Ommezwaai

Ik ben anders vandaag. Niet anders opgestaan, maar anders geworden doorheen de dag.

Vraag me niet naar de oorzaak maar er is een gevoel van :  ‘ja, ik kan dat!’. Ik heb niet veel nodig om creatief te zijn, dat wist ik al. En dat er in mij een soort van coach zit, wist ik ook al.

Gisteren hoorde ik een commentaar dat ik een goede juf zou zijn, dat kinderen luisteren, ook als ik ze op iets wijs. Ze luisteren naar advies en ik heb het wel in mij om anderen er van te overtuigen dat ze iets ‘kunnen’, als ze er maar aan beginnen.

De reacties van mensen die ons (de workshopkids and I) ter ore kwamen, waten vooral: dat kan ik niet en daar heb ik geen tijd voor.

Het wordt tijd dat een nieuwe generatie gelooft dat ze alles wel kunnen, of er toch een goed gevoel bij hebben om het te proberen en dat het resultaat, hoe verschillend ook, een goed en uniek resultaat is.

“Maar hier komt de sneeuw door de Kerstman zijn hoed!”

Ik  leg uit waaraan dat te wijten is qua techniek en voeg er aan toe dat het resultaat niet minder mooi is en er niemand zo’n  kerstman heeft…

Yep. Vee. Je doet wat je doet, je doet het anders, je bekomt een variant op het resultaat soms maar  het mag er ook zijn en het is uniek! – hoor ik mijn engelke zeggen…

Ik zag in dat ik veel dingen dus WEL durf, dat ik er aan beginnen niet erg vind, terwijl  ik het ‘niet gedaan hebben’ wel erg zou vinden.

Ik besef dat meer dan de helft van de bezoekers eerder opgeven dan ik doe, ondanks de angst en het verlaten van mijn comfortzone, en nu heb ik het niet over knutselen.

Want, hoe kun je nu weten wat je niet kan als je het niet geprobeerd hebt?

En als je naar een crea-opendeurdag komt dan neem ik aan dat je toch interesse hebt in creativiteit en toch minstens een van de dingen wil uitproberen of zien uitproberen?

Ik herinner me mijn eerste olieverfschilderijtje. Ik was jaloers op het talent van mijn pa dus hij installeerde een tafelezel en ik nam onhandig een penseel vast, doopte die in de olieverf en schilderde klotsend water tegen een klip.

Is dat wat je echt gaat schilderen?, vroeg mijn pa. Water is, vind ik, een van de moeilijkste onderwerpen om te schilderen maar doe maar…

Die ‘doe maar’ deed het hem. Hij geloofde in mij dat ik het kon, en als ik het niet kon was hij er wel om bij te sturen. Het is een van mijn leukste herinneringen.

Vandaag zag ik ook dat het voor sommige ouders soms moeilijk is om los te laten en iemand zijn ding laten doen, ook al denk je dat beperkingen dat niet toelaten.

Ik ben voor trial and error. Als het veilig gebeurt, dan kan een zesjarige best een haardroger  aanzetten, gebruiken en off-switchen om lijm te drogen. Het zelfvertrouwen schiet er zelfs van de hoogte in.

Het was weer top: het bijna ongerepte sneeuwlandschap vanmorgen, de trage rit van 50 km per uur op de autosnelweg, (wanneer mag dat anders nog?), de behulpzaamheid van mensen om een slippende auto de brug op te duwen, een ontmoeting met iemand uit mijn jeugd waarvan ik de voornaam nog wist, mijn pa die bij me in de tent kwam staan schilderen en bijbabbelen en zwijgen…

Dat zwijgen tussen vader en dochter dat zo rustgevend is als we alletwee in eenzelfde ruimte staan schilderen (in dit geval : hij schilderen, ik knutselen), het is een stille band die me zo nauw aan het hart ligt.

Hij zei vandaag dat ie een  beurtrolsysteem heeft om zijn schilderijen op te hangen in het ontmoetingscentrum waar hij dagelijks naartoe gaat.

Hij heeft thuis al lang geen plaats meer over om zijn meesterwerken te leggen… Dus maak ik de opmerking dat ie moet neerpennen wat hij wil dat we met zijn schilderijen doen als hij ‘zijn hoofd neerlegt’.

Cru is dergelijke conversatie niet tussen ons. Bij mijn ouders thuis werd altijd alles besproken, gewoon door alle conversaties heen en weet iedereen welke wensen er zijn, hoe iemand zou denken over dingen als ze zich niet kunnen uitdrukken, wat de wensen zijn/waren in het geval van mijn moeder, van iemand die sterft.

Ludiek antwoordt hij : naar het containerpark er mee, wat ga je er anders mee doen!

Zo is ie, een peer van een vader heb ik. Ik zal er toch wel enkele stapelen in mijn ateliertje!

Maar ik had het over een topdag dus… het begon vanmiddag te waaien, en hard. De tent waarin ik creatief zat te doen was superstevig maar 80 km per uur was een beetje te veel dus moesten we in allerijl, allemaal samen, ontruimen. Ook top als moment, vind ik.

En ik reed naar huis, op de autostrade van de ene naar de andere kant geblazen, zonder vrees, met het gevoel : ik kan dat!

En nu geniet ik van de warmte in mijn zeteltje, straks eindigend met een chocomelk met het idee dat mijn nieuwe werk ook wel lukt, en dat ik zelfs zal stralen!

Yep. Ommezwaai in mijn kopke, de astrologiemadam had gemaild wat uit mijn getrokken tarotkaarten kwam voor mij deze week: ik trok de Devil Card, de Chariot up card en de Queen of wands up card die allemaal het gevoel bewijzen wat ik vandaag ervoer, zonder dat ik er van wist.

Mijn intuïtie is nog altijd te vertrouwen, laten we het daarop houden.

Vee

.

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 3 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s