Hello zondag!

Ok. Een zondag maakt bij mij deel uit van mijn weekend. Je zou zo zeggen dat dat dan een luie dag zou zijn.

Van vanmorgen, eigenlijk vannacht al ben ik op mijn ongemakken want na de perikelen en de dood van Jerry de muis gisteren, ontdekte ik buiten een hoop aarde waar geen mol oorzaak kan van zijn, maar wat dan wel?

ik zei het aan mijn ventje, die prompt de rattenlijm in het gat leegspoot. En dan beginnen mijn raderen te werken.

Ik heb alles goed afgeschermd,  schat! De hondjes kunnen er niet bij!

Yep. Ik ben dus gaan slapen met een klein hartje want ik wil niet de bemoeizieke vrouw zijn die zegt dat NIET niet per se niet betekent maar ik wil ook geen dode hond.

Dus vannacht stond ik op om een hek rond de ‘lijmval’ te plaatsen. Komt mijn ventje boos beneden omdat ik onder een smoesje toch een beveiliging meer heb neergezet.

Maar ik hoor wel dat hij de lijm in het haar rond Luna haar mond heeft mogen wegknippen. Ze er TOCH bij geraakt.

Mijn intuïtie werkt dus heel goed. In het verleden voorzag ik alle mogelijke loopholes te dichten, want mijn twee dochters waren van het vindingrijke soort.

Afzetten met de auto aan de school betekende nog niet dat mijn jongste, voordat  ze in de les kwam, geen alcohol gedronken had. Ze had al lang met een vriendinnetje een Kriek gedeeld, eentje die ze opdroeg om er in haar schooltas een mee te smokkelen.

Een gsm afnemen betekende nog niet dat ze niet meer kon smsn, ze had er een stuk of vier verstopt, gekregen van haar vriendinnen.

De simkaart er uit nemen was ook geen belemmering want ze had er ook genoeg in reserve waar ik niets van wist.

Dus ik weet ongeveer de mogelijkheden van elke situatie en  hoewel ik al door heb dat elke man denkt alles voorzien te hebben, weet ik wel beter.

Het is alleen een kwestie om de boel ongemerkt te remediëren, vooraleer er brokken vallen en zonder ruzie te veroorzaken over ego’s.

Maar ik was te laat en ik werd betrapt vannacht.

Ik hoor die van slachtofferhulp zeggen: mevrouw, je kunt niet elke brand blussen!

Maar ik kan wel proberen, e! Mijn brein staat toch niet stil!

En toen ik uiteindelijk sliep, droomde ik over ratten: in de zitting van mijn oude Chesterfield, in de keukenkast, rottende ratten onder de grond, honden met etterende rattenbeten…

En Bazieltje sprong weer tegen de deur beneden terwijl mijn ventje zalig lag te ronken naast me. 5u30, tijd om op te staan! Grr.

’Je kan de hond toch je leven niet laten bepalen!’, zei mijn ventje nog vanochtend.

Inderdaad, schat, maar geef me een alternatief. In de bench achteraan in de kou is onmenselijk, en hij kan er niets aan doen dat ie bang is van regen, hagel, onweer…

Hij is anders dan de twee vrouwtjes. Zij trekken hun plan, Bazieltje is als een kind. Hij heeft verlatingsangst ook en verandert dan in een Gremlin, ogen wijd open, oren plat en hijgend alsof hij elk moment een beroerte kan krijgen. Hij is alleen te sussen als hij de warmte voelt van mijn benen, waar hij zich tegen aan kan vleien. Hem tegenhouden en vast nemen kalmeert hem niet, er zijn wel.

Dus ja, ik voel me verwant met hem.

Moet ik hem straffen omdat hij anders is, omdat hij niet zoals de andere twee is en ‘tegentjok’ (tegendraads) kan doen?

Moet ik hem dumpen omdat hij lastig kan zijn en mager is van het actief weg en weer lopen? (Hier stopt de vergelijking wel een beetje… 😂).

Nee, Baziel is mij het dierbaarst van alle drie. Hij kwam er bij toen ik alleen woonde na de scheiding en mezelf werd.

Hij is zwaar ziek geweest de eerste drie dagen en zou dan al gestorven geweest kunnen zijn maar hij vocht zich een leven. Hij schoot er zijn tricolore vacht bij in, zal nooit groot worden en blijft tenger en angstig. Maar hij is van mij en hoort gewoon bij mij.

Ik ben wel terug in mijn nestje gekropen toen mijn ventje uitgeslapen was. Het is zo’n schatje (soms)! Mijn ogen stonden in brand van vermoeidheid, dat wel. En ik sliep door tot 11u., wat een record is voor mij.

En vanmiddag heb ik scharnieren in mijn afhangende kastdeuren zitten draaien en heb op vraag van mijn stiefdochter (ik wil zo graag gewoon dochter zeggen maar doe dan aan haar moeder afbreuk) haar T-shirt hersteld. Ik krijg daar een warm gevoel bij, het zijn de kleine dingen die appreciatie tonen.

Kortom,  ik ben dus lui en ook al productief geweest.

Het bezoek van mijn oudste en haar vriend maakten mijn zondag nu al compleet. Met een glaasje bubbels in de aanslag, aten we een hapje als voorproefje voor Kerstavond (God, wat moet ik nu klaarmaken?, ik weet het NOG niet!).

De jeugd heeft het echt wel moeilijk, de dag van vandaag. Alleen de boel rechthouden vergt veel vindingrijkheid. Yep. Maar zo lang ze een thuisgevoel hebben kunnen wij, die er wat beter voor zitten, troosten en lief hebben, er voor ze zijn, de saus op hun hotdogs uitlenen en tips geven die ze al dan niet in de wind slaan. Ook dat recht hebben ze.

Het is financieel toch echt wel veel moeilijker om iets op te bouwen, met de graairegering en de onzekere flexijobs van vandaag.

Yep. Ik ben gelukkig. Ook al lijk ik soms wat kregelig, ik ben wel degelijk gelukkig vandaag. Het is wat het is…

Vee

 

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 3 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

2 gedachten over “Hello zondag!”

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s