Rust

De zoektocht naar een balans en rust in mijn koppeke

Ik ben op als in ‘mijn ene been zet zich voor het andere’, ik heb al sinds vannacht barstende migraine maar vier brufens verder is het draaglijk, ik ben het al gewoon.

Het regent buiten en mijn ventje vroeg om de kachels aan te steken en op het knopje van de koffiezet te drukken.

Dan ging hij, al dan niet, afhankelijk van het niet terug indommelen, opstaan.

Koffiezet. Dat mag dan WEL weer een woord zijn.

Was het allemaal maar zo intuïtief makkelijk: lichtmaakknop in plaats van ‘schakelaar’ want wat komt die ‘aar’ daarin doen, toetrekvod  in plaats van ‘gordijn’ zou ook een goeie zijn of sigaretvlammetje voor lucifer…

Na een half uur is hij er nog niet. OW, ik hoor beweging. Net goed want zijn kachel wil niet aan.

Als het niet werkt, is het zijn kachel, als hij werkt is het die van ons, of wordt er niet over gepraat.

Waarom werkt hij niet?, vraagt hij.
Moet ik me nu gaan verantwoorden waarom ik hem niet aankrijg?, vraag ik hem. Ik heb wel degelijk op mijn buik gelegen en de vonk er trachten in te krijgen. Maar mijn tijd is kostbaar dus moet de ene kachel maar eventjes overuren draaien. Het is gewoon een rotkachel. Zo denk ik er over.

Hij zegt: ik vraag het gewoon, het heeft niets met jouw al dan niet ‘kunnen’ te maken. En ik besef dat hij gelijk heeft.

Ik moet dus opletten vandaag dat ik op het werk ook niet zo uit de hoek kom. Weinig kans daartoe als er niet veel volk is en dat zal wel zo zijn, gezien het museum al een tijdje gesloten is voor de winter en mensen eindelijk hun vakantie kunnen opnemen.

Het is er het weer nogal voor hoewel het voor mij niet echt verschil zou maken, ik hou me wel bezig. Alleen heb IK geen vakantie meer 👍 Ik zet geen vakantiedagen over naar volgend jaar want ik heb er gewoon te kort.

Dat is omdat ik tijdens het jaar vakantie vraag ‘s morgens voor ‘s middags als ik er nog maar aan denk en gelukkig volgt mijn chef me daar in. Hij weet dat ik presteer als ik daar wat losser in kan zijn. De aard van het beestje…

Maar vandaag zal ik zelf over en weer gaan tussen de gebouwen als ik dus ‘volk’ wil zien.

In de ‘krant’ op de I-phone leest mijn schat plots dat we beter voor acht uur op het werk zijn  “Stel uw verplaatsingen uit na acht uur omwille van eventuele sneeuwval”.

Wat voor een oproep is dat nu en trouwens, 3 km verder kan de zon schijnen hier in de streek (bij wijze van… want nu is het nog donker).

Of ik wacht en ga niet werken…. Dat is ook een optie. Tenminste, dat zou een optie zijn mocht ik nog vakantiedagen hebben, tenminste…🙄

Was het maar gisteren!

De dagen nu zijn afteldagen tot einde werkplek, einde jaar, einde plezier?, einde toffe collega’s, einde rust.

En laat ik daar nu al drie kwart van mijn leven naar op zoek zijn.

3 voor 8 en 25 minuten rijden, te laat! 😂

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, heb eindelijk weer een boeiend werk en toffe collega’s, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 4 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s