Voorafblogje met een serieus dilemma

Morgen ben ik niet blogcapabel.

Of misschien morgenavond wel weer maar mijn hoofdmoot van de dag zal bestaan uit het geven van een workshop kerstbalversieren aan kinderen in de creashop van mijn nicht.

Eigenlijk zie ik er naar uit met volle goesting. Soms heb ik het gevoel (en nu vaker dan vroeger) dat ik mijn geluk eerder had gevonden in het uitknippen van sterren in knisperend papier en het scheppen van creaties dan in wat ik nu dagelijks presteer. Soms ontgaat me het nut van dingen totaal.

Mocht ik er evenveel mee verdienen dan schakelde ik zonder twijfel over naar een zorgeloos knutselgevoel waarvan ik weet dat ik er eindeloos lang zou kunnen uit putten.

Maar mijn oude dag in armoede slijten zie ik me ook niet doen dus daarom ga ik wellicht nog een 15-tal jaar naar Brussel, om er ongelukkig te wezen a rato van 3 gestolen vrijetijdsuren op de trein per dag.

Hoe ‘daft’ is dat!

Maar het is zoals mijn moeder ooit zei toen ik alle zangwedstrijden in de omgeving won en sprak over mijn goesting om conservatorium te gaan doen:

”Mo jong toch! Ze kunnen de straat plaveien met muzikanten die nooit aan de bak komen, haal maar eerst een deftig diploma!”

Het werd dus een diploma bedrijfsvertaler gevolgd door een huwelijk… en de rest van mijn zoektocht naar geluk.

En ondertussen was ik 20 jaar blokfluitsoliste in een Orffgroep waarvan de dirigent zijn handen niet kon thuishouden en waar mijn liefde om te mogen optreden en in de spotlights te staan en te kunnen reizen naar plaatsen als de Grand Canyon en Vegas, Boedapest en Denemarken (Roskilde) zo groot was dat ik het verdroeg om zijn lievelingetje te zijn in de ogen van andere jaloerse medemuzikantjes die nooit ofte nimmer in mijn schoenen hadden willen staan, mochten ze de ware toedracht geweten hebben.

Net zoals mijn moeder ging schoonmaken in de omgeving van verpleegsters omdat ze de kans nooit kreeg om te studeren. Er is ergens een vergelijking te trekken, hoewel ik echt niet op haar lijk.

Soit. Het is wat het is en ik ging ook zingen in een lokale band als achtergrondzangeres. Toen de bandleader-zanger, die me thuis voor de repetities kwam afhalen, wou dat ik leadzangeres werd,  vond mijn moeder het dan wel weer raar genoeg dat een volwassen man ( die niets in de zin had, want ik wist ondertussen het kaf van het koren te scheiden) in mij geïnteresseerd kon zijn…

In mijn stem, ma!

’Nee, je gaat niet meer!’ wat uiteindelijk geen al te groot dilemma meer was want de groep splitte naar aanleiding van een scheiding van een van de bandleden.

En het werd zomer……. zo-omer!

Mijn emoties vonden hun weg in olieverf, eerst figuratief, daarna abstract. Met succes en de steun van mijn vader, die me perspectief en kleurmengen met de paplepel inlepelde.

Hij was er eentje met een muze, die ‘s nachts opstond om zijn landschappen die hij in zijn hoofd had, ruw geschetst op het doek te zetten.

’Vee,  er klopt hier in de hoek beneden iets niet, maar ik kan er mijn vinger niet op leggen. Wat vind jij?’

’Hier wat donkerder en dan komt dit beter uit misschien?, waarop hij prompt deed wat ik zei.

Mijn teddybeerpa van nu halfweg 70 jaar is een prachtkerel die nog elke dag met zijn schildersborstel een veeg op het doek zet. Zijn ezel staat altijd in de keuken, klaar om verder te dabberen.

Eigenlijk is de familiekant van mijn vader een heel creatief en kleurrijk gezelschap waarbinnen iedereen zijn ding doet, van schilderen tot boetseren, fotograferen. revue en cabaret, woordspelingen en humor…

En als ik diep soulsearch dan is dat wat mij ook drijft. Schrijven, poëzie, songteksten, prutsen, schilderen, creëren…

Dus morgen leef ik voor 300 procent, ook al is het in een kerstbal, en ook overmorgen vind je me op de opendeurdagen van Oleastre, omdat ik het op dit moment kan gebruiken om tussen familie te zitten en energie op te doen in iets wat ik graag doe.

Morgen zal ik ook honderdduizend keer twijfelen over wat ik met mijn toekomst wil doen. Mocht ik de lotto winnen dan ging ik bij mijn nicht werken, voor de volle 300 procent.

Ik weet het en ik hoor het in mijn oor : geld maakt niet gelukkig,  maar te weinig geld maakt ook niet gelukkig want dan is knutselmateriaal zelfs te duur om te kopen. En ik wil mijn kids ook nog steunen financieel als ze het in deze moeilijke tijden ineens heel krap hebben.

Dus het dilemma blijft: begin ik totaal opnieuw en heb ik schijt aan mijn werk en de manipulatieve chefs die over lijken gaan of plooi ik als origami en stap ik in januari die trein op, om het ‘cultuurlandschap’ te gaan helpen uitwerken.

Een dilemma in het kwadraat is het, zelfs zodanig dat ik al een astrologe heb geraadpleegd. Of hoe niet in touch met mezelf ben ik momenteel 🙄.

Ik vertrouw er op dat de juiste mensen mijn pad zullen kruisen als de nood het hoogst is. Dat is al altijd zo geweest dus

wordt vervolgd…

Vee

/p>

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 3 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s