ‘eigen’ kinderen wordt.

Pats! Mijn geluksbubbel uit elkaar.

Wat spookt er meer dan vijf jaar door dat kind haar hoofd om een toneeltje op te voeren dat alles ok was, dat iedereen relatief zijn plaats heeft gevonden in ons nieuw samengestelde gezin?

Het gevoel dat zij dit zo aanvoelt maakt me diep ongelukkig. De ouders vroegen me om omie te worden, zij is meter en nu zie ik feesten vol problemen voor me, koude blikken en een sfeer die het kleine boeleke sowieso zal oppikken.

Jammer. Ik ben van oordeel dat je beter geliefd wordt, hoe meer liefde, hoe beter.

Ik verwonder mij hoe mensen zelf het leven ingewikkeld maken, terwijl het makkelijk kan ook.

Pijn doet het wel maar ik kan niets doen aan haar beleving dus ik geniet van mijn omieschap en zie wel wat volgt. Ik ben omiiiiieeeee!!

Vee

Wat kan thuis zijn heerlijk zijn

Plots was daar Marijke Pinoy

Net voor ik vertrek naar het werk overvalt me deze gedachte.

Misschien is het net omdat ik wegga dat dit gebeurt. Zou een mens die de hele tijd thuis is dat ook voelen. Soms?

Soms ben ik mij bewust dat een gevoel me bekruipt. Dat zijn heerlijke momenten van bewustzijn.

En ik heb mijn bril weer aan.

Gisteren was chaotisch en babbelachtig. Eenmaal thuis werd ik me ervan bewust dat ik mijn pil niet had ingenomen. Tada!

ik merkte het eens zelf op!

Ik was beter niet zo gelukkig vertrokken! De trein heeft blijkbaar ook dat thuisgevoel en heeft 14 minuten vertraging.

En dan slaat mijn brein op hol en gaat op zoek naar alternatieven. Ik erger me eraan dat de borden en omroeper in het station 14 minuten aangeven terwijl de app al op 16 minuten staat.

Als dat al niet synchroon loopt, waarop kan een mens dan nog vertrouwen?

Op jezelf, Vee, op jezelf. Dat deed je vroeger al dus what’s new?

Soit. De trein is er, de verontschuldigingen volgen ‘wegens problemen tijdens het eerste deel van deze treinrit… blablabla.’

Je weet daarmee zoals gewoonlijk niets.

Ik geraak op mijn werk, en dat terwijl ik thuis kon werken.

Dat heb ik dan weer: 1 collega zou alleen zitten dus ga ik ook. Niet dat ze er iets van maakt om alleen te zitten, maar dan denk ik, ok. Mocht ik het zijn, dan zou ik dat ook fijn vinden.

Twee uur vroeger op, vertraging en een flitsmarathon deze morgen. Het wordt een risicovolle dag 🤣.

Eigenlijk heb ik fysiek wat verzendstukken in enveloppes te duwen die dringend de deur uitmoeten dus het is niet echt onnodig om te gaan.

Ik ben wel blij met mijn collega’s en mijn werk, dat wel. Naast de voor mij voldoening gevende jobinhoud, valideren we elkaar en hebben we, tussen de concentratie (vooral van hen dan), ook veel plezier, wat voor mij noodzakelijk is om de boel als ‘niet saai’ te classificeren in mijn hoofd.

Ik had dit voorop staan in januari: de balans moest echt doorslaan naar jobinhoud, collegialiteit en mogelijkheid tot bijleren toe om de reistijd en vroege uurtjes te compenseren.

Het is niet zo dat ik opties om naar West-Vlaanderen terug te keren heb uitgesloten maar tot nu toe voel ik niet echt de ‘need’ om te veranderen.

Je tijdspanne om iets over een andere boeg te gooien, is twee jaar, Vee. Het is nog te vroeg!

Het ging relatief makkelijk om mij aan te passen en het kriebelt wel op sommige dagen, zeker als ons hecht team veel verandert en dat staat er aan te komen. Ik zie wel.

Dus nu ga ik naar Brussel, hou mijn ogen open en geniet van mijn werk. Sowieso worden mijn horizonten steeds ruimer en ben ik me bewuster van wat ik kan en aandurf.

Man, zo serieus!

Het leven begint aan 50? Maar het begon aan 30 en 40 ook.

Ik had het nooit durven denken dat het zo is. Ik was er normaal in mijn jonge ideeën en zo moeilijk als alles liep -gepland door mezelf- zeker aan 25 niet meer.

Daarom ook : geef de depressieve jongeren nooit op, een deel ervan gelooft gewoon niet in een toekomst omdat ze die niet kunnen bevatten.

Je bent wie je bent en eenmaal je accepteert dat jij alleen dat moet accepteren komt de rust om keuzes te maken die jou doen groeien.

Mama zegt het, meid!

En daar knelt ook het schoentje: mama is iemand om je tegen af te zetten, je wilt het zelf doen. Dat doet mijn oudste dus ook.

Daarom, rode neuzendag en cggz’s en laagdrempelige psychiatrische hulp zijn voor sommigen echt essentieel.

Uhum. Stooooooop!

Lang geleden dat ik dat tegen mezelf moet roepen.

Hou het ‘loecht’ zou mijn ex-schoonmoeder zeggen. Luchtig, vrolijk en vrij.

Laat ik het vandaag daar bij houden.

Of nee. Daarnet sprak ik Marijke Pinoy aan op de trein dat ik nog Soeur Sourire heb vertaald uit het Frans voor haar. Ze bedankte mij hartelijk.

Yep. Daarom moest ik de trein op vandaag. Het leven zit vol verrassingen!

Vee

Verkiezingen

Waar zijn de goeie?

Je wordt er hoe dan ook in gezogen, in die maalstroom aan zogezegde belangrijkheid.

Hoe kwam het ooit zover? Dat we van leven en overleven evolueerden tot superficieel gemaakte orde?

Hoe komt het dat de luidste roepers de meeste aandacht krijgen? In hoeverre wordt de waarheid gehanteerd, want het is en blijft een spel van beloven en niet waarmaken.

En ik word verplicht hieraan deel te nemen. Aan het toneel dat weer wordt opgevoerd.

“En op de goeien stemmen, e!”, roept een wildvreemde medegemeentenaar naar mij.

“Die staan er niet op!”, roep ik terug.

Mensen werden gisteren in een zgz. paradestoel rondgedragen. Woorden als ‘ippon’, mokerslag, koning van ’t schoon verdiep worden kwistig rondgegooid.

Sport-, vecht-, en carnavaltermen ineen.

En het verwijten dat tot gisteren via de o zo objectieve media werd uitgezonden en schering en inslag was, wordt aanvaard als zijnde ‘het hoort erbij’.

Ik ben echter van mening dat, als je je zo schandelijk gedraagt, je zo gewoon BENT, ngeacht de verkiezingen.

En dat mensen geloven dat je het goed meent, is nog schandelijker. Het gaat voor de meesten om aandacht, macht en uitvergroot zelfs megalomanie.

Kleine Trumps in een nog kleiner België. Vee

Mensen die de hele dag zuurpruimen zijn, zijn ineens vriendelijk.

Dan denk ik bij mezelf, zorg dat je gezicht er niet afvalt want het is al die lachactiviteit niet gewoon.

Vandaag zal er nog nagepraat worden hoewel ik mij er zo ver mogelijk van weg zal houden. Het is fake. En deze fakemensen (er zullen er nog wel een paar geloven dat ze echt het verschil maken) moeten ons leiden?

Ik heb er vertrouwen in, hoor!

De wereld is al langer zot maar taferelen zoals gisteren maken me ziek als ik er bij stilsta.

Dus ik ga erover als niet belangrijk. Ik zie wel hoe ze weer in mijn portemonnee zullen zitten en hoe belangrijk onze grieven zijn op gemeentelijk vlak.

Gewoon doorgaan tot hypocrisie en vernietigingsdrang alles naar de botten helpen…

Ik heb, eerlijk waar, schrik voor mijn ongeboren klein- en achterkleinkinderen.

Van een burgemeester die mij op mijn huwelijk als occasiewagen omschreef waar mijn tweede man naar op zoek was, verwacht ik sowieso nul komma nul intelligentie.

En de wereld draait door… echt!

Vee

Het doet deugd

Blij om mezelf te zijn

Ik ben klaar met thuiswerken. Soms gaat dat vlotjes, soms duurt diezelfde grofweg bijna 8 uur zoveel langer dan anders.

Vandaag was de voormiddag een pijnlijk trage en in de namiddag stond ineens de klok op 16u00.

Heeft het te maken met wat ik moest verwerken? Ook. Boekhouden ligt me totaal niet, maar er zit een deeltje tussen. Niets aan te doen!

Maar soms heeft het ook te maken met bewust zijn en aandacht.

Gisteren snuisterde ik wat rond op internet en kwam bij een discours van Eckhardt Tolle uit: je bewust zijn van je inner consciousness.

Je omgeving waarnemen maakt je bewust, je zintuiglijke waarnemingen maken je nog zelfbewuster en op een dieper niveau kun je je bewust zijn van je ‘zijn’. Je staat stil bij de ruimte binnenin jezelf.

Hoewel ik me vaak erger aan zijn grinnikend lachje, betrap ik me vaak op het feit dat ik in mijn leven toch al enige malen op een filmpje van hem uitkom en ik er wel kan naar luisteren.

Ooit las ik wat hij deed voor hij beroemd werd maar ik ben het vergeten.

Het was niet veel, dat herinner ik me wel dus heeft het ook geen zin om het weer op te zoeken.

Onder het motto ‘een keer gelezen is genoeg’ lees ik wat anders want ik blijf anders herlezen en het blijft NIET hangen…

Is dat jammer, Vee?

Ik denk van niet want ik ben er nog, ook met alle gaten in mijn hoofd en alle belangrijke zaken die ik vergeten ben.

Er zijn mensen die dan repliceren dat het wel niet zo belangrijk zal geweest zijn, anders zou ik het wel onthouden hebben.

Sorry, mensen! Dat werkt niet zo bij mij. Het kan belangrijk of minder belangrijk zijn, herinneringswaardig of vergetenswaardig, de maatstaf om te gaan oordelen over belangrijkheid werd bij mij niet ingebouwd.

Jammer? Ik zou het niet weten. Ik weet van niks anders, maar ik ben me wel bewust weet dat ik anders in mekaar zit. En dan vergelijk ik met niemand, ik weet het heel diep vanbinnen.

Een stukje ontbreekt

En ik heb er nu al een tijdje meer dan vrede mee.

Mensen mogen gerust over mij oordelen, ieder mens is vrij, maar mijn ‘inner consciousness’ zit op een niveau dat ik meer dan gelukkig ben in dit leven.

Het was ooit anders, dat is waar, maar ik verkies dit boven watertrappelen, net niet voldoen, onzekerheid over mezelf en over wat ik kan en wil.

Het blijft maar terugkomen hoe ik geniet van mijn geliefden, mijn zijn, mijn leven…

Wie had dat ooit kunnen denken, he moeder?

Vee

Typisch…

Liefde is…

Ik zoek al drie dagen naar een rood atomaschriftje. Het is HET schriftje waarin ik alle dingen neerpen die ik moet onthouden om bepaalde terugkomende handelingen op het werk te kunnen doen.

Want… ik onthou van hier tot gisteren en dus is het telkens er een maand tussen zit en de routine er af is, zoeken naar welke stappen ik moet doorlopen om correct mijn werk te doen.

Klinkt goed, Vee. Met een maand tussen… Dat is toch al lang?

Maar soms staar ik naar mijn pc-scherm hoe ik in godsnaam bepaalde dingen kan verifiëren terwijl ik ze een seconde geleden heb geverifieerd! 🙄

En dat is dus NIET lang! 😡

Op het werk krijg ik dat opgelost door luidop in mezelf te praten, zo van: “Hoe doe ik dat nu weer?”

Waarop een welwillende collega naast me komt staan en ludiek het tabblad naast dat wat ik openklap, openrolt en lachend zegt: zo!

Yep. Ik ben afhankelijk van goodwill en ik zou het liever niet zijn maar het is nu zo.

Nu, waar was ik… dat atomaschriftje.

Aangezien ik thuis ben en gisteren in de voormiddag thuis heb gewerkt, vraag ik aan mijn ventje of hij het ding niet heeft gezien.

En ik zoek zelf wat verder. En dus vind ik een atomaschriftje, maar het is wel grijs.

Dat is het oude, denk ik nog bij mezelf. Daar staat dat niet in. Maar ik blader er toch nog eens voor de zekerheid door…

En ja hoor. Het grijze is het nieuwe, het rode moet ik al weggegooid hebben, concludeer ik dus door eliminatie.

Het bewuste geheugenboekje

Zo vaak, een beeld in mijn hoofd dat niet klopt, omdat ik de stap ervoor (bijv.. weggooien) vergeten ben. En ervan overtuigd ben dat het zo is, echt overtuigd dat ik er ruzie over kan maken.

Ik weet uit ervaring dat beleving niet altijd de waarheid is. Maar ik maak daar geen reclame over want dan geef ik mensen die me willen pakken op mijn zwakheden, te veel munitie.

Zijn er zo’n mensen, Vee?

Jammer genoeg wel. Gelukkig ligt dat ver in het verleden hoewel het me voor altijd op mijn hoede houdt.

Maar soit, ik heb mijn schriftje terug, ik kan weer functioneren omdat ik vertrouw op wat ik heb neergeschreven.

Het is wellicht moeilijk te begrijpen voor een buitenstaander hoe het niet hebben of gebrekkig hebben van een geheugen je wereld omver kan gooien.

Daarom ook moet ik de controle dicht bij mij houden en valt het soms niet mee voor mijn ventje om mij te overtuigen van iets wat ik anders zie.

Hij weet gewoon ook dat ik het niet met opzet doe, en ik vertrouw hem zonder twijfel.

Ik kan niet anders.

Liefde is…

Vee

We zijn weer gerust voor een jaartje

Handig zo’n app!

Yep. Back again voor een jaartje schrijfsels.

Na over en weer gechat met word press dat verlengen niet lukte verscheen daar plots… abracadabra …. tromgeroffel: de Bancontact app.

Hoera. Makkelijk voor simpele zielen zoals ik. Klik, klak, huplakee. 99 euro van mijn bankrekening en ik gelukkig!

Niet dat ik zo blij ben met bedragen die mijn verdiende loon (no pun intended) verminderen maar deze keer vind ik het niet zo erg.

Straks transformeer ik in een sensorvrouwtje (foto volgt). Mijn slaap wordt vannacht gemonitord. Sensoren zullen mijn gevoeligheid registreren…

WoW Vee! Wat zal er daar uit komen. Hopelijk niet meer als nodig dan om mijn slaapapneu te bevestigen.

Ik snurk blijkbaar een heel bos zaagmachines bijeen en stop dan met ademen om dan oorverdovend weer in gang te schieten.

Wedden dat je vanavond voorbeeldig slaapt, Vee?

Ik kan me er niets bij voorstellen. Als ik slaap weet ik toch van de wereld niet, toch niet van deze wereld.

Het lijkt me op zich spannend om mijn gedrag te monitoren zonder dat ik iets moet doen behalve slapen.

Hoeveel keer gooi ik me om? Hoe ambetant vind ik die sensoren? Hoe erg is het nu gesteld met mij?

Het is wel zo dat als ik slaapapneu heb zou mijn BMI nu al hoog genoeg zijn zoals ik ben en kom ik in aanmerking om eindelijk iets aan mijn overgewicht te doen.

Ik weet niet of ik het dan effectief ook doe, maar het is een optie die zich dan wel aantrekkelijk zal zitten aanbieden 🤔.

Misschien, heel misschien doe ik er operatief iets aan.

Sporten, opletten, diëten, hypnose helpen bij mij niet. Dokters en apothekers zijn het eens dat het aan de pillen ligt. Pillen die mijn leven draaglijk en min of meer normaal maken.

En waarover ik de keuze heb gemaakt dat ik ze niet meer wil missen.

Dus…

Spannend vanavond en tot de bespreking van de resultaten.

En is het geen apneu dan is het zo.

Het is wat het is. Tenzij het niet is wat het is.

Yep!

Vee