Featured

Dit is mijn ei…

Of zo voelt het toch, ovaal, poreus en breekbaar. Maar het is wel MIJN ei.

Al van in mijn jeugd heb ik iets met tekst, met schrijven. Ik ben nu eind in de veertig, het werd tijd.

Niet dat ik nog nooit heb geschreven, ik heb in een ver verleden een blog gehad, meer als therapie, op een ADHD-site waar ik moderator was. Het klinkt allemaal heel serieus, maar dat was het niet. Het was leuk, ons kende ons, ons hielp ons.

Ik heb altijd de nood aan analyseren gehad, ik kan mezelf “dood”analyseren als het moet en ik ben er ondertussen expert in en dus dacht ik: misschien kan mijn en bij uitbreiding ‘onze’ manier van leven wel iemand inspireren terwijl het tegelijkertijd voor mij een gezonde uitlaatklep is.

Misschien lig je niet wakker van alweer een persoonlijk verhaal. Ik ook niet. Niet van dat verhaal, en niet of je dit wel of niet leest.
Ik lig wakker van andere dingen, waar ik mijn vinger niet op kan leggen maar wat me eindeloos in een vicieuze cirkel van piekeren doet belanden, of eerder, deed belanden vooraleer ik mijn denkproces leerde herkennen en stoppen.

STOP moet ik vaak tegen mezelf roepen. STOP met daarin mee te gaan, STOP met jezelf te benadelen door verder te praten, STOP met je schuldig te voelen omdat je niet onthoudt wat je moet onthouden. Het is nu eenmaal wie je bent, het is niet belangrijk want je hebt veel betere kwaliteiten dan dat.
STOP heeft mijn leven heel wat makkelijker gemaakt. Als vrouw, als moeder, als collega, als familielid.

Stooooop!

Maar het ging niet vanzelf. Het inzicht kwam pas toen de grond onder mijn voeten wegviel, toen ik mezelf tegenkwam. En geloof me, alleen ik kan mezelf tegenkomen met die ADHD-intensiteit dat het benauwelijk gevoelloos wordt, dat de analyse gewoon leidt tot zelfdestructie. En ik was op dat moment al een eind moeder van 2 bloedmooie dochters die naar ik pas later vernam vrolijk 70% kans hadden om mijn ADHD te erven. Yep. Wat dus in het kwadraat waar bleek te zijn.

‘Dank u, mama!’

Hoewel: ‘mijn’ ADHD is het niet. Het is elk apart ‘hun’ ADHD, met hun specifieke problemen, in het Nederlands “comorbiditeit” genoemd.

Maar dat volgt later wel in ons verhaal. Zonder het te benoemen zie je de verschillen zo duidelijk. En hun ADHD is even intens, even kop-tegen-de-muur-stotend bij momenten als dat bij mij soms is.

Ikzelf heb ‘therapie’ achter de rug waar ik bleef vragen om kapstokken om uit de put te geraken. De traditionele therapie van het graven maakte de put alleen maar dieper.

Maar ik ben er uit geraakt uit frustratie (kwaad zijn is innerlijke kracht) en ik mag nu, op dit moment aan mezelf luidop toegeven dat ik gelukkig ben. Omdat ik STOP zeg, ongeacht wat anderen daarvan vinden. Mijn lijf is mijn barometer, alleen ik kan over mezelf beslissen. Dus ik stop als ik stop, ik geef 300% van mezelf en soms zeg ik stop voor een lange tijd.

Het is wie ik ben, ik heb het geaccepteerd. Er viel niets anders aan te doen.

Ik neem ondertussen een viertal jaar meds maar dat ging niet zonder slag of stoot. Want ik mankeerde in mijn ogen niks dat niet overkomelijk was. En dat wolkerige dat in mijn hoofd kwam zweven bij het nemen van Rilatine en later Concerta hielp me ook niet echt geloven dat dit de oplossing was.
Maar nu voel ik me door de pilletjes min of meer ‘normaal’ hoewel ik me eerder kan vinden in het feit dat het mij helpt om ‘normaler’ over te komen bij anderen.

Het maakt me ook 20 kg dikker maar als ik afweeg (en dat kan IK alleen) hoe het mijn leven makkelijker heeft gemaakt zonder aan mijn ‘ik’ af te doen, dan kies ik voor ‘dikker zijn’ -Bij wijze van spreken dan want een maand of twee geleden liet ik mijn maag hypnotiseren om toch te kunnen ingaan tegen wat dokters en apothekers beweren…-
Zo ben ik dan weer. Ik stel alles in vraag, zwem liever tegen de stroom in dan mee. Dat is avontuurlijker en vraagt meer persoonlijkheid dan meelopen.

Wat mij onderscheidt van het dierlijke ras is een doordachte mening en daar ben ik trots op! De ene keer al wat meer doordacht dan de andere 🤜

Soit, voor een eerste blog kan dit wel al tellen.
Ik geef me bloot.

Mijn ei is dus breekbaar en poreus, maar wat binnenin de schaal zit is sterker, kleurrijker en intenser dan ooit. Punt.

Vee

Zonnige morgen

Keep on shining !

Ik zit op de trein en zie een roze schijn in de lucht. Het wordt weer een mooie dag.

Ook al staan er een paar Amerikanen in de opstapruimte luidruchtig ruzie te maken, ik heb een goed gevoel.

Het wordt een dag zonder drama, of eerder, ik laat me niet meeslepen vandaag. Ik hou mijn vinger op het relativeerknopje, zoveel als mogelijk, zoveel als ik me bewust ben dat er zich een drama begint te ontvouwen.

Zou dat geen oplossing zijn? Eenmaal onder het mes om een gevoelspomp te laten analyseren, analoog aan een morfinepomp, waarbij je zelf wat bijdrukt op de juiste knop om weer in balans te komen.

En ook een morfineknop om af en toe eens compleet van de wereld te zijn.

Dat laatste is geen optie. Eenmaal je ‘van de wereld’ bent weet je van jezelf dat je niet terugkeert Vee. Omdat je net die andere onconventionele wereld zou verkiezen.

Vannacht droomde ik dat ik met mijn ex-man door het Vlaams Parlement een rondleiding kreeg en dat hij aan alle soorten toestellen gekoppeld blaren kreeg die openbarstten.. Hij moest gaan zitten en de hulpdiensten werden gebeld. Het duurde een eeuwigheid vooraleer ze door security waren en ook onze weg doorheen het Parlement konden traceren en toen ze bij hem aankwamen was alles bijna verdwenen. Streptokokken, zei ik en ik werd wakker door de wekker…

Het heeft alles van de realiteit. Vandaag doe ik een traject in het VP als voorverkenning voor het feest dat ik mee organiseer.

Gisteren zag ik in Metro een foto van vreselijke brandblaren op de handen van een kind door berenklauw en mijn ex heeft effectief in het ziekenhuis gelegen met streptokokken.

En de boel werd door mijn brein onafhankelijk van tijd met elkaar verweven.

Het zijn allemaal indrukken uit het verre of dichte verleden, verwerkt in een kortbij toekomstige tijd. Sciencefiction dus😂.

Shuuuuuuut upppp! No YOU listen!

Mijn vibe zit nog altijd goed, ondanks de Amerikanen.

Ik had gisteren een roetsjbaandag.

Nu eens niet met mijn ventje maar ik kreeg een sms dat de vriend van mijn oudste haar vriend waarmee hij veel optrekt en die aan urban fotografie doet, door een dak van 8 m hoog was gevallen in Luxemburg. Paniek bij de gedachte van zijn breuken want een mens leeft mee met zijn dochter.

Ik gaf haar eerst wat advies dat ze niet impulsief daarheen trekt want dat ze al een baas heeft die er op zit te wachten om haar buiten te keilen.

Ik kan er trouwens niet bij dat sommige bazen zo met personeel mogen/kunnen spelen. En dan zijn ze verwonderd dat er me#too-toestanden ontstaan…

Soit, terug naar het ongeval.

Hij had een gebroken oogkas, bekken, borstkas, been en klonters in het hoofd. Daarvoor stond hem een operatie te wachten. Hij zou niet meer kunnen lopen.

Vreselijk! Het beeld bleef maar door mijn hoofd spoken en aangezien hij wees is was ik in mijn hoofd al met een benefiet bezig om de kosten te drukken.

En ergens was ik blij dat hij het nog kon vertellen. Raar, ergens had hij nog geluk, hij was nog bij verstand. Dat schoot door mijn hoofd.

Of misschien had hij het beter niet overleefd? En dergelijke gedachten meer…

Nee, er is hoop, we steunen hem wel.

En mijn collega was jarig! Happy! We hebben gelachen, gedronken en taart gegeten en vooral genoten. In mijn achterhoofd zat ‘je geniet er best van, want alles kan zo over zijn’.

copyright H.S.

En toen ik een uur later dan anders mijn trein richting huis nam kwam was ik totally happy.

Er kwam een sms door van mijn dochter.

Waaaaaaaaaaat?

Ze was kwaad en wie zou dat niet zijn?

Ze had geïnformeerd via zijn liefje in Luxemburg en daar vernomen dat ons ‘slachtoffer’ in kwestie een gebroken been had en dat zelfs niet vandaag was gebeurd.

Oké. Dramaqueen? Tuurlijk wil je niemand zien! Dan val je door de mand! Maar je claimt wel alle aandacht en doet zielig op afstand? Sukkel.

Waarom doet iemand dat? Je WEET toch dat je daarmee geen vrienden maakt maar verliest?

Ik ben blij det mijn dochter en haar vriend nu weten wat voor iemand hij is. Zo’n fantast is ziek en kan mensen problemen bezorgen omdat ze

– onterecht een benefiet opzetten (ik bijv.)

– hun baas de huid volschelden omdat vriendschap voorgaat op alles en ontslagen worden (zoals mijn oudste).

Ik had op het werk zo geschrokken gereageerd dat mijn collega’s vroegen wat er was en nu mag ik ook de rest vertellen want anders vragen ze ook uit bezorgdheid hoe het met hem gaat…

En dat terwijl mijn ventje en ik nog voor een hartoperatie staan.

En juist DAAROM vind ik liegen zo hatelijk! Een klein leugentje heeft grote gevolgen, altijd.

Toen mijn oudste hem eindelijk aan de telefoon kreeg, deed ze ook haar zegje.

Enig antwoord op haar bezorgdheid?

Fuck off!

Maar : karma is a bitch. En dat heeft hij aan zichzelf te danken…

Soit, vandaag dus de vinger op de dramaknip en vooruit. Het is nog steeds een zonnige morgen en ik hou dat gewoon zo.

Vee

Geboers

Ik kan er niet bij. Sporter-motorcrosser. Vijfvoudig wereldkampioen gestopt op zijn 28ste. Opzoeker van berekende risico’s. En dan kom je zo aan je eind.

Hij voer met zijn vrienden op de Miramarplas in Mol.

Iedereen kent hem, velen wellicht zoals ik voornamelijk van naam. Omdat hij zoveel won. Omdat hij zijn eigen stijl had en omdat hij wist wanneer te stoppen. Op zijn verjaardag.

Ik denk dat hij daarna nog veel heeft genoten. Zoals nu met op een boottochtje.

Hij sprong naar het schijnt zijn nieuwe puppy achterna die overboord ging. En kwam niet meer boven. Het hondje geraakte aan de kant.

55. Geen leeftijd. En het komt blijkbaar zoals het komt…

Het maakt wellicht indruk op mij omdat mijn ventje op zijn 49ste net aan de dood is ontsnapt.

Hij ziet het niet zo, de artsen en de mensen die hem graag zien wel.

Het leven is al zo kort, waarom zou ik niet genieten?

Het is waar maar ergens denk ik dan, vanuit jouw standpunt is het waar, vanuit het standpunt van een buitenstaander ook, maar vanuit het standpunt van iemand die je lang bij zich wil hebben is het een ‘gezegde’.

Ik sta egoïstisch in mijn relatie en dus wil ik, voor mijn geluk, dat je geniet met mate, ook al vind je zelf dat wat ze zeggen over hierdoor langer te leven niet zou kloppen.

Ik wil dat je oplet. Punt. En hoe meer je zaken weglacht, hoe meer je op mijn hart trapt.

Ik ben nu eenmaal gevoelig daar, hoewel ik het niet laat blijken soms.

Maar we waren bij Eric Geboers, die er niet meer is.

Het is wat het is, een zoveelste ongeluk. Maar het heeft wel een snaar geraakt.

Vee

Yep. Ik voel het, het wordt weer zo n dag…

Het besef komt later, samen met wijsheid?

Ik heb het sinds gisteren in mijn lijf hangen, dat onbepaald gevoel waarin ik verdrink zonder een vinger op te kunnen leggen.

Ik voel me goed en ook slecht. Dat duale in mij is er weer. Het is lang geleden, misschien gebeurt er te veel waar ik moet tegen op boksen.

Ik kan veel aan, ik heb energie over maar soms zijn de gevoelens er, totaal niet in verhouding met het moment.

Gisteren was ik intens gelukkig: dochter op bezoek, zon, mijn ventje aan de visbbq. En alles ging op t gemakje.

Misschien zit het daar wel, ik en schijnbaar naar de buitenwereld op t gemak. Maar in mijn koppeke ben ik al bezig met vechten.

Ik weet dat mijn vent een moeilijke hartpatiënt zal zijn, hoewel ze me ervan overtuigen dat hij gewoon niet veel zal kunnen na de operatie.

Ik geloof dat hij het toch zal proberen, al wat hij niet mag doen.

En ik wil niet de stempel krijgen dat hij van mij niets mag doen. Een van de zaken waarom we getrouwd zijn is omdat we mekaar laten zijn zoals we zijn.

Hij krijgt het op zijn heupen, nu al als er woorden vallen als ‘niet mogen, niet kunnen…’

Soit, hij heeft gelijk. Ik moet het loslaten, anders bijt ik me vast in ruzie maken en dat willen we alletwee niet.

Het is dus een mooie dag geweest maar ik zei hem wel dat ik ‘verdronk’ ’s avonds. En totaal mijn vinger erop leggen kan ik niet.

Want deze morgen schijnt de zon, heb ik goed geslapen en zie ik werken zitten, maar het gevoel zit er nog. Onrust, als een klein bommeke dat op ontploffen staat. Ik probeer vandaag mijn tong af te bijten, want ik zal niet kunnen stoppen als ik begin.

Ik ben hypervrolijk en vanbinnen toch melancholisch en ik zit rustig op de trein schijnbaar, maar mijn gedachten racen en ik zal veel weg en weer lopen vandaag.

Hopelijk stoor ik niet te veel. Het is gewoon zo’n dag dat ik beter thuis blijf. Maar na een weekend vertrek ik beter.

Want wat als ik geen zin meer ‘over’ heb om ooit nog te vertrekken?

Man, Vee, stop er mee! Je maakt jezelf gek!

We zijn er bijna. Misschien merkt niemand het en wekker ik pas vanavond weer als ik thuis ben.

Yep. This IS me. En het is gvd niet makkelijk soms!

Vee

Afwezig met reden

Niets bijzonders te melden

Ik heb niet veel fut, zin, reden, enz. om hier iets neer te pennen.

Mijn ventje kreeg een hartinfarct (of 2) en ik ben er meer mee bezig dan hij.

Ik kon weduwe geweest zijn. Hij heeft het voelen aankomen zegt ie dus t is allemaal in orde.

Jazeker. Ik verwerk het nog steeds: nog geen jaar getrouwd, het telt geeneens…

Wacht, eerst nog een keer van spoor veranderen, kwestie dat ik weet dat ik niet moe genoeg ben…

En weer verder. Het is wat het is. Morgen mag hij naar huis en er wachten nog 5 overbruggingen. Tja, eentje is geentje, denk ik dan. Als je borstkas toch open moet.

Ik heb het lastig. Ik dacht dat ik bestand was maar het heeft gevreten. Meer dan bij hem.

Alles is ok, de bloeddruk, saturatie… maar hij is hyperder dan anders en zelfs ik heb er moeite mee zoals hij als een kwajongen alle advies aan zijn laars lapt.

Het is genetisch. Ok. Maar daarom hoef je nog niets te ontkoppelen. Ik ben er ook. Ik zie je graag. Al nagedacht hoe ik er uit zou komen mocht je er niet meer zijn?

Die mogelijkheid zat er volgens jou nooit in, je weet het beter en was op tijd.

Maar wat dan met degenen die maar een verwittiging krijgen? Die zijn er niet meer hoor!

Ik hou me sterk. De operatie zal routine zijn.

Het blijft wel een operatie en je zult pijn hebben. Geen ontkomen aan. En ik had je dit liever bespaard. Maar misschien ook niet, dat je de ernst beseft. Moet je stoppen met genieten? Nee. Maar meer mate zou mogen.

Ik zeg tegen collega’s als je zegt ‘toch paling in de room te eten en toch verder te roken’ dat je je eigen persoon bent en ik je laat.

Ik zou nogal van mijn foert dromen, is een van de antwoorden.

Ik niet, ik heb dat lang gedaan. Ik vecht niet meer tegen iets wat niet verandert. Het is inderdaad jouw leven.

Je hebt maar een leven en inderdaad, je hebt goed geleefd mocht je nu gestorven zijn maar in mijn ogen heb je niet lang genoeg geleefd want ik wil oud worden met jou. Het is dus ook ONS leven.

IK ben egoïstisch want ik WIL je niet moeten missen en al zeker niet als je er eventueel zelf wat aan kan doen.

Myocardinfarct. Je stuurde nog een wikepediabericht. Daar staat in dat de vernauwing aanlading door cholesterol is. Ookal is je cholesterol in orde, het heeft bij jou toch voor de 90% vernauwing gezorgd.

Ik wil je niet op dieet maar je moet het nu niet zoeken ook. Paling in de room. Ik verwacht dat je het toch ietske kalmer aan doet, al is het maar als ik er bij ben.

Ik weet het, ik discussieer niet, het heeft geen zin maar het doet pijn dat je het niet belangrijk zou vinden om langer met mij door te brengen want zo interpreteer ik dat.

Ik vraag niet dat je verandert voor mij, ik verwacht dat je zorgt voor jezelf. Maar tot nu toe bewijs je het tegendeel en ik kan het niet helpen dat ik verdrietig ben daarom.

Eerlijk is eerlijk. Mijn gevoel. Mijn blog.

En dus ga ik straks weer op bezoek waar je mij zegt dat je me mist, me doodgraag ziet en graag naar huis wil. En kwaad zult zijn omdat ik blog hierover.

Ik zei het je al maar je bent niet serieus als ik het zeg. Luchtig doe je er over.

Ergens klopt er iets niet tussen woord en daad. Zo voel ik het aan.

Misschien vat je de ernst niet omdat je niet met hoogdringende sirene bent weggeloeid en er niets aan overhoudt. Het kon slechter. Inderdaad, gelukkig ben je weer de oude maar het had slechter gekund.

Of ik dan nog de oude ben valt te bezien. En het houdt me serieus bezig.

Vee

Ik doe een poging

Stap stap stap

Eventjes wat pijn geleden, even geen zin gehad om te bloggen.

Ik heb gelezen. Het was, behalve een steeds herlezen van de 1ste blz. van Sherlock op de trein, eeuwen geleden dat ik een boek echt wou lezen. En ik ben er dus aan begonnen, door omstandigheden.

De gezellige Paasbrunch is al lang voorbij, de lege doos roept al om de spullen weer op te bergen.

Nu nog echter even niet. Ze storen me niet. Ik doe andere dingen, zoals vooral opletten om mijn teen niet te belasten.

Gisteren ben ik superfan geworden van skechers, die lichte sportachtige schoenen met ‘memory foam’.

Uit noodzaak, hoewel het gamma online wel steeds meer aantrekkelijk lijkt nu mijn voeten -eindelijk!- geen pijn meer doen.

Dat memory foam dat er in zit moet zich vooral niet blijven herinneren dat ik een ‘stressfractuur’ heb.

Yep. Na foto’s en echo’s en doktersbezoeken en uren ziekenhuis is dat de conclusie.

Wat is dat dan?, vraag ik.

Dat is het net, geen breuk bleek uit de foto’s, geen jicht bleek uit het bloedonderzoek en verder niets te zien doordat ik al een week uit mezelf 6 x 400 gr Brufen heb geslikt vooraleer ik richting spoedarts stapte. Ik kon na de drukke gezellige thuispaasbrunch niet meer steunen op mijn rechtervoet en ik kon geen schoen meer aan.

“Er is vocht te zien maar niet veel meer, er is wel degelijk iets van een letsel… ”

Hoe vaag kan je zijn, de pijn is er wel. Wat moet ik hiermee? Zeg dan dat je het niet weet!

Mocht u binnen een 8-tal weken een MRI maken zul je kalk zien waar er een breukje was.

Ja, zie dat van hier!

Waarom zou ik in godsnaam nog een MRI laten maken als de pijn al lang verdwenen is? De logica ontgaat me compleet.

Bij de bespreking van de foto’s bij de huisartse zei die wat ik al dacht: ze zullen het nooit op papier zetten maar eigenlijk vermoeden ze dat. Zeker zijn ze het niet.

pijn door stress – lees: overbelasting. Yep. Knellende schoenen zijn mogelijks een oorzaak.

Heb ik die dan? Welke schoen knelt niet? Er is wel altijd ergens wrijving…

Aangezien ik met beide voeten al een tijdje sukkel en eerder van de huisartse te horen kreeg dat het mijn voetbogen waren en ‘ijsblokjes’ de oplossing waren, ging ik gisteren gefrustreerd dan maar zelf op zoek via het internet.

Eerst maakte ik mijn voeten nat en ging op een papier staan. Dan vergeleek ik met afbeeldingen van anatomische tekeningen van voetaandoeningen.

Ik heb dus een lichte vorm van holvoet. Hehe, dat is al een iets wat mij naar een oplossing kan leiden.

Vervolgens keek ik naar inlegzolen. Een tijdje geleden kocht ik die gelzolen van Scholl. Een ware marteling bleek toen. Nu begrijp ik waarom. De ondersteuning zat niet waar ik ze moet hebben. Die moet aan de binnenkant zitten.

Gisteren ging ik schoenen zoeken. Torfs heeft die zeker en laat er nu net een winkel bij mij in de buurt zijn.

De podoloog waar mijn dokter naar verwees is nog met vakantie en ik moet maandag zeker weer werken en dus stappen.

Ik paste een paar skechers hopende dat dat foam ging ondersteunen waar nodig.

Yep. Een rare zoolvorm, dat wel maar net wat ik nodig heb, ondersteuning van mijn voetboog.

Veel denken kwam er niet meer aan te pas, mijn bankkaart deed de rest.

Gisteren gingen ze niet meer van mijn voeten en ik zou er mee slapen nu mijn voetzolen verlichting hebben gevoeld!

Mijn teen heeft ondertussen ook een weekje rust gehad en voelt normaler aan. In mijn nieuwe ‘schoenen’ voel ik hem geeneens meer prikken.

Vee, goed gedaan! Als je moet wachten op de doktersmallemolen dan ben je

A. Veel tijd en geld kwijt en

B. Niet veel wijzer.

Ik vogelde het tijdelijk zelf uit, vanuit het motto dat zoeken naar een oplossing een recht, wat zeg ik, een keuzemogelijkheid is van elke denkende mens.

Of hoe een teen filosofie in de ‘hand’ werkt.

Joepie! Geen pijn meer!

Vee

Geen zin om te bloggen, komt da tegen!!

Pasen

Ik weet niet waarom. Ik ben moe, heb koppijn en geraak nog net mijn werk door.

Bloggen leek me al twee dagen een superhindernis. En het knaagt wel want in mijn binnenste ‘moet’ ik bloggen.

Blijkbaar heb ik mezelf een verplichting opgelegd. En ik haat verplichtingen.

Vandaar waarschijnlijk dat mijn koppeke open en toe slaat en de migraine op de loer ligt.

Bovendien ben ik gisteren drie keer door mijn grote teen ‘gezakt’ als dat al mogelijk is. De pijn was wel redelijk reëel toen ik door de gang liep. Pijnscheuten. Niet gebroken denk ik want dan was ie opgezwollen geweest toen ik mijn schoen uitschoof.

’s Avonds was er ook niet veel aan te zien maar de liefde van mijn leven bewees nog maar eens spalkcapaciteiten. Meer kan je daar toch niet mee doen.

Vandaag op het werk ging het beter, toen ik mijn kousen uittrok en zo mijn schoenen inschoof. Geen zicht. Mijn broek lijkt een driekwart op mijn blote benen!

En probeer maar je treinverkeer halen al mankend met blikken alsof ze je bekijken als een anti-fashionista!

Ja mensen! Nog nooit een gespalkte teen gehad? Get A Life. Ik voel me al opgelaten genoeg.

En blij.

Blij dat ik de trein heb gehaald, blij dat mijn kersverse baas de paashaas langs stuurde, blij dat ik maar dinsdag weer ‘op’ moet naar Brussel.

Rest mij nog een avondje relaxen, een warm badje en lekker eten.

Vee, vergeet je Paasbrunch niet te organiseren, anders staan je gasten daar zonder eten!

Yep. Zondag full house. Efkes een nieuwe traditie uit de grond gestampt met al mijn dochters en aanhangsels, mijn pa en zijn pa en een hele hoop paaseieren…

Allez, ik moet nog stampen, en met een zere teen kan dat tellen…

Maar we zijn nog geen zondag. Ik heb nog tijd!

De koppijn is aan het wegtrekken. Naar mijn teen vrees ik.

Ik ga nog wat lezen tot in Brugge, zie!

Dada.

Vee

Nice weekend!

Er mogen er nog volgen!

Op en weg, ik heb zomaar een kamer geboekt voor een overnachting van vrijdag op zaterdag.

Hup, de auto in, elk een valiesje ingeladen en onderweg niet te veel file. Jippie!

Op naar een gezellige hapjesavond met mijn jongste en haar vriend.

Het lijkt niet zo bijzonder maar het is het wel: bloemkool, kikkererwtendipsaus, kleine pizza s, worteltjes, zoete paprika… en ik bedoel hebben ‘we’ gegeten.

We: mijn ventje (pas hersteld van griep en een longontsteking), haar vriend en ik maar vooral zijzelf.

De conversatie ging vlot, geen enkel obstakelwoord en dat is op zich al een punt : in het verleden werd er nogal geslalomd om moeilijke en geladen woorden heen!

Het werd een normaal gesprek onder volwassenen over toekomst, relaties, anorexia en een kapotte droogkast.

Ik zie in dit moment een wereld van verschil bij haar.

Ik zie haar een wijntje drinken, mij uitnodigen voor het ontbijt morgenochtend en ik zie liefde, naar haar ventje en naar mij toe.

Ze neemt af en toe de woorden autisme en autistische trekken in de mond.

Een ommekeer is het, dat ze nu wel zelf in die richting begint te denken, hoe ze tureluut komt van een paar schoenen waarvan de neus niet in de richting van de andere paren staat…

Ik herken al jaren sommige dingen hoewel ik het geen autisme zou noemen maar wel aspecten van autisme maar elke benoeming van mijn kant zorgde voor ruzie.

Nu er een stukje acceptatie is DAT er iets is, kan ze er zelf mee lachen.

Trots ben ik. Over waar ze bewust mee bezig is, over hoe ze de dingen aanpakt, met vallen en opstaan.

Ze heeft zelf broodjes gebakken en ik beloof haar er bij het ontbijt eentje van te eten.

Mama, het zijn lekkere, hoor!

Ingrid Paulussen

Keuvelend wandelen we samen naar het hotel, drinken we er ‘gevierent’ (met zijn vieren) nog eentje aan de bar en nemen we knuffelend afscheid.

Ik ga met een heel goed gevoel slapen en zie al uit naar morgen.

Voor het ontbijt wil ze namelijk dat ik met haar ga winkelen in de Jumbo. Ze wou samen, weer iets wat bij haar niet evident is.

We tetteren de weg er naartoe en plots ben ik het die word overspoeld door de vele keuzes en kleuren die uit de rekken springen. Maar ze heeft het door, stelt me gerust en loopt van de ene toonbank naar het andere rek alsof het haar winkel is. Binnen de kortste keren staan we terug buiten en tetteren we onszelf weer naar huis.

Ook bij het ontbijt betrap ik haar met yoghurt en noten.

Bij een wandeling door de stad praten de mannen over koetjes en kalfjes en hebben wij het over moeder-dochterzaken. Ook weer iets wat niet evident is zonder op een teen of twee te trappen…

Sphynxgalerij (locatiegebonden cultuurwerk)

Nu dus niet.

Weer valt het me op dat ze losser is, het mag allemaal op het gemak, niets is getimed. En de zon helpt ons om echt te genieten.

Ze mist vitamine D3, heeft ijzer- en calciumtekort. Dus de zon geeft haar vitaminen en laat dat nu zijn wat ze graag doet: zonnekloppen op een terrasje. Ze heeft het toch koud en ik leg mijn jas over haar.

Ik geniet drievoudig : van haar, van de zon en van het hele gezelschap in de zon, wat drinken en mensen kijken en praten.

Normaal zouden we dan al richting huis vertrekken maar we besluiten omdat het zo gezellig is, op de bots, wat langer te blijven en samen als afsluiter iets te eten.

Okee! zegt ze direct bij het zien van de pancarte bij ‘carnal’ en dus reserveer ik nu al want wie weet hoe vol de zaak op een zaterdagavond zal zitten…

Ondertussen is het vier uur geworden en wil ze een tomatensoepje.

Goed zo, meid. Je houdt je aan je programma!

Even daarna wandelen we verder de stad in. Ze moet stilaan zichtbaar de pijn verbijten die ze al sinds vanmorgen heeft aan haar heupen. We moeten er zelfs trager door stappen…

Als je liever naar huis gaat om te rusten, motje, geen probleem. Dan rijden we wel naar huis.

Allez mama, ik ben 22. Dat kan toch niet! en ik hoor je wel e, je wil niet blijven!

Even steekt haar ruzieduiveltje de kop op.

Schatje, we willen zeker blijven, als dat lukt voor jou.

Mama, het lukt wel, hoor! Ik heb dat nog nooit gehad!

Ik zoek oorzaken samen met haar. Haar calciumtabletten? Verkeerd gelegen? Ontsteking van haar heupgewrichten (misschien is het erfelijk?)…

In het restaurant ebt haar pijn door het zitten weg. Het is er dan ook supergezellig. En ik geniet ervan dat, als de mannen weg zijn ze stiekem nog wat frietjes uit de puntzak grabbelt, terwijl ze al een stuk zalm en een kommetje groenten op heeft.

Yep, mijn focus ligt onuitgesproken op haar eten.

Ondertussen belt de oudste om te zeggen dat ze haar flexijob heeft.

Goed gedaan, motje! Het is leuk om ook haar te zien openbloeien de laatste tijd. Iedereen roept haar proficiat toe.

Wat de liefde al niet vermag!

Een flexijob waarvan ze bovenop haar reguliere job zelf de uren mag inplannen en onbelast mag bijverdienen.

Ze wil sparen en met haar ventje gaan samenwonen binnen een jaartje.

Ze gaat ervoor en deze keer heeft het volgens mij (tja, wie ben ik? – een bezorgde moeder die bij onheil als een leeuwin haar welpen verdedigt) ook slaagkansen want het is een crème van een jongen die haar op de eerste plaats zet en zo ervaart ze het deze keer WEL.

Zo moet het ook!

Soit, na het eten vangen we uiteindelijk de terugreis aan, om beurten rijdend.

En het mag gezegd: wat ben ik blij dat ik ook thuis kan komen!

En vandaag, hoewel ik me voorneem om ook te rusten, heb ik drie pups geschoren.

Zij blij, ik blij!

Vee