Escalatie

Deel 2 van de hoverboardhistorie

Yep. Gisteren was het weer zo ver. Ik had een flipmoment met mijn oudste, per sms.

Ik kon er geen vinger opleggen waarom ik zo opgefokt reageerde. Zij kwetste, ik kwetste en ik had het idee dat ik als moeder gefaald heb.

Misschien had ik gewoon verder moeten kijken en dan had ik, zoals vanochtend weer bleek, kunnen denken dat het aan mijn hormonen ligt.

Elke maand net voor ‘de grote bloody Marydag’ heb ik een hysterische dag. Ik kan het nu niet anders meer noemen: elke zin klinkt dan buiten proportie negatief en mijn reacties zijn navenant ‘bitcherig’ te noemen.

Mocht ik het me gisteren gerealiseerd hebben, dan had ik gewoon gezegd dat ik eventjes een sms-break nodig had en dat morgen een betere dag zou zijn om een bepaalde conversatie te hervatten.

En dan zei ik nog: maar allez schat,  vind je dat nu nog normaal hoe ze reageert?

Hij had het verstand om te zeggen dat morgen een nieuwe dag is.

Ik zag dat toen niet in maar het is gelukkig effectief zo en ik weet nu weer waarom ik me zo ‘kortlonterig’ voelde.

En het is maar 1 dag in de maand, 1 dag die mijn geloofwaardigheid als ‘normale’ moeder in een gesprek volledig keldert.

Geen enkele vat heb ik er op, net zoals ik soms door heb dat ik blijf ratelen als niemand nog geïnteresseerd is in wat ik zeg en het niet kan stoppen, had ik gisteren ook door dat het volledig irrelevant werd en kon ik mezelf toch niet tegenhouden om schade aan te richten in plaats van te relativeren.

Gevolg: zij een slechte nacht, ik pas om 3 uur in bed en vanmorgen was het tijd voor een deftig telefoongesprek om de schade op te meten en mekaar weer nuchterder als volwassenen te benaderen.

Niet normaal, mama, wat jij allemaal van me denkt!, zei ze net nog.

Ze heeft gelijk, mijn gutt geeft haar volkomen gelijk.

Niet normaal hoe jij reageerde en mij afrekende op mijn verleden, dacht ik maar ik hield me in.

De arbeidsgeneesheer is deze morgen bij haar langs geweest. Na een gewring aan haar pijnlijke arm heeft die beslist dat ze toch moet werken. Ongehoord! Hij wist dat ze, jong en onervaren met haaien als sommige arbeidsgeneesheren zijn, niet zou durven protesteren! Ze gaat werken morgen na consult met haar huisarts die het ook onverantwoord vindt en die haar steunt als ze na weer proberen terug thuis zou moeten blijven.

Wat een verloren energie! Wat een schuldgevoel wekt dat bij haar op dat ze door een stomme val haar collega’s in zo’n drukke periode in de steek laat!

Ik heb echt met haar te doen, slechte moeder als ik gisteren was…

Vanmiddag ga ik bij haar op bezoek. Het is inderdaad een nieuwe dag.

Zo gauw als ik tegen de kids zeg: ‘draai de knop om, en begin opnieuw!’, even gauw vergeet ik mijn eigen advies op mezelf toe te passen.

Ik HAAT mijn beperkingen en mijn soms roekeloze remloze dagen. Het maakt zoveel kapot dat ik er soms moedeloos van wordt.

Gelukkig geven we mekaar nu nog altijd nieuwe kansen. Het gaat niet om wie gelijk heeft, iedereen en niemand heeft gelijk.

Het gaat om hoe we het eerst onbewust ondergaan en daarna de kracht moeten hebben om brokken te lijmen. Godverdomme toch!

Soms vrees ik dat de lijm een keer op zal zijn. En wat moet ik dan?😥

Vee

/p>

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, heb eindelijk weer een boeiend werk en toffe collega’s, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 4 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s