Onderwerp : gevoel

Yep. Ik zit momenteel thuis te genieten van een haarkleuring aangebracht door mijn huiskapster-ondertussen vriendin, Jessica.

Ik ben in blijde verwachting van een cruellakapsel: een overwegend donkere haardos met grijze meches.

Of we er al zullen zijn na deze tweede keer? Ik denk het niet want mijn rode haar is al jaren met rood verzadigd en blijkt hardnekkig.

Maar we zijn onderweg naar anders en we komen er zeker.

Een nieuwe haarkleur, een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Ik voel de verandering al van binnen uit en ik voel dat het goed komt.

In tegenstelling tot de laatste dagen, weken zelfs, overheerst het gevoel dat mijn leven op een nieuw elan komt.

Ik ben al gelukkig, ik heb alles, ik hou van de mensen rondom mij en hun manier van zijn in mijn bijzijn.

En ik voel vanavond weer dat het goed komt en misschien zelfs nodig was om los te breken van het oude vertrouwde en dan heb ik het over mijn werkomgeving.

Dit zelfde gevoel van overspoelend vertrouwen had ik ook toen ik, na mijn scheiding, net in mijn huurappartementje aangekomen, met mijn rug tegen de muur gehurkt mijn verhuisdozen zat te beschouwen.

Het gevoel van: dit moet zo zijn, dit is goed, hoe raar je dit ook lijkt te vinden, Vee.

En dat is ook zo typisch aan mij: hoewel het gevoel er overtuigend is, slaag ik er nog in te analyseren hoe ik het eigenlijk van buitenaf kritisch bekijk.

Raar is het wel. Ik zit al weken te panikeren en dan ineens heb ik dit gevoel vanuit het niets dat intuïtief zo goed en vertrouwd aanvoelt.

Yep, ik ben geen gewone…

En als dat mij zo overvalt ineens vraag ik me ook af waarom al die voorafgaande paniek nodig was.

Er is ook net niets speciaals gebeurd om tot die “het is goed”-conclusie te komen. Ik zit hier gewoon, in mijn zetel, voor de kachel en het overvalt me, in goede zin.

Gevoel is een raar beest. Het komt of het komt niet, het blijft een tijdje hangen en gaat dan plots of je raakt er niet van los. Je hangt er soms boven en kan het definiëren en net niet aanraken of je voelt soms helemaal niks. Dan kan je me knijpen, ik voel ook echt niks, alsof mijn huid als olifantenhuid aanvoelt.

Vroeger had ik vaak het beeld dat ik de overdaad aan gevoelens waarin ik soms kon verdrinken (positief zowel als negatief) graag in een vuilzak op straat wou zetten, zodat de vuilkar die wekelijks kon ophalen om die ergens op een hoop God-weet-waar te dumpen.

Ik heb ook een periode gehad dat ik met dat gevoel speelde om te kijken waar het me kon brengen.

En ik heb periodes van volledige apathie gehad waar medeleven geen plaats had en ik me een marionet in een poppenkast voelde.

En ik had er tot voor de medicatie geen echte controle over, nu is het iets beter. De gevoelssterkte is wat afgevlakt maar niet zodanig dat ik het gevoel heb mezelf niet meer te zijn.

Soms is het een echte dans, soms het zoeken naar een balans.

Wat een zware kost na een kappersbeurt, meiske! Amai nog nie!

Daarom, ik ga nu wat tv-kijken, verstand op nul en blik op oneindig.

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, heb eindelijk weer een boeiend werk en toffe collega’s, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 4 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s