Spelletje

Gisteren kwam ik terecht op een wetenschappelijk spelletje : Sea Hero.

Via dit spel wordt er onderzoek gedaan naar dementie. Als je intekent dan volgen ze je vijf jaar.

Yep. Ik ben dus beginnen spelen en hoewel ik het aanvankelijk kinderlijk gemakkelijk vond, zat ik al in de penarie aan level 5 of 6.

Hoe moeilijk kan het zijn om genummerde boeien af te varen aan de hand van een te memoriseren kaart met drie boeien op?

Wel, moeilijk dus. Vooral als je geen geheugen hebt zoals ik, je overal zigzag naartoe vaart en de tijd vergeet en je geduld vlugger slinkt dan het schip de boeien afvaart šŸ™„.

Gisteren was ik aan level vijf al flink gefrustreerd, als ik het dus vijf jaar zou spelen zou het accent beter op mijn frustratielevel liggen dan op het dementielevel.

Ik heb het geheugen van een scampi. Waarom ik mezelf dan spelletjes als dit wil aandoen, den duvel is ’t wijs (= weet ik veel).

Misschien omdat ik nog altijd niet kan accepteren dat ik niets onthou?

<<<<<<<<<<
r: soms accepteer ik dat wel al en zeg ik tegen anderen: 'te nemen of te laten', wees jij mijn geheugen dat ik daar al niet meer over moet piekeren.

En dan moet ik eerst nog door 'iedereen vergeet' tot mensen me echt leren kennen en zien dat het geen lachertje is.

Ik ben wel al op het punt gekomen dat ik mensen 'laat' ondervinden hoe ik ben, ik hoef me niet meer te verantwoorden op voorhand dan… ze ondervinden het wel.

Nu, dat spel speel ik niet meer, mezelf elke dag tegenkomen op geheugenvlak, daar heb ik geen zin meer in.

I moved on a long time ago. Ik ben al ‘dement’ sinds mijn twintigste.

Tijd voor mijn andere capaciteiten zoals daar zijn: een energielevel om u tegen te zeggen (afgewisseld met een super inactieve periode), mijn ongebreidelde, onlogische brainstormideeĆ«n, mijn humor, mijn gedrevenheid, mijn overtuigingskracht als ik achter iets sta, mijn creativiteit, mijn variĆ«teit aan hobbies, mijn onvoorwaardelijke liefde, mijn echtheid, mijn rechtvaardigheidsgevoel…

En nu stop ik even.

Positief toch? Ik heb evenveel negatieve kanten maar die som ik niet op.

Alles wat ik daarmee doe is, als ik er tegenaan loop, mij frustreren en al of niet accepteren want er zit niets anders op. Ik ben zo. Punt.

Fatalisme, hoor ik je denken?

Nee, dagelijks leven en de wijze samenvatting van mijn 75-jarige teddybeer-knuffelpa: hoe ouder je wordt, hoe meer je gaat relativeren.

Ik heb hem al eens gevraagd : “Is dat zo? En hoe verklaar je ons ma dan?”

(Mijn ma is al enkele jaren geleden overleden -n.v.d.r. šŸ˜±)

“Je hebt gelijk, die regel gold niet voor haar.”

Yep. Ik heb ook het gevoel dat ik niet onder die regel val. Relativeren is niet mijn sterkste punt en daarmee geef ik al veel van mijn persoonlijkheid bloot.

Hoewel, wijs me daar nooit op want dat vat ik op als ‘betuttelen’ en ‘denken dat jij beter bent’.

Ik ben ik, jij bent anders, hoewel adhd’ers als ‘anders’ worden gezien. Ik heb ook een perspectief en daarin zijn ‘anderen’ anders.

Trouwens, ik HEB ADHD, ik BEN geen adhd’er. Er is een onderscheid.

Ik vind dat mensen daarin serieuze fouten maken. Ik ben toleranter geworden, met die wetenschap.

Als iemand niet ‘spoort’ dan zoek ik wat wel goed is. Iedereen met goede bedoelingen heeft het recht om er te zijn. Elke persoon is een ‘asset’, al is het maar om duidelijk te maken dat iedereen een kantje heeft.

“Verdraagzaam zijn”, zoals in de media dikwijls wordt gepredikt, is nog te licht uitgedrukt. “Samen” functioneren zou de basis moeten zijn in plaats van labelen en afzonderen.

Maar daar is ‘de middelmoot’ gewoon nog niet klaar voor en economisch gezien zien ze het idee ‘nog’ niet als rendabel.

En dan denk ik dat het in de oertijd, hoewel ik daar als vrouw zeker niet naar terug wil, op dat vlak makkelijker was: je deed waar je goed in was om te overleven. Elk had zijn plaats en nut.

Soms heb ik dat gevoel maar dan in positieve zin: ik ben een overlever, ik overleef zaken waarbij iemand anders in een put valt en gekraakt is.

Daar heb ik dan weer out-the-box-ideeƫn over, over hoe uit een immens diepe put te geraken. Niet traditioneel maar wel to the point.

En dan ineens kom je op een bedrijfsseminar waar ze het licht hebben gezien (het licht dat er al was maar ineens bakken aandacht krijgt en waarmee coaches bakken geld verdienen) “elke goed draaiende firma heeft mensen nodig met hun eigen capaciteiten op de juiste plek.”.

Du-uh! Het is maar hoe je het aanbrengt, denk ik dan. Ik vind het een stom idee dat mensen tegenwoordig daarop gewezen moeten worden, het is zo logisch, toch?

Soit. Ik ben weer op dreef. Tijd om te stoppen!

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 3 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s