Als je denkt dat alles goed loopt…

Het ADHD-monster

Wat vele mensen niet beseffen is dat ADHD niet weggaat. Je leert er mee omgaan, je maakt het beste van je capaciteiten en ‘copet’ zoals ze zo mooi in het Engels zeggen.

Het beste is je kinderen de weg tonen naar de hulpverlening, de manier aanleren om problemen aan te pakken voor ze onoverkomelijk worden en eigenlijk vooral benadrukken dat er niets onoverkomelijk is. Het kost moeite, meer moeite dan zou moeten, maar er is een weg naar acceptatie, al val je af en toe terug in “waarom ik?” en zoals ik gisteren : “wat heb ik mijn kinderen aangedaan dat ze ook zo moeten lijden.”

Mijn jongste kwam onlangs zichzelf tegen en is een traject ingestapt wat mogelijks haar acceptatie helpt bewerkstelligen.

Mijn oudste liet gisteren via msgr weten dat het bijna te laat was, mocht ze op haar impuls gereageerd hebben. Nu kun je niet meer van de Halletoren springen wegens beveiligd omdat iemand dat al heeft gedaan, maar de idee om het te doen alleen al is, zeker bij haar, meer dan beangstigend.

En het is weer enkele dagen achteraf dat het doorsijpelt naar mij, dat ze loslaat dat ze niet goed in haar vel zit.

Ik wil haar zo hard helpen maar ze moet het zelf doen. Alle hulpverlening staat al ter beschikking, ze kent de weg, ze moet alleen het volledige diepere traject afleggen en niet afhaken wanneer zaken roziger worden.

Zucht. Ik kan het maar zeggen.

Maar diep in mijn hart weet ik dat het zo moeilijk is om hulp te aanvaarden want dan geef je toe dat er iets mis is, dat je er niet in slaagt om te leven. Been there…

Ze wil zich laten opnemen. Dat vind ik dus nu een goeie stap, maar ze betaalt huur alleen, heeft haar werk dus broodnodig om haar veroverde eigen plekje, zo belangrijk voor haar zelfbeeld, te kunnen behouden.

Dat dilemma is dus een dealbreaker of ze wel of niet voor zichzelf zal gaan zorgen, emotioneel.

Maar als ze dat niet doet heeft dat huisje van haar totaal geen belang meer, en dat beseft ze niet.

En ik? En haar vader?

We zijn er voor haar maar kunnen niet meer die zorgende functie op ons nemen, hoe hard dat ook klinkt.

Ze moeten het zelf doen. Alleen dan komen ze er sterk genoeg uit om zelf verder te gaan op weg naar een voor hen zinvol leven.

Daarom denk ik, met wat ik weet, dat de keuze om eigen kinderen te hebben als je weet dat de ADHD 70 procent erfelijk is, even bedachtzaam moet gemaakt worden als beslissen of je epilepsie wil doorgeven.

Het klinkt cru maar het is zo pijnlijk om te zien dat je zelf geen vat hebt op hun eigen ADHD, ook al begrijp je wat ze doormaken, elk apart.

Het enige wat ik hen voorhoud is dat er een manier is om volledig jezelf te zijn en ook gelukkig te zijn.

Ik ben het nu, zo eerlijk als ik maar kan.

Ik ben 50 ongeveer en heb er mee geworsteld tot een paar jaar geleden, dus veel moed geeft dat hen ook niet.

Kon ik heb dat gevoel maar doorgeven, zo in een cadeauverpakking op hun verjaardag…

Dus… om het van me af te zetten (wat niet gelukt is trouwens) ben ik deze morgen een frisse neus gaan halen. Wandelen met de hondjes, het was een tijdje geleden..

En ik heb toch genoten. Ons Luna ging in overdrive bij het zien van twee hangbuikzwijntjes! Schattig!

Het zijn ECHT de kleine dingen die het hem doen…

Geloof me nu maar, motjes!

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, heb eindelijk weer een boeiend werk en toffe collega’s, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 4 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

2 gedachten over “Als je denkt dat alles goed loopt…”

  1. Het in het verleden gewerkt met oa mensen met AD(H)D. Ik weet dus een heeeeeel klein beetje waarover het gaat. Door de stukjes die ik van jouw lees laat je mij een klein beetje meekijken in jouw dagelijks leven.
    Hierdoor heb ik veel bewondering voor je gekregen. Voor de wijze waarop je er mee omgaat voor wat jezelf betreft, maar ook hoe je je kinderen de eigen verantwoordelijkheid durft te geven die ze nodig hebben en er toch te zijn voor ze. En dat dat moeilijk is, ik denk het te snappen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s