Jerry in real life

Ja hoor, sinds een maand hebben we er een huisdier bij. Allez, zo lang weten we al dat we er een bij hebben maar ik denk dat hij al enkele maanden geleden het huis heeft gekraakt.

Zijn leven is er, sinds we weten dat hij ons gezelschap kwam verblijden, niet vrolijker op geworden. Hij wordt bejaagd door -en nu som ik op om de ernst van bejaging weer te geven- Bazieltje, Luna, Pippa en mijn schat. In die volgorde.

Yep. Toestanden zijn het. Jerry woonde onder de dressoirkast – en nee, “woonde” betekent niet dat hij schielijk overleden is!

Het spoor aan hondenkorrelrestjes (scrabble!) en de afgebeten tandbeentjes van de honden hebben hem verraden. Hij vulde  (naar ik maar kan vermoeden en hoe ik het als muis zou doen) zijn dag met schransen, rondlopen en verschuilen in de schoen van mijn schat. Op het schoenenrekje, op schap nummer twee, net onder de voorraadbus met snoepjes voor de doggies en dat in alle anonimiteit. Hij was schuchter en bescheiden (dat moet je zijn als je ongemerkt al die tijd onder ons vertoeft) maar werd dus uiteindelijk verraden door zijn Klein Duimpjespoor.

Op een sombere dag werd dan ook de jacht op Jerry voor geopend verklaard. Jerry werd trouwens Jerry genoemd door mijn ventje, naar analogie met Tom en Jerry, de cartoon waar Tom de kat telkens aan het kortste eind trekt.

Wie was Tom in real life dan, vraag ik me af?

Yep! Dressoirs  werden verschoven, doemscenario’s werden geschetst van hoe hij zeker een familie zou stichten in mijn breiwerk dat in de kast zat…Het feit dat je om voort te planten met twee muizen moet zijn, daar gelaten…

Jerry vangen en levend buiten zetten, was geen optie. “Hij komt dan toch weer binnen, hij kent de weg. “

Jerry was een overnight bedreiging geworden, had onze privacy geschonden en daarmee zijn doodvonnis getekend.

De honden vormden instinctief, drie stuks sterk en met Pippa op kop,  de voorhoede om te melden wanneer Jerry het lef had om in een comfortabele schoen te resideren.

Oe-oe-oeoeoe, ons Pippa kweet zich bovennatuurlijk goed van haar rol als waakwolfje, hoewel ze eigenlijk een shihtzu-kneusje is. Ik denk dat ze overcompenseert maar ik kan natuurlijk ook verkeerd zijn…😂

Daarop volgde het speurwerk van mijn schat: “rek-ratelen en dressoirkloppen” werden nieuwe werkwoorden en toen hij de juiste schoen MET Jerry vastgreep met in zijn andere hand het tweede exemplaar om de genadeslag te geven ( ik zag het gespetter al voor me, en het kuiswerk erna ook!), jumpte die er uit en stoof mijns inziens weg.

”Waar is ie nu naartoe?” Ik kon het niet zeggen, ik had ECHT niks gezien.

Efkes was hij als in thin air verdwenen tot ik mijn ventje zag stuiptrekken en hoorde roepen Alleeeeeeeeeeeeeeez!, waarop ik Jerry prompt uit zijn Hugh-Hefnerbadjasmouw (scrabble!) zag vallen. Hij herpakte zich vlug na de hoge val en stoof weer onder de kast.

Hij rekende er op dat mijn ventje geen tweede keer zou gaan zitten meubelschuiven en kreeg gelijk. Het intellect van een muis valt niet te onderschatten.

Stiekem was ik blij voor Jerry, hij was veilig, bleek dus de snuggerste  en zoals ze zeggen dat de gelegenheid de dief maakt, waren wij het wel zelf die de lekkere omstandigheden hadden gecreeerd en Jerry hadden binnen gelokt door onafgedekte smakelijke tandbeentjes op het schoenrekje te laten slingeren.

Dus heb ik alles in afdekdozen gestopt en is Jerry noodgedwongen uit hongersnood weer naar buiten verhuisd. Uit zichzelf.

Hoe ik dat weet?

Op een ochtend zag ik, toen ik het rolluik optrok en naar mijn vogelhuisje keek, Jerry wegstuiven.

Yep, mijn opzet was geslaagd, zowel Jerry als de koolmezen hebben de weg gevonden naar de pindanootjes, veilig voor Klunten (Vlaams voor kluns), de driepotige kat van de buren en mijn honden.

En wat mij hier zo vroeg bracht en me beneden gegijzeld hield? Bazieltje had mijn ventje hardnekkig horen hoesten en sprong weer bonk tegen de deur. Ik liet hem uit in de tuin zodat ie  daarna met een lege blaas rustig naast in de zetel kon ‘flokken’.

En nu komt het : de hondjes zijn er sinds kort ook achter dat Jerry buiten woont ergens tussen de bloembakken en hij werd vanochtend blijkbaar gespot.

Oe-oe-oeoeoeoe!!!

Zelfs met een beentje zwaaien om ze om 4u binnen te lokken, helpt niet. Gedaan met slapen, zelfs met de deur toe (en dus alle hondenluikjes niet toegankelijk naar buiten toe) en het rolluik naar beneden… Want bloedhonden als ze zijn, ruiken ze Jerry van mijlenver, ook door het rolluik heen.

Yep, Jerry hoort er bij vanaf nu, ik laat er al mijn slaap voor! 😂

Vee

Update: R.I.P. Jerry! Grrrr.

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 3 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s