Natuurlijk!

Ik zit hier alweer, vroeg, van 5u30 op wegens niet meer kunnen slapen. Het valt de laatste tijd steeds vaker voor, ik pieker weer. Mijn brein doet weer overuren en blijkbaar ’s nachts ook zegt mijn ventje want ik praat weer in mijn slaap.

Nu, het beton van mijn nieuwe werk straks houdt me bezig. Ik werk al 5 jaar op domeinen, waar de natuur mijn vriend is. Opgegroeid met een zelfdidact in fauna en flora, ben ik verweven met de natuur en onlangs las ik ook, en dat wist ik niet, dat natuur goed is voor ADHD. Het maakt je rustig -check, en het helpt je in- en uitademen als te veel impulsen je hersenen overspoelen- check.

In retrospect herinner ik mij mijn kids die, na school, door het concentreren tijdens de les, losgeslagen bommetjes waren toen ze thuiskwamen. Ratelen, boos zijn, niet onthouden, en de rilatine die per 4 uur werkte toen, was uitgewerkt toen ik ze terugkreeg na een dag geconcentreerd werken.
Ik herinner me de regenjasjes en de ‘botten’ waarin ik ze eerst de tuin instuurde. Het betekende extra werk voor mij maar vermeed ook huiswerkconflicten die zoveel energie opslorpten. Ik had er extra badtijd en extra schoonmaken voor over en voor iedereen stond het gelijk aan fun en vrolijkheid, lopen, katrollen met zelfhijstoestanden in het leven roepen, klimpartijen in bomen en springen in regenplassen. Ooit zat mijn oudste verweven tussen de takken van de taxus, ik kreeg haar er amper uit!
Het betekende flikflaks in het gras, turntoestanden, konijnen en kippen, joelen en zingen en vooral ontlading.

Ikzelf speelde als kind ook veel buiten. Met een straat vol familie (tantes en nonkels van langs beide kanten) was het makkelijk om met neven en nichten van mijn leeftijd op straat rolschaatswedstrijdjes te houden, samen en colonne te fietsen naar het zwembad, daar te spelen en zwemmen om daarna 5 km terug te fietsen, vaak met natte haren in de wind, door graanlandschappen en via kronkelende binnenweggetjes…
Ik herinner me Chiro-ruiltochten en slede- en schaatstochtjes op weg naar school. We legden in de winter een schaatsparcours aan op een ondergelopen weiland, de sneeuwschoppen gemaakt van unaliet met een bezemsteel aan…

Kampen bouwen deden we later als gezin samen nog in de Ardennen waar een regenpijp voor de kinderen jarenlang paddestoeleneen ‘bron’ was en we reeën gingen spotten, urenlange wandeltochten van Julien van Remoortel ondernamen waar we de zoveelste bocht aan een speciale boom namen zoals in zijn reisgids beschreven.

Ik kan niet tegen oorverdovende machinale stilte, maar herinner me momenten ‘an der Hohe Wand’ in Oostenrijk, toen er nog geen beschermende trappen en afscheidingen waren, met mijn rug zittend tegen de rotsen, mijn benen bengelend over de afgrond. Ik herinner me taferelen van de Grand Canyon, de uitgestrektheid van de Nevadawoestijn toen we er landden… Het voelde toen aan als puur geluk en het maakt nu deel uit van mijn ‘ontladingsherinneringen’ als ik snak naar kalmte in mijn hoofd.

Die, laat ik ze ‘geluksmomenten’ noemen, zijn nu mijn redding: de Aha-Erlebnis dat ik de enige was die op de pier tijdens een storm twee seconden in de wind kon zitten, gedragen door de natuur; het moment dat alleen ik een wervelwind van herfstbladeren ervoer rond mij, toen ik richting het station fietste; het moment waarop een duif parallel een paar kilometer lang op een meter afstand van mijn autoraampje vloog richting werk. Mijn vorige standplaats was in een kasteel in het bos, tussen ruisende bomen waar ’s morgens bij aankomst ik een groepje reeën aan verse blaadjes zag knabbelen.
Nu vlieg ik ’s morgens mee met meeuwen, stap ik door het domein waar waterhoentjes, fazanten, eksters en kauwen zich van het pad weg haasten, fotografeer ik een pad, zie ik wezeltjes spelen in de zon…

pad

Als ik het allemaal overdenk, dan weet ik gewoon dat ik keuzes heb gemaakt die voor mij leefbaar en productief zijn. Zonder al te veel op de ADHD te focussen zocht ik mijn werkomgeving waar ik het meest door rendeer en waar ik gelukkig van word. Een win-winsituatie dus met creativiteit en een werkijver om u tegen te zeggen, gedoseerd met mogelijkheden om eventjes lucht te happen.

En dus lig ik wakker van beton, uitzicht op muren, menselijke drukte en mijn gezondheid. Een kangoeroe moet springen en heeft daarvoor ruimte nodig. Wat een ander aankan is mij om het even, ik ben nu gelukkig en in balans en vecht met lijf en leden om dit te mogen behouden. Ik email, lobby, praat zonder al te veel te willen overkomen als klager. Ik klaag niet, ik ‘eis’ niet, ik weet gewoon what makes me tick.

Yep, natuur, landelijkheid, een koetje hier, een schaapje daar, een tokkende kip, mijn drie schatten van hondjes… en mijn tijd, die ik kies en die me dierbaar is.
Hoe krijg ik dat ooit aan het verstand van mijn chefs die me naar een plaats willen waar burn-outs nu al een groot probleem zijn. Begrijpe wie begrijpen kan…

 

Kabouter Lui zou zeggen : ik word daar zo moe van!

 

 

 

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 3 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s