Te-dag

Absurditeit troef

Gisteren was een te-dag: teveel te doen namelijk in de voormiddag zaken afwerken, op tijd tijd inschatten om te vertrekken, deels onderweg met auto inclusief parking zoeken, te onzeker of mijn treinticket nu wel of niet zou werken, teveel mensen, indrukken, teveel woorden op slides, te weinig concreets, teveel opletten, teveel maskers en toch werd ik op een bepaald moment binnen dit toneel rustig.

Yep, op het ogenblik dat ik me realiseerde dat niets er eigenlijk toe doet, werd ik rustig. Toen ik ineens besefte dat mijn been oncontroleerbaar weer aan het trillen was en een wildvreemde naast me zei, ga eventjes wandelen, daar door die deur en kom dan terug, werd ik rustig.

Het kan dus, gewoon opstaan, gaan, van het toneel wandelen, alleen verkennen op mijn tempo en dan terug de chaos instappen als ik daar klaar voor ben.

Het hielp enorm. Dat ik daar zelf niet aan denk! Zo simpel. Ik HOEF niet krampachtig te blijven zitten als het te veel wordt, niemand zit in mijn lijf behalve ik.

Niemand of niets veroorzaakt onrust als ik het niet toelaat. Een heel simpel gegeven als je je er bewust van wordt.

Gewoon STOP zeggen, Vee.

Eigenlijk werd het daarna zelfs aangenaam, collega’s leren kennen, hapje, drankje, van tafeltje naar tafeltje gaan, een puzzelstukjes hier en eentje daar en observeren.

Ik was alleen gekomen en ging samen met oud-collega’s naar huis, indrukken delend in klasse 1 op de trein.

Mijn dochter die me sms’te op de middag of ik thuis was (ze zit in een shiftsysteem en kan die 9-to-5- uren niet in haar kopje krijgen) zei al ludiek: het is de moeite, zo efkes over en weer naar Brussel!

Inderdaad, als je het zo bekijkt, neemt het alle serieusheid en nut van de dag wel weg en is het gewoon de absurditeit van het tijdsgebruik wat overblijft…

Een mens wordt soms nogal iets aangedaan: 3 uur verplaatsing voor 2 uur woorden op een scherm.

Maar terug naar de terugreis in eerste klasse.

Blijkbaar was ik in gezelschap niet de enige die wat indrukken kwijt moest want bij het verlaten van de trein kwam een azijnpisser vragen “of we op schoolreis waren geweest? Zo zitten gibberen en kwetteren? Hou eens rekening met anderen in het vervolg!”

Oké, dat bedoel ik nu. Wij hadden nu het geluk eens een gratis railpass eerste klasse te hebben wat impliceert voor ons dat we plaats hebben. Voor de meesten impliceert eerste klasse blijkbaar het afkopen van stilte en rust. Het doet me ongewild denken aan de kerkaflaten van vroeger.

Vandaar dus die oorverdovende asociale treinritten van nietszeggende, onvriendelijke, half slapende moraliserende mensen ’s morgens en ’s avonds…

Ik ben deze keer dus bij de asociale mens die de treincultuur van het zwijgen heb verbroken… En ik ben er trots op.

Het vermanende vingertje van de man wekt bij mij medelijden op en de idee dat het met mij nooit zover zal komen dat een treinreis mij monddood maakt. Dan behoor ik maar tot de lagere kaste die nood heeft aan contact en een vriendelijk gezicht, conversatie en medeleven!

Gisteren was ik dus “‘pretty woman” in klasse 1 en blijkbaar was er een man die daar op moest wijzen.

Het beeld dat individuen zonder connectie zich van A naar B verplaatsen in hun eigen coconnetje is typisch voor deze wereld. Ik voel me ineens beter met de idee dat ik dan best ‘anders’ in mijn vel steek.

Hoera !

En eenmaal thuis stapte ik mijn gewone, warme, liefdevolle leven weer binnen…

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 3 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s