Jeremy Irons

Ik kan er niet aan doen: hij blijft gewoon sexy.

Zapzap… op een zondag. Ik doe liever iets anders maar mijn schat moet slapen. En gelukkig is er ‘the man with the iron mask’.

Hoe oud de filmkleuren ook overkomen, hoe slecht ik Leonardo di Caprio ook vind acteren, Aramis maakt alles goed. Zijn stem, een uit de miljoenen. Te herkennen overal.

Ik heb iets met stemmen. Sommige stemmen hoor ik in een menigte en overheersen ineens mijn denken. Zelfs als iemand naast me interessant aan het vertellen is, dan valt die ene stem in de verte altijd in mijn oor en hoor ik niets meer van wat diegene naast me vertelt. De draad is weg want ik hoor alleen nog die ene stem.

Mijn jongste broer heeft zo’n stem, en Jeremy Irons en als ik nadenk ook James Woods en Sean Connery. Mooie, volle, karaktervolle stemmen. Ze gelijken niet op mekaar, maar ze zijn even indringend.

Net zoals stemmen me zo in positieve zin van mijn stuk kunnen brengen, zijn er geluiden die plots in mijn oren vallen en die me ergeren.

Vroeger moest mijn ex het huis rond om bij storm de klappende luiken met een spie vast te zetten.

Toen de elektriciteitskabels nog boven de grond tussen palen hingen, hoorde ik die vaak zoemen, geen ergerlijker geluid dan dat. En lucht in een radiator maakt me nog altijd horendol.

Hier in huis zijn het soms, dus niet altijd, de schietgeluiden van het sniperspelletje dat mijn schat vaak speelt om te ontspannen. En die rotreclame met de schreeuwende lampen die naar het containerpark  moeten…

Het is maar wat net bewust in mij koppeke valt.

Soms is dat heel moeilijk te verhelpen, zoals wanneer ik tegen het geluid dopjes in mijn oren steek om te kunnen slapen en dan horendol wordt van het piepen van mijn ademhaling. Dan is het kiezen of delen, of opstaan.

Of het sissen in mijn oren wanneer de griep in aantocht is. Gemakkelijk om dan preventief medicijnen in te nemen maar superhinderlijk.

Yep. Ik ben toch zooooooo’ n makkelijke! 😬

Maar er zijn ook mooie geluiden zoals het fluiten van vogeltjes, het roepen van fazanten, het klateren van een fontein (wat dan, afhankelijk van het tijdstip ook weer ergerlijk kan zijn), muziek waar je van in trance geraakt en het oe-oe-oe van mijn jongste hond die denkt dat ze van de wolven afstamt. Je ziet, zelfs honden hebben een collectief geheugen 😂!

By the way, gisteren was het een toppersoneelsfeest. Steampunkeriger kon het voor mij niet: dampende glazen, een oude fabriek als backdrop en mijn schatje en ik die ons trouwkleren nog eens aan konden doen. Yesss, ik was in mijn element en strollde van de ene naar de andere eetstand.

En het Izegems verrassingsconcert van Flip Kowlier was niets voor mijn ventje, maar werd sappig en wel gesmaakt door mij.

Op zo’n moment ben ik dan weer blij dat ik hoor, en dat ik daar niets voor hoef te doen…

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, heb eindelijk weer een boeiend werk en toffe collega’s, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 4 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s