Woensdagen

Sinds jaren werk ik al 4/5den en ik kan er van genieten, niet normaal!

Historisch gezien kwam mijn vrije woensdag er uit noodzaak: om de afspraken met psychiaters, dokters, psychologen voor de kids toch een voor hen ‘menselijke kans’ te geven.‘ s Avonds met een energieke adhd’er naar een psych lopen was bijna een onbegonnen zaak, temeer daar de concerta om 16u uitgewerkt was en het erna energieke bommetjes waren. Nog eens stilzitten wilde ik hen niet aandoen en hen stil houden was voor mij ook niet te doen.

ik herinner me de blikken van mensen. Ooit zei iemand in een winkel : het zou de mijne niet moeten zijn!, waarop ik antwoordde dat ze haar gerust eens mocht meenemen maar dan wel voor een hele maand.

Geen reactie meer.

ik herinner me dat de oudste ‘s avonds een ‘pesttherapie’ in het ziekenhuis volgde, een sessie waar pesters en gepesten met elkaar leren omgaan. (En ja, in tegenstelling tot wat iedereen toen kon vermoeden, was zij degene die gepest werd).

Wat een gedoe:

1. Om haar telkens mee te krijgen (ik wil niet! Ik wil buiten spelen!)

2. Om de rit in zoiets beperkts als een auto EN vastgemaakt met een gordel naar het ziekenhuis ietwat leefbaar te maken

3. Om mezelf te dwingen aan het project mee te werken want ik had zelf geen zin in tijd in de wachtzaal…

En toch wachtte ik geduldig (klinkt mooi e maar was dus een hel) in de wachtzaal, bladerde door tijdschriften (met een tempo om u tegen te zeggen) maar bleef toch maar best in de buurt zitten omdat ik bang was dat ik toch maar net weg zou zijn als mijn oudste buitenkwam. En was het nu die deur of die andere waar ze binnen was? En waar stond mijn auto ook alweer? En dat parkeerticket?

De deur ging open, een vrolijke bende 10-jarigen stapte buiten en de mijne kroop op handen en voeten de ruimte uit.

Wat heeft ze nu, vroeg de arts/begeleidster oe whatever… Ja, wat zou ze hebben, zei ik boos na een frustratie van jaren proberen duidelijk maken dat dit niet werkte.

Ze was volledig uit haar doen en kroop de hele weg naar de lift. Vragen om op te staan hielp niet, ze was OP, volledig op van het concentreren, van het uitwerken van haar concerta…

Gebeurt dit vaker?, vroeg ze.

Wat denk je zelf, zei ik. Als ze maar meds krijgt tot vier uur en daarna haar plan moet trekken met de energie die plots vrijkomt, eten en huiswerk. Concentreren gaat niet meer en dit  of uitbarsten of huilen of rennen is het gevolg. En dan moet ze nog aan haar huiswerk beginnen, en kom ik al tureluut van mijn werk, heb eten klaargemaakt in 20 minuten…

Mijn ex kan getuigen dat ik geeneens mijn jas uitdeed om te koken. Hoe vlugger klaar, hoe vlugger we konden eten voordat de boel ontplofte. Soms was het oorlog in de keuken, stoelen werden omgetrokken, er werd gehuild, “mama, ze KIJKT naar mij, ze mag niet kijken!”

Vaak zat er al eentje op de denkstoel van zodra de eerste pets aan elkaar werd uitgedeeld. De denkstoel was de stoel in de gang waar ze uit zichzelf op gingen zitten om na te denken of ze nu al kalm genoeg waren om er vanaf te komen. Conversaties zoals: ik blijf nog even zitten, mama, want ik ben nog te boos, waren dagelijkse kost.

Lekker handig voor leraren, die toen 8u-durende werking van concerta maar als kind zaten zij daarna met de gebakken peren en was ik de pineut die nog geduld moest opbrengen terwijl ik zelf op het randje liep.

Na deze sessie kreeg ze voortaan ook aanvullend 4u-werkende rilatine voorgeschreven, of hoe woorden jaren niets helpen maar daden in een ziekenhuis plots des te meer…

Nu, terug naar mijn woensdagen.

Ze dienden in het verleden voor centrum voor geestelijke gezondheidszorg-gesprekken voor de kinderen, later ook voor mezelf bij burn-out, voor blije actieve woensdagen als gezin, als alarmdag als ik het niet meer zag zitten, als gezinstherapiedag bij slachtofferhulp, als ‘adem in-adem uit-dag’ en evolueerden stilaan naar ‘tijdvoormezelfdag’ en ‘weekonderbrekingsdag’.

 

Als ik het bekijk maak ik keuzes in mijn leven die het mij mogelijk maken om zo weinig mogelijk last te hebben van mijn eigen ADHD.

ik evolueerde door, waar ik zelf kon kiezen, te kiezen voor een job waar ik ‘s morgens beslis om ‘als mijn gat schuifelt’ zoals ze hier zeggen ‘s middags verlof te kunnen nemen,  een job in een natuuromgeving waar ik tussen de gebouwen kan genieten van een wandeling in de wind, met vogels rond me en de geluiden van water, ruisend riet, bomen…, een job waar de woensdag van mij is. Een job waarin ik steengoed ben, met ADHD.

Ook op mijn vrije woensdag staat de mogelijkheid om te kiezen voorop.

Die mogelijkheid maakt me rustig. Ik weet dat ik de keuze heb en het maakt dat ik me echt kan focussen op mijn werk en daardoor zelfs meer doe dan moet.

Yep. Ik WEET wat me motiveert en wat een dooddoener is en nu ik in balans ben op alle vlakken, KAN ik hierover geen compromissen meer sluiten. anders ga ik onderuit en dat besef ik maar al te goed.

Dus mensen, alsjeblieft, stop met zeggen dat iedereen dat heeft. Yep, soms wel, maar bij mij IS het gewoon ALTIJD zo. Net als het vergeten. Onlangs stond ik drie seconden na te denken over hoe mijn ventje heet! Bangelijk is dat soms!

Dat ben ik dus.

Daarom, mijn woensdagen zijn heilig voor mij. Twee dagen werk, adem in adem uit, twee dagen werk en dan weekend.

En nu zou ik dus overgeplaatst worden… Het wordt een dikke ramp, maar wie gelooft mij nu…

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 3 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s