Roze brillen en ikzelf

Yep. Ikzelf draag een bril. Vroeger als kind was dat er eentje in schildpadbeen, of dat heb ik me toch altijd laten wijsmaken. Een Nana-Mouskouri-bril. Dat kan kloppen, aangezien mijn moeder een grote fan was van Nana. Met een afschuwelijke stevige, blauwe brilmontuur, die ik altijd op moest hebben…

Niet dus, ik herinner me dat ik hem nog eens doelbewust in de zetel had laten liggen en er mij dan bovenop liet ploffen. Wat prompt door mijn moeder werd opgelost door de bril te laten herstellen en een harde, onverwoestbare, ORANJE brillendoos te kopen.

bril

Soit, dat was vroeger, daarna heb ik een tijdje niet gebrild omdat de arbeidsgeneesheer me zei bij mijn eerste medische controle dat ik helemaal geen bril nodig had. Een gezond mens stelt zich daar vragen bij, ik ook maar omdat ik een excuus om een tijd brilloos door het leven te gaan, liet ik het vragen stellen even varen.

En nu nader ik de vijftig, strek ik mijn arm ver uit als ik geen bril opheb, ben ik kortbij nog blinder dan een mol en als je je I-phone nuttig wil gebruiken, dan is lezen wel handig.
Mijn bril zou dus een zegen moeten zijn, ware het niet dat ik voor een dilemma sta : mijn lange wimpers één voor één uittrekken of mijn bril telkens oppoetsen wegens wazige vetplekken op de glazen…

En dus heb ik mijn schat ingeschakeld als brillenwasser. Dank u, schat!

Even ter informatie om jullie te updaten : ik ben op 1 augustus 2017 opnieuw getrouwd met een schat van een man.
Het is al erg genoeg dat ik me erger aan het niet kunnen zien op het moment dat ik per sé wil zien, dat ik het al helemaal niet zie zitten om drie hondjes van mijn benen te lichten en de bril onder de kraan te gaan inzepen en afspoelen, terwijl ik weet dat het hopeloos weer eindigt in twee vette plekken.

Sommige zaken keren zo enorm veel keer terug dat het gewoon te saai is voor woorden en zijn zo

FRUSTREEEEEEEEREND!

Maar met saai-zijn is het niet opgelost en bij de pakken blijven zitten is geen optie. Dat heb ik van wijlen mijn drilmajoormama, die op zijn West-Vlaams zei: “Zit niet te bleiten, pak uw gat in uw handen en begin er aan!”

DUS, mamzèle hier (Moi, Ich) ging voor lenzen. Yess, dat zou het zijn. Gedaan met die bril die over mijn neus schuift, of de loopgraven achter mijn oren.
Ik wist onbewust zeer zeker ook dat de ellende pas dan zou beginnen om die rotdingen in mijn ogen te krijgen zonder knipperen, maar soit. Ik was ook deels ‘in denial’, want bij mij kan elk gevoel tegelijk.

Ondertussen heb ik die eerste avond staan springen van ‘Yes, yes I can‘ als een vrouwelijke Obamakloon en heb ik mijn ogen zitten uitpulken om die dunne gelvellekes erin te krijgen.
En er zit blijkbaar, om het vooral gemakkelijk te maken, een goeie en een slechte kant aan. Moeilijk te zien, zo zonder bril…

Het lag niet aan de man van de winkel. Hij had een info- en oefensessie van een uur gepland ergens vorige maand maar die was ik vergeten. En hij was pas over een maand weer vrij om een nieuwe sessie in te plannen, dus nam ik het heft in eigen handen en besloot ze zo mee te nemen met een verklarend boekje. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Dat kon ik toch zo lezen met mijn bril op!

Mijn schat heeft ze er ten slotte, na een zoektocht op de grond en een zoveelste ooglenscorectievloeistofwasje (gebruik dat eens in je scrabble!) in gegooid terwijl ik krampachtig mijn ogen trachtte open te houden. En toen stelde ik vol uitbundige vreugde vast dat de sterkte ver onder mijn gezichtsveld lag.
Die dingen moesten er onmiddellijk weer uit, want ik werd er zelf wazig van.
Een van de lenzen vond ik eerst niet terug -die zat dubbel geplooid in mijn ooghoek-, en daarna keek ik, wazig van het pulken, opnieuw met mijn roze bril op naar een aflevering van Sherlock Holmes.
Gelukkig heb ik een talendiploma en was ondertiteling die avond bijzaak…

Na de eerste mislukking volgde een gratis tweede bestelling -want dat zit in de service- van een sterker paar.
De tweede poging om ze in te doen zou al vlotter moeten verlopen. Niets van. Maar de sterkte leek er al meer op te lijken.

Nu ben ik in blijde verwachting van lenspaar nummer 3. Het is, en dat beloof ik hier plechtig, mijn allerlaatste poging om te checken of dit iets is voor mij. Ik denk toch, positief als ik altijd ben, dat het mij zal lukken.
Amai, lenzen… een avontuur ware een betere titel geweest!

En anders is er nog ‘the secret’ waarbij ik gewoon in drie dagen tijd visualiseer dat aan mijn ogen niets schort en ik het mezelf heb aangedaan.

Oeps. Als ik daarbij stil sta, heb ik het mezelf ook wel aangedaan.

Vee

 

 

 

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, heb eindelijk weer een boeiend werk en toffe collega’s, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 4 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s