ADHD?

Het is gewoon zo

Eergisteren en gisteren had ik mijn jongste op bezoek. Ze sms’te me deze week: je weet toch dat ik vrijdagavond kom, e?

Ik was het vergeten… maar onder ons is het al ingeburgerd dat we al dat we mekaar per sms afspraken helpen te onthouden, zonder veroordeling.

Mijn schat had eten gemaakt want ik zou ongeveer gelijktijdig met haar en haar vriend thuis aankomen na een productieve dag werken.

Niet dat ik voorheen al geen sms’n had gekregen over waar ze zich onderweg reeds bevonden.

-We vertrekken! – Binnen anderhalf uur zijn we er! –File! -Ik zie er al naar uit!

Ik was net 5 minuten thuis toen ze ook arriveerden.

Moedertjeuuuuuh! En na een dikke knuffel gingen onze voetjes onder tafel voor zalm, tongrolletjes en pangasiusfilet met spruitjes, patatjes en een heerlijke kreeftensaus.

Zij had om vis met spruitjes gevraagd, mijn ventje had overdreven…😂

Zalig is het hoe haar verhalen over van alles van de hak op de tak gingen en ze niet vlug genoeg alles kon vertellen. Hoe haar vriend inpikte op alles en zei: nee liefje, het ging zo…

Haar ADHD wordt eindelijk op haar vraag verder onder de loupe genomen. Daarvoor heeft ze onlangs eindeloze vragenlijsten ingevuld die ze nu aan tafel probeerde te recapituleren en die ze soms zo onzinnig vond. Hoe ze gevraagd werd om getallenreeksen te onthouden en niet verder dan 8 kwam…

-Straks krijg je nog gelijk en heb ik autisme!

-Schatje, het gaat niet om gelijk hebben, het gaat om probleemoplossing, oplossen waar je tegenaan loopt. En neen, ik geloof niet dat je voluit autisme hebt maar wel dat eruit zal komen dat je ergens in het ASS-lijstje zit.

S Avonds was ze moe. Dat hadden we allemaal goed door toen ze een glaasje bubbels wou maar niet zei dat ze die mee had en ik onvermoed een flesje wijn opentrok. Daar hadden we een hele discussie over: ik ging toch bubbels drinken, nu hoeft het niet meer. Alsof een open fles wijn in de frigo geen dag kan open blijven en dus de bubbels uitsloot.

’s Morgens had ik weer een hele andere dochter, opgewekt als een fris vogeltje: “Goeiemorgen moedertje!”

Het viel me op dat dit in de loop der tijd veranderd was. Als kind had ze steevast een ochtendhumeur. Het eerste uur werd elke vraag of opmerking een discussie dus zwijgen was de boodschap maar dat kon ik dan weer niet, ’s morgens.

We hadden afgesproken om allemaal samen een tweedehandskast op te halen  want de mankracht van haar vriend kwam goed van pas om die te helpen inladen en hij had er zin in. Ik kon van haar gezichtje aflezen dat dit niet in haar schema paste.

 

Maar ze ging mee.

Stel je de rit voor: mijn ventje en ik in de camionette, zij twee er achteraan in mijn Meriva, mochten er kleine dingen zoals legplanken beter in die kofferruimte passen.

Ik , die om de minuut vroeg of ze nog volgden op zoek naar een bankautomaat om het afgesproken geld voor de kast af te halen.

Bancontact nummer 1 die ik me herinnerde was er niet meer. Bancontact nummer 2 die mijn schat zich herinnerde was ook gesupprimeerd. En telkens met twee auto’s aan de kant manoeuvreren…

Ik zag het scenario tijdens de rit van bovenaf als in een slapstickfilm. 😂

-Heb ik dat ook nog, die stemmingswisselingen meerdere keren per dag?, vraag ik aan mijn ventje.

Ik hoopte op een neen want ik weet dat ik bij mijn ex wel een tiental keren kon wisselen op een dag, zonder dat ik daar zelf erg in had.

-Je hebt het niet zo vaak maar naar de avond toe kan je wel kregeliger uit de hoek komen. Ik denk dat het te maken heeft met je pilletje dat dan uitgewerkter is…

Yep. Kan zijn.

Ter plaatse demonteerden we de kast, laadden die in, wat vlot ging. Weer thuis ging het uitladen ook vlot terwijl mijn dochter voor elk een Senseo maakte.

Yep. De hare was in een mum van tijd in haar loden pijp verdwenen, zo heet als ie was. En ze had haar jas niet uitgedaan.

Ik vroeg of ze gehaast was om, zoals we deze morgen aan de ontbijttafel besproken hadden, bij opa langs te gaan.

-Nee, waarom?

-Omdat je koffie op is en je je jas nog aanhebt.

-Eigenlijk wel, je hebt gelijk.

Ik had al lang de boodschap door maar een mens maakt conversatie als je aan tafel gezellig koffiedrinkt. We haastten ons daarom niet extra maar ik vat de subtiele hints nog wel altijd…

Bij opa aangekomen slaat ze aan het kruiswoordraadselen terwijl ze aan mij zegt dat de koffie ‘muf’ smaakt.

Kruiswoordraadselen.

Oma deed het, opa doet het om alert te blijven en zij doet het dus ook.

Opa, als je het niet erg vindt doe ik alleen de rechterkant van het boekje!

Ik kan het niet laten: “Maar motje toch! Stel je voor dat je enkel de rechterkant van je haar stijlt, je alleen rechts schminkt, allen rechts afdraait bij het autorijden…” (Hilariteit alom en nu ze het voor zich ziet kan ze er ook om lachen).

-Niet zeggen! Ik weet het woord wel!

Opa, die graag plaagt, zegt toch het gezochte woord.

-En dat ik dat allemaal nog geleerd heb en niet meer weet, zegt ze.

Yep. Dat geheugen. Een zeef.

Ze heeft het door dat dat ook een groot struikelblok is. Oké, er zitten nieuwe woorden bij en niet-letterlijke omschrijvingen maar soms hoor ik de ontgoocheling in haar stem dat ze op gewone zaken niet komt.

Eerst vaststellen, dan accepteren. Het komt wel want je dagelijks aan jezelf ergeren helpt alleen je zelfbeeld naar beneden.

Buiten gekomen nemen we afscheid want ik was nog maar haar eerste stopplaats in haar ‘tour de Belgique’.

Vanavond volgt ‘daddy-ert’ en morgen haar zus die meerijdt naar oma in Brussel om daar een paar dagen te logeren om dan van daaruit terug te komen op dinsdagavond met de trein die ik van mijn werk naar huis neem.

-Dat weet je toch nog, e mama, dat zus dinsdagavond met jou meekomt?

Ik was het vergeten…

Een hele onderneming, die jongste van mij. En een straffe onderneming van een 22-jarige frêle dame die haar plan trekt ondanks de hindernissen.

Trots op alebei mijn dochters ben ik. Meer moet dat niet zijn!

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, heb eindelijk weer een boeiend werk en toffe collega’s, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 4 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s