Muziek

De waardering van stilte

Gisteren vierden we een laat Nieuwjaar bij mijn jongste broer en schoonzus.

Ik was, zo blij als een kind dat ik de afspraak niet vergeten was, en diende mijzelf om 18u gisteren aan aan zijn voordeur.

Klingel, klingel dus, want een reguliere deurbel heeft hij niet.

Klop, klop ook, want er kwam geen beweging in het versterkte door rolluiken en gesloten gordijnen beveiligde als onroerend erfgoed-geklasseerde arbeidershuisje. (Het zit er allemaal in wat ik wou zeggen 🤭)

Ik bleef echter hardnekkig klingelen, alleen al omdat ik bevestiging nodig had, en al sloffend naderde mijn broer de voordeur.

– Ja?

-Ik ben toch op de juiste datum hier e? Het is toch vandaag dat ik hier moet zijn?

De twijfel sloeg al toe, uit ervaring…

– Ja, maar pas vanaf 19u00. Dus je bent een uur te vroeg. Wij zijn nog niet klaar, ik moet me ook nog opfrissen. Dus je zult nog een uur bij pa moeten zitten…

Typisch ik. Ofwel heb ik de week verkeerd, of het uur, of ben ik totaal de afspraak vergeten…🙄

Dus ging biebie (ik dus) inderdaad richting mijn stille, evenwichtige pa en ik dronk daar een koffie.

Zoals altijd sinds mijn ma stierf klonk er non-stop muziek uit de boxen en stond de tv op in de living. Af en toe zei hij wat tegen Gigi, de roodstaartpapegaai, zijn pratend gezelschap.

Op de achtergrond weerklonk een liedje in het genre van ‘kleine Jodeljongen’, ik herinner mij de titel nu al niet meer.

Direct werd ik terug gecatapulteerd in de tijd en eigenlijk naar de tijd van voor mijn geboorte.

Er volgden nog een paar van die verhaalliederen op simpele oormijtdeuntjes.

– Dat waren nog eens zangers, met een verhaal EN muziek die op iets trok! Nu wordt er enkel nog geschreeuwd en laat die stem weg en er blijft niks over.

-Er zijn er weer een paar hoor, pa, van die storytellers! Niet veel maar er zijn er, alleen hoor je die niet vaak op de commerciële radio. Is er koffie?

-Ik denk het, zei hij wijzend naar de koffiekan die op tafel stond. Verder hadden we het over documentaires, mijn dochters en nog wat koetjes en kalfjes.

Door mijn hoofd schoot de gedachte dat ik nu niet alles moet vertellen want dat ik straks de ‘bende’ ook nog iets moest kunnen vertellen en pa niet alles dubbel moest horen. Een angst die ongegrond is, weet ik, want we zijn allemaal best grote babbelaars. Maar toch heb ik die gedachte, zucht.

Hij stond op, deed de lichten uit, liet de rolluiken naar beneden waardoor hij mij op zijn eigen woordenloze manier liet verstaan dat het tijd was om te vertrekken.

Deze keer mocht ik wel binnen, mijn zus en oudste broer waren er ok al, met hun man/vrouw en de kussen vlogen in het rond evenals het verhaal dat ik een uur te vroeg was. Mij schoonzus had alles weer piekfijn voor elkaar.

Op de achtergrond (eerder op de ‘middengrond’ qua geluidssterkte) hoorde ik tijdens het lekkere ‘hapjesmoment’ een soort ‘jazzmuzak’.

Ik denk dat mijn broer moet gedacht hebben (dat is ook weer zoiets ‘denken dat er gedacht wordt’) : ik laat op de achtergrond wat ‘knabbelbare muziek’ spelen, door iedereen te smaken, voor alle leeftijden ook (mijn pa is er 76).

Aan tafel speelde er een soortgelijke klassieke neutrale muziek die plots ‘overging’ in een Herbie Hancocknummer waardoor we allen tegelijkertijd in de lach schoten.

Iedereen zag het hilarische er van in. Wat een overgang, wat een genreverschil !

Op zijn broers klonk het:

-Kan ik niets aan doen, de machine kiest zelf door associatie en zo verschillend is dit niet van het vorige – Herbie is ook een componist.

Hij besloot tussen te komen en zette iets op waarvan mijn jichtteen ging krullen.

Weer een lachsalvo!

Ik zei: ik wil het best proberen maar ik vrees dat dit meer dan op mijn zenuwen werkt. Sorry!

Ik weet het, ik ben een moeilijke mens. Geluid valt in mijn oor. Punt. Net zoals de speciale stem die mijn jongste broer heeft waardoor ik alleen hem hoor als hij praat.

Gisteren vroeg mijn zus iets meerdere malen en ik had haar niet gehoord omdat mijn broer iets zei, half tussen keuken en eetplaats door.

Geluid (stemmen, muziek, fluittonen, geklapper van luiken…) kan storen als het in mijn oren valt, en dat ‘at random’, de ene keer wel, de andere keer niet.

Zo is het gewoon. Niets aan te doen.

Plots ging het over kinderfeuilletons en hun deuntjes. Q en Q, Karlson, Chico the rainmaker en Kinderen van de zoutkreek, Hamelen met Rob De Nijs passeerden de revue, sommigen ook via YouTube.

Heerlijke nostalgie!

Kortom, het eten was van sterkwaliteit, de sfeer en het gezelschap ook. Het moet vermeld!

En vandaag zet ik de radio aan om hem vervolgens weer uit te zetten.

Wat kan de stilte een zegen zijn!

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, heb eindelijk weer een boeiend werk en toffe collega’s, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 4 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s