Nachtmerrie

Het is voor mij nu echt officieel: ik ben duidelijk ‘s nachts met iets bezig.

Ik zweet, ik ben moe als ik wakker word. Ik heb een ander leven ‘s nachts, eentje waar ik panisch wakker van werd deze morgen, denkend dat het enkele minuten voor 7 was en ik dus uit mijn bed moest, vaststelde dat het 6 u was en besloot deze neer te pennen.

Yep. De hel. Ik stond op een speelplaats en hoorde dat er een algemene levenstest zou worden afgenomen. Iedereen wist het, had gestudeerd en ik vroeg me af waar ik ergens die aankondiging gemist had.

“Via e-mail en die vragen kon je voorbereiden ook!”

Een gevoel van paniek overviel me. Het was duidelijk zichtbaar voor mijn medetesters dat ik alle emoties doorliep waarop er eentje zei: stel je niet aan!

Mijn gevoel sloeg over en ik startte met uitleggen: dat ik het niet wist, dat dit kortbij nieuws was, dat ik goesting had om weg te lopen…

Jij moet altijd raar doen. Doe eens normaal!

Mijn  groep was al aan het aanschuiven, Ik besloot dat weglopen geen optie was en vroeg aan de rij vreemde (onbekende) mensen of ik nog bij mijn groep kon aansluiten en waar die waren want ik keek omhoog in de traphal en zag een massa mensen op de wenteltrap zover mijn oog reikte.

Met boze blikken passeerde ik de mensen tot helemaal boven, waar ik achteraan bij de groep ‘bekende’ testers (waarvan ik slechts de benen zag) aansloot. Ze negeerden mij compleet.

Het was zover: voor mij op de tafel lagen een 7-tal vragen, gaande van vragen naar wat ik graag at, graag deed en vraag zeven was er eentje over opwaartse en neerwaartse winden : hoeveel keer blaast de wind op de tekening opwaarts, neerwaarts of zijwaarts. Huh.  Ik schreef maar wat.

Even verder naast me vroeg iemand om door te klikken op een pc-touchscreen naar het hoofdstuk over de Seakinghelicopter. Een ander zei direct dat het geen zin had om te solliciteren want de Seaking mocht toch niet vliegen en ik dacht: inderdaad, dat weet ik dus uit eerste hand want ik had ervaring in reddingsacties.

De testvrouw zei tegen haar : doe hem toch maar mochten de omstandigheden veranderen.

Yep, het zal wel!

Ondertussen had ik voor me het blad met vragen herlezen en ik snapte dat ik te veel had neergeschreven. Ik pakte een nieuw blad en begon opnieuw.

’Moet je opnieuw beginnen?’ riep madam test voor de hele massa.

Er was een vraag over: hoeveel rozen uit een doorzichtig plastic zakje had de gever van de rozen besloten te geven aan zijn lief. Ik dacht: Besloten? Allemaal zeker als hij haar graag ziet? Of had hij er nog zen paar nodig voor iemand anders dan zijn lief?

Onder asn het zakje waren drie gaatjes geperforeerd en was de bodem opengescheurd over een lengte van 10 cm. Even schoot het cijfer drie door mijn hoofd, legde ik in gedachten (hoe complex, denken in mijn dromen!) de rozen  plat naast mekaar en zag dat de stelen samen 20 cm plus drie maten.

‘Stomme strikvraag’ dacht ik. Alsof je de rozen onderaan het zakje via de steel naar buiten zou trekken… Dom moet je daarvoor zijn.

Toen had ik door dat er van me verwacht werd dat ik me voor het tweede deel verplaatste naar een zaal met scherm. Daar zat nu nog een man of twee en ik was dus grandioos te laat! Te laat om nog aan deel twee te beginnen en binnen de tijd te kunnen eindigen…

De ’testdame’ was bezig op het andere tafeltje om mijn talrijke antwoorden bijeen te garen en kwam toen naar mij.

“Gaat het?”

Dat moest ze me net vragen. Alle doorlopen emoties kwamen ineens via mijn ogen naar buiten. Tranen, die ik niet wou laten komen want ze gaven direct de indruk dat ik zwak en hulpeloos ben. Mijn lichaam bedroog me dus ook al.

Ocharme! -Het vreselijkste woordje waar ik mezelf wou voor behoeden, was er uit. Ik was beter weggevlucht voordat deze ellende leidde tot ‘ocharme’.

Ik gooide mijn pen neer en stoof de trap af, over de grote, lege speelplaats, via het zijpoortje naar huis.

Ik had dit niet nodig, ik HEB een leven, ik hoef me niet te verontschuldigen, ik weet zelfs meer dan jij! Ik weet wat ik aan mensen heb, ze zijn echt en puur, de mensen die ik rond me heb en mijn emoties en intenties gaan sowieso altijd dieper dan de jouwe! Mijn kwaliteit kun je niet meten met een testje van mijn voeten! Ik heb andere criteria, eigenlijk ben ik beter dan jou in ‘leven’. Ik voldoe alleen niet aan jouw criteria maar oordeel ik daarom of jij slim bent? Neen!

Dat waren de innerlijke gevoelens die mijn lijf schreeuwde toen ik zwetend wakker werd en ik, zonder mijn bril op, dacht dat het bijna tijd was om op te staan.

Heftige nachtmerrie…

En nu ga ik nog een half uurke slapen alsof ik een hele nacht voor me heb.

Btw, gisteren viel me, door een aflevering Britse spoed, de naam op van de dame waar ik, als ik oud word zal op lijken, grijze gevlochten vlecht en al. Er werd gesproken over Cagney en Lacey, een politiefeuilleton uit mijn jeugd. En toen wist ik weer hoe ik de actrice zou terugvinden.  Ik zal er uit zien als Tyne Daly, maar dan zoals in ‘Judging Amy’.

Yep. En dat zag ik echt al in de spiegel!

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 3 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

One thought on “Nachtmerrie”

  1. zus !!!!! komt goed !!!! ‘k Weet dat ik niet kan helpen, dat niemand dat piekerkopke kan stilleggen. Hoop alleen dat de dagen voor jou snel gaan, voor mij liefst niet want nu al veel te weinig tijd, en dat je snel weer rust vindt. Kop op ! Onkruid vergaat niet é. 😉

    Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s