Flokken

Wat heb ik een hondenleven!

Dat is wat ik vanmiddag ga doen. West-Vlaams heeft zoveel gevoel in haar werkwoorden.

Ik ben trouwens niet de enige. Mijn hondjes hebben er ook een ‘handje van weg’. Als ik me in de loveseat plant, zijn ze er als de kippen bij om zich rond me te flokken.

En dan hoef ik maar te vragen wie een knuffel wil en is het hek van de dam.

Ik kan ze niet missen, elk met hun karakter en eigenaardigheden.

Pippa, de jongste, likt je de oren van je lijf als ze ook maar even in de buurt van je gezicht geraakt.

Luna daarentegen is een lieve maar eigenzinnige moeder, die graag rust maar op tijd en stond komt vragen om met haar touwtje te spelen.

Baziel is de professor Gobelijn van de drie, hij ziet er altijd verward uit, is paniekerig en speelt spelletjes om te kijken hoe ver hij ons kan drijven.

Het zijn drie bolletjes ‘sjette’ (wol) die mijn leven mee kleuren, de interactie zorgt voor veel gegier en de zorg voor mijn drie schatten neem ik graag op me.

Ben ik een hondenmens? Blijkbaar.

Baziel kwam in mijn leven een maand na mijn intrek in mijn appartement. Hij werd ziek bij aankomst en vocht voor zijn leven. En hij is mijn klein en mager paniekerig gremlinschatje.

Luna kwam er bij toen ik tijdelijk introk bij mijn ventje en weer aan het werk ging na een burn-out.

Baziel alleen thuis laten wou ik niet en ik gunde hem een vriendinnetje, net zoals ik een partner gevonden had.

Pippa bleef bij ons uit het eerste (en laatste) nest van 3 pups van hen beiden omdat niemand een witte pup wou en ik me aan haar hechtte.

Toen ze toch tricolore bleek te zijn kwam er een vraag tot aankoop maar ik kon niet meer van haar loskomen, dus ze bleef.

Ondertussen is Pippa de schat van mijn ventje, die, uit liefde voor mij, de drie honden in zijn hart sloot ondanks zijn haarallergie.

Drie honden zou een klus zijn, ik merk daar echter niks van.

Mijn schat werkt in shifts en ik 4/5den en dan hebben we nog zoveel verlofdagen dat de honden amper enkele uren per dag ‘alleen’ met zijn drieën thuis zijn.

En dan is er nog opa die achteraan woont en af en toe bezoek ontvangt, de brievenbus leegt en door de tuin stapt.

Ik hoor ze niet tijdens de dag en in alle deuren zit een luikje door dewelke het soms om-ter-eerst- cross is naar de achtertuin waar de katten van opa en de hanen en hond van mijn buur-schoonbroer voor vertier zorgen.

Geen blafoverlast, geen gejank. Ze gedragen zich voorbeeldig en waken ’s nachts terwijl ze af en toe doorheen heel het huis dwalen.

Yep. Ze hebben een lekker lui hondenleven en ik ben ondertussen part of the pack, als ik vroeg wakker ben en me beneden in de zetel tussen hen in flok.

Heerlijk gewoon, die warme lijfjes tegen mijn benen als ik ’s avonds tv kijk, de verwelkoming voor het venster als ik na een lange dag thuiskom, de intelligentie die zeker en vast heel aanwezig is bij Bazieltje…

Ik zou niks anders meer willen. Geluk zit in…

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 3 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

One thought on “Flokken”

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s