Roetsjbaan

Yep ik ben virtueel aan het ‘pretparken’ hoewel de roetsjbaan waar ik op zit verre van leuk is. De hele dag door gaan mijn gedachten van doorzetten naar opgeven, van blijven naar nieuw zoeken, van verdriet naar boos, van werken naar ‘jong toch, loopt!’.

ik haat dit, dat geschommel dat ik niet onder controle heb. Ik ben standvastiger dan dit. Ik weet dat dit een momentopname is maar daarmee heb ik mijn gevoel nog niet onder controle.

En iedereen is supernice, ik apprecieer het maar ik kom er tegelijkertijd ook huilerig horendol van.

‘Maar mama, wat DOE je nu graag ? Het is het moment!  Zoek dat eens uit!’

ik weet wat ik graag doe maar in dit leven is een zeker loon opgeven als adhder misschien wel het stomste wat ik kan doen. Daar gaat de wip weer!

En misschien valt alles wel meer dan mee. Het is alleen de tijd ervoor die zoooo lang duurt en toch zo gauw daar is.

Ik weet dat dit raar klinkt allemaal maar ik zit zo ineen. Als ik dan iets beslis of er moet iets veranderen dan moet het NU gebeuren. Indien niet, dan twijfel ik oneindig veel keren over andere mogelijkheden dat ik helemaal zot kom.

Mijn ventje is er voor me, de sukkelaar. Je zal maar op zo’n moment samenleven met mij. In goede en nu dus minder goede dagen…

Hoe krijg ik die kolk weer in balans? Hoe geraakt die storm uit mijn kop en bij uitbreiding mijn maag?  Hoe krijg ik die druk op de ketel weg? Het is faalangst, denk ik.

Met zo’n CV gelijk die van jou, zegt mijn schat dan.

Ja, want de angst om niet te voldoen blijft er in zitten, na al die jaren, na alles wat ik mezelf heb aangeleerd.

Ik met mijn grote bek. En mijn klein hartje.

Momenteel moet ik opletten dat ik niet ‘de stier in de porseleinwinkel’ uithang want brokken maken nu is niet echt slim. En toch voelt het alsof ik er ga maken, sowieso.

Soit, ik ben thuis met de hondjes, de kachel brandt en ik drink koffie. Het beste moment van mijn dag vandaag. Dus dat mag blijven duren tot morgen!

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, heb eindelijk weer een boeiend werk en toffe collega’s, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 4 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

2 gedachten over “Roetsjbaan”

  1. Hé wat vervelend, zo’n onheilspellend gevoel..
    Ik ken het maar al te goed hoor! Dat er nú iets moet gebeuren *of anders..*
    Ja, wat anders? Zo doorgaan? Bah!

    Misschien héél lastig om nu even naar de kern te gaan, maar ik denk wel dat je daar het antwoord vindt, in plaats van in al die afleidende gedachten.. T gevoel heeft het meestal bij het goede eind. Ik lees nog niet zo lang mee, en weet dus niet of ik nu iets doms zeg ;)..

    Ik vraag me trouwens af of je medicatie slikt?
    Sinds ik van de ritalin ben overgestapt op de concerta ben ik stukken stabieler! Maar ik weet niet in hoeverre jij daar mee bezig bent.. Ik probeer een beetje mee te denken, merk je het? 😛

    Sowieso sterkte, en ik duim voor je dat er snel weer rustiger vaarwater aan komt.
    Groetjes!

    Like

    1. Bedankt dat je meedenkt. Ja, ik neem Sertraline 100, na de relatine (ritalin) waar ik huilerig van word en de concerta die met zn drieën tegelijk te duur werd ben ik tijdens een burn-out op verzoek van de huisarts met Sertraline gestart en begeleiding van een klinisch psycholoog en ik neem het nu 4 jaar. Het maakt me ‘normaler’ maar af en toe heb ik, vooral als er iets nieuws staat te gebeuren, dat jump-roetsjbaangevoel.

      Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s