It’s oh so quiet, shhh, shhh

Kortsluiting

Ik weet het : ik ging uitslapen maar hier zit ik alweer: kerstavond of geen kerstavond.

Het feit is dat mijn voetzolen verschrikkelijk pijn doen maar ook dat ik wil dat het huis warm is voor mijn gasten.

Het was top gisteren, behalve de kalkoen. Het is het eerste jaar dat ik opgevulde kalkoenrollade klaarmaak en ik moest niks hebben van de vulling met cognac. En neen, de overschot kieper ik daarom niet weg maar zal mijn schat wel verorberen in bits and pieces…

Mijn twee combiovens samen zorgden in combinatie ook twee keer voor kortsluiting. Gelukkig liep de kerstversiering op batterijen.

Maar verder was het een gezellige drukte, een intieme drukte ook vol ontboezemingen en gelach.

En mijn dochter stapt dus in het 2-jaar durende opvolgtraject om haar ADHD te specificeren en haar huidig anorexiaprobleem aan te pakken.

Ik zeg ‘huidig’ want zoals ook al op het intakegesprek de richting werd aangegeven dat het waarschijnlijk met de ADHD te maken heeft, en het enorme controlegevoel dat ze wil behouden in alles wat ze doet, ben ik er heilig van overtuigd dat er eindelijk werk van wordt gemaakt.

Haar ventje zei dat de alarmbel afging omdat ze zoveel ‘black-outs’ heeft. Dat heeft ook met haar ADHD-gatengeheugen te maken en haar oververmoeidheid nu omdat ze 300 percent van zichzelf heeft gegeven in korte tijd en dat zal ze moeten accepteren, zei ik haar.

Dat kan ik niet!

Ik ga daar niet meer tegen in, het komt wel, de acceptatie. Je kan niet anders, meid, het is deel van je. Ik ben al ‘dement’ (zo noem ik het) sinds mijn twintigste, en iedereen bleef maar zeggen dat iedereen wel eens iets vergeet. NOPE! Dat is het dus NIET, mensen!

Ook zus bleek gisteren weer een steun en toeverlaat voor haar. Ik ben daar heel dankbaar voor, ze zijn er voor mekaar en ze zullen mekaar nog nodig hebben.

Ik zag dat het gisteren vooral weer moeilijk was om zichzelf met ADHD te aanvaarden. Op een dag kom je echter jezelf tegen en gaat het niet meer, dat ‘fake’ en krampachtig functioneren, dat sorry zeggen voor de dingen waar je zelf geen vat op hebt.

Been there, done that. Op den duur ben je je de hele dag aan het excuseren en zelfs voor dingen die mogelijks niet eens jouw ‘fout’ zijn. Dat hou je niet vol.

“Ik heb het gehad, mama!”, zegt ze met tranen in haar ogen.

Ik weet het meid, maar je pakt de zaken aan nu. En die knuffels waartegen je je je zo vaak schrap zet? Gebruik ze, er zit broodnodige energie in.

Stiekem hoop ik dat het je vooral inzicht en acceptatie en een structuur in je leven oplevert, dat je voldoende sterk bent om het anorexiabeest te verslaan en dat je vooral je sterktes leert waarderen.

Het wordt eerst moeilijk en daarna hopelijk een stuk gemakkelijker.

Yep. Mijn nieuwjaarswens straks? Dat ze aanvaardt wie ze is en eindelijk gelooft dat ze de mooiste, liefste, uniekste dochter is (maar dan samen met haar even mooiste, liefste en anders unieke zus 🙄🙃)

Ik stond aan 22 jaar bijlange zo ver nog niet!

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 3 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

2 gedachten over “It’s oh so quiet, shhh, shhh”

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s