Bezoeeeeeek!!!

Yep. Op om 9u en niet echt plannen tot mijn jongste uit Maastricht bericht dat ze bij oma in Brussel is.

Of ik thuis ben? Ik was van plan om een uur van huis 150 kg carrarakeien te gaan ophalen maar ik zag dat tegen 10u toch niet echt zitten… Het idee dat de assen van de camionette het gewicht niet zouden kunnen houden en 45 minuten angstig terugkeren met de gedachte dat ik niet thuis zou geraken maakte plaats voor een warme knuffel met mijn kleinste motje.

Yep, de heftigste van mijn twee dochters (fysiek dan) komt speciaal hierheen rijden om quality time te spenderen.

Ik ben zoooooo content, dat ik een rondje door de living dans, mijn woensdagse slaapkleed- en joggingoutfit uitspring en in een broek spring.

Daar is ze dan, ze ziet er moe uit.

Ik loop naar de deur en krijg een superwarme omhelzing. Ze loopt door naar de keuken, rillend van de kou en draait de gaskachel hoger. Ook typisch voor haar…

Mama, wat is het hier veranderd sinds ik hier weg ben!

Ze heeft gelijk, maar zij merkt het wel altijd specialer op, want ze houdt al altijd enorm vast aan dingen.

De scheiding van haar vader was iets wat ze zag aankomen maar wat haar nog het meeste kwetste was dat ze weg moest uit haar kamer, haar huis…

“Ooit verdien ik genoeg om het terug te kopen!”, zegt ze telkens we er voorbij passeren.

Dezelfde kamer die ze verscheidene keren zelf afbrak toen ze opstandig was, waarvan haar vader de deur afnam nadat ze uren met de deur klapperde omdat ik haar overdag gestraft had en zij mij nu ‘ook niet zou laten slapen’.

We zijn 5 jaar na de scheiding en de relatie met haar is beter dan ik kon dromen.

Alle kinderen komen naar huis, net omdat we na 5 jaar nog alle vier met elkaar in contact staan: zij, haar zus, mijn ex en ik. En daar kwam mijn ventje nog bij zo’n 4 jaar geleden.

Dus ze kwam knuffelen, wat voor haar niet evident is. Als kind wrong ze zich uit mijn armen, liep ze gelijk met mij door de deur, ongeacht of ik er door kwam of niet.

Ze heeft moeite met herkennen van emotionele reacties maar heeft eindelijk de balans gevonden om zichzelf te zijn bij mij, haar moeder. Iets waar ik dacht niet te hoeven op rekenen.

Het werpt dan toch vruchten af: zeggen dat ik haar graag zie zoals ze is, er altijd ben voor haar en haar zus, net als haar vader dat is. Het overleg is er nog altijd, ookal hebben ze een eigen leven uitgebouwd.

Ons gezin met vier is nog steeds van ons, en bij uitbreiding heb ik er nog twee kinderen bij en mijn ventje.

Ik heb vaak een concurrentiegevoel gehad bij mijn eigen moeder dat ik er een principe van heb gemaakt altijd een warm nest te willen voorzien voor de kinderen.

’Mamaaaaaa!!! Waar is de mascarawegdoender?’

‘Wat is da nu weer?’

’Ewel, je weet wel, ik kan er nie opkomen!’

‘In de badkamerkast!’

‘Weet je dat ik gisteren niet op de naam van mijn ventje kon komen?’

‘Echt, da meen je nie! Ik heb dat dus ook!’

Ik heb zelf erg nood aan een gezinsgevoel en dat gevoel was er ineens vorig jaar met oudejaar hier in mijn nieuwe thuis.

Alles is mogelijk is een van de principes waar ik naar leef. Ook al zeggen anderen dat het niet kan, het kan wel of je kan ernaar streven en jezelf niets hoeven te verwijten.

Het gaat om bewust leven, om liefde en aanvaarding, om doorgeven van waarden, om genieten en prioriteiten.

En mijn gezin (mijn twee, mijn ventje en zijn twee, uitgebreid met mijn vader, mijn ex, mijn broers en zus, mijn schoonfamilie) zijn de mensen aan wie ik een stuk van mijn lottowinst zou geven, zonder nadenken.

ik moet wel eerst de lotto winnen maar we doen ons best!

Ondertussen zijn mijn dochters naar elkaar aan het bellen, ontmoetingsplannen aan het smeden.

Ook zoiets, vroeger wou de ene de andere vermoorden als ze ook maar scheef keek, nu zijn het vier handen op een buik. En ze houden ook contact met hun twee stiefzussen.

Ik hou van hoe het allemaal is uitgedraaid. No regrets!

En ik geniet van mijn jongste die hier in een godvergeten dorpje met mij film komt kijken om de familiesfeer weer op te snuiven. Mijn ventje slaapt in de zetel, ik maak advocaat en zij breekt de eieren en mixt.

Life is beautiful en daarom is mijn woensdag dus heilig! Ze weten dat ik thuis ben.

Ze is al uren weg nu, de file-Snapchats volgen mekaar op. Ocharme!

Maar ze doet het toch maar, haar mamaatje opzoeken.

Trots op alle vier (vijf) (zes)!

En nu Castle kijken!

Vee

 

 

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, heb eindelijk weer een boeiend werk en toffe collega’s, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 4 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s