Blogloze 1 januari met een reden

Impulsiviteit en geluk in een vaatje

Gisteren stond ik op en dacht: Yep, mijn jongste is thuis vandaag, het is Nieuwjaar, tijd voor een eerste verrassing.

Ik wist het nog niet op 31 december dat ik dit ging doen, mijn schat had blijkbaar wel al een vermoeden want hij was met de camionette naar het werk vertrokken en had de gezinswagen voor de deur laten staan.

En dus spring ik enthousiast de wagen in met een fles water en tik het adres in Maastricht in. Het bericht naar mijn jongste vermeldt kort: naar Maastricht, cu!

Ik weet dat ze zeker nog een uur in bed ligt dus dan ziet ze pas dat ik kom als ik al halverwege of verder ben. Ik zie haar gezicht nu al voor me!

2u10 minuten… Ik wil er niet bij stilstaan en overtuig mezelf: Yes, you can! Mijn ventje is gaan werken, moet slapen straks en weer werken dus hij rust beter alleen.

Op de keukentafel ligt een briefje: eventjes heen en terug ritje Maastricht! X Vee

Een twintigtal minuten onderweg ben ik bijna aan de afrit om naar mijn pa te gaan. Zou ik afslaan, vraag ik hem mee?, schiet er door mijn hoofd.

Nee. Onder dit mom maakt het duiveltje op je schouder zich klaar om op te geven, Vee. Stoppen is terugkeren…

Dus rijd ik met een gevoel dat ik mezelf tegenhoud voorbij de bewuste afrit en direct daarna komt het besef dat ik nu echt niet meer terugkan. Ik ben al zo ver.

Goed zo!

Op radio Nostalgie klinken de allerbeste nummer 1-hits uit de voorbije jaren en ik geniet volop van het cruisen. Het is niet druk op de weg en af en toe brul ik mee, als een halve maar gelukkige gek met in mijn achterhoofd de idee dat er eentje superblij zal zijn.

En in mijn zelf opgeroepen euforie denk ik dat, mocht ze niet thuis zijn, ik dan toch fier zal zijn dat ik het gedaan heb, de hele rit alleen.

Een twintigtal minuten voor aankomst begint mijn blaas op te spelen maar twintig minuten hou ik het nog wel nog vol.

Maar dat is buiten mijn jongste gerekend.

Mama, ben je onderweg? Jippie!!!!!Wil je je gps aanpassen naar het volgende adres? De poort staat open en we (haar vriend en zijzelf) wachten je buiten op.

Hupla, gedaan met de zenuwloze rit want waar pas ik in godsnaam dat adres aan? Koortsachtig zoek ik de eerste stopplaats op mijn weg en voer het adres in dat ik toch wel twee minuten luidop citeer om het niet te vergeten. Wat was het nummer ook weer? Dat vraag ik straks wel als ik in de straat sta…

Yep. De 20 minuten veranderen onmiddellijk in 55. Miljaar!!! Mijn blaas! Ik vertrek direct want alleen een toilet instappen op een plaats als dit zie ik helemaal niet zitten.

De scenario’s van wat zich kan afspelen op deze plek aan de kant van de weg schieten me voor de ogen…

En de gps leidt me langs ongekende wegen, afrit 47 wordt Ausfahrt 47 en ik realiseer me plotseling dat ik in Duitsland zit.

Mijn telefoon licht op.

Nu niet, kind, ik moet mijn waze kunnen zien of ik rijd verkeerd!

-“Mama, waar blijf je? Wat zie je rond je?”

-“Kind, ik vind het wel en je ziet me straks maar niet meer bellen, ik wil de kaart zien op mijn gps!”

En dus rijd ik de snelweg af, Ausfahrt 47 en zoek het adres. Je raadt het al: je bent aangekomen op je bestemming.

Nope, ik zie niks dat op een poort lijkt en wat zoek ik eigenlijk? Ah ja, nummer 16, die ben ik al voorbij, dus weer een toertje gereden.

Sla links af…. en dus rijd ik een doodlopend straatje in met een oprit vol auto’s en weinig ‘omdraairuimte’.

Het zweet staat ondertussen in mijn laarzen maar het lukt me om te keren in 27duizend manoeuvres… 🙄

Daar! Een poort met een oprit die het bos inrijdt, zou het daar zijn? 16. Yep.

Daar huppelt ze me tegemoet, mijn overgelukkig kleintje. Ik word overladen met kussen en knuffels en arm in arm gaan we de bungalow binnen. Het is zalig om haar zo gelukkig te zien…

Waar is het toilet? Mijn eerste vraag in het huis van zijn ouders is er niet direct een van hoog niveau maar dan bedenk ik dat ik het dubbel en dik verdiend heb.

-“Mama, dat is Chantal en dat is Jan.”

Yep. We zijn geland. En ik weet dat ik vanavond naar huis moet ook maar daar wil ik nu nog even niet aan denken.

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 3 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

One thought on “Blogloze 1 januari met een reden”

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s