Het is ze weer gelukt, gvd toch!

Nee, ik ging nooit meer onderuit, neen, ik ben nooit meer klein te krijgen…

Dat dacht ik toch, nooit meer. En toch zit ik hier weer te bleiten als een klein kind. Bijna 50 en volledig in paniek.

Mensen als ik zijn niet gemaakt om in grootsteden te werken, ik koos al jaren geleden om in West-Vlaanderen te werken en bouwde mijn zekerheid en geluk met veel vallen en opstaan op, samen met mijn gezin.

Politie, zelfmoordpogingen, begeleiding van buitenaf, psychiaters, psychologen, armkervingen, auto-ongelukken, bemoeials qua gezondheid, anorexia… we sloegen en slaan er ons elke dag doorheen, zonder er al te veel ruchtbaarheid aan te geven want de term ‘marginaal’ wordt zo makkelijk in de mond genomen als je geen middelmaat bent.

En na de zoveelste pets, de genadeslag. Ik weet niet waar het in deze wereld om draait. Het lijkt er meer en meer op dat het de bedoeling is om zoveel mogelijk mensen in nesten te brengen.

Aha, jij hebt nog geen kruis om te dragen? Ik geef je er wel een.

Aha, jij kunt dat aan, dan geef ik je nog wat meer tot je crasht, een burn-out hebt of depressief genoeg wordt dat je uit het leven wil stappen.

En dan wassen we allemaal onze handen in onschuld achteraf, want wij konden er niets aan doen. Het is de procedure, het protocol, de maatschappij, je eigen schuld…

Yep. Ik ben kwaad. Ik kan zoveel, ik wil een keer een iets, maar het doet er niet toe. WIJ (de onpersoonlijk leidende macht) willen iets anders. En mocht het zijn: wij willen iets anders voor jou, dan was het persoonlijk geweest.

Ongeacht of je nu op je knieen gaat of al zit, WIJ trappen graag nog eens na. Daar worden WIJ beter van!

Godverdomme toch, gelukkig zijn is iets wat kan e, mensen! Is het omdat ik het effectief ben dat je me uit balans wil brengen, uit ziekelijke jaloersheid? Uit ongevoel of onkunde om te leven?

IK ben geen kuddebeest, godzijdank, en ik heb het gevoel daarvoor te worden afgestraft.

ADHD of niet, als puntje bij paaltje komt en je werkt er zelf aan, dan kun je zeker en vast rekenen op een genadeslag van iemand waarvan je godverdomme wenst dat ze eens een maand in mijn kop komen leven!

En ja, ik blog voor de eerste keer TIJDENS mijn werk. So sue me! Je vraagt je af voor wat en voor wie ik hier eigenlijk nog zit!

Ewel mensen, voor MEZELF en ENKEL voor mezelf, omdat ik de fierheid en loyauteit in mij heb om jullie het niet te gunnen dat mijn werk niet af is.

Egoïstisch maak je mensen, van nature uit zijn de meesten onder ons op zoek naar appreciatie om te mogen zijn zoals we zijn, met ons (in jullie ogen) beperkingen.

Maar ja, de massa ziet het anders. Iedereen gelijk, geen uitzonderingen, DAT is pas managen! Manage away, zeg ik dan, je gaat ook dood en dan heb je gemanaged, so what!

Bende sukkelaars denk ik dan! Ik ben lekker een buitenbeentje en out of the box.

Als hier een ramp voorvalt dan ben ik de overlevende en als je veel geluk hebt red ik, naast mijn echt dierbaren ook jouw vel wel eens… Als ik de procedure dus in de wind sla EN als je HEEL VEEL geluk hebt.

Ik stond buiten toen de brandsirene afging hoor, de rest bleef kuddegewijs staan uit gene dat ze wel eens een blauwtje zouden kunnen lopen…

Echt, wie is hier beperkt?

Nogmaals, sukkelaars!

 

Vee😡

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 3 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

2 gedachten over “Het is ze weer gelukt, gvd toch!”

  1. Jammer dat je zo kwaad moest zijn, maar ik voel mee in je woede. Zelf ga ik om in de ‘beperkingen’ maar als het even mooi uit komt ben ik natuurlijk wél opeens een volwaardig mens. Voor jezelf (en hen die je zien voor wie je bent) moet je leven, inderdaad. Mooi dat dat toch naar voren komt.. zo’n besef. Ik hoop dat het schrijven je geholpen heeft.

    Ik ben wel benieuwd geraakt, dus lees ik voortaan mee.
    Groetjes, Anne

    Like

    1. Inderdaad helpt het schrijven mij, ik krijg soms reacties van leer relativeren maar mensen vergeten dat dit echt beperkingen zijn. Elke dag opnieuw beginnen doe ik zo al, omdat ik niet anders kan maar soms wordt het te veel. En inderdaad, als het anderen uitkomt ben ik ineens toch volwaardig genoeg. Maar vandaag is een goeie dag. Bedankt om me te volgen!

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s