Consequenties van een werkverandering

Of hoe een gezinsleven verandert door beleid

Vanmorgen ligt er een briefje op tafel met “er is verse koffie! Love you, Vee”.

Het klinkt romantischer dan het is. Doordat ik zo vroeg de trein neem mis ik mijn ventje net bij thuiskomst.

Geen kus, geen knuffel, geen ‘hoe was je nacht?’. Nee, alleen ik die de belofte doe aan mijn drie schatten dat ‘papa’ er zo aan komt. Om te slapen weliswaar maar toch, ze zitten niet alleen.

Het heeft ook gevolgen qua vervoer.

Anders was hij net op tijd om de auto aan mij te laten, nu hebben we twee auto’s nodig. Een extra, niet-vergoede kost waar niemand naar vraagt.

Ik heb een abonnement maar de bussen rijden onregelmatig en mijn reistijd is lang genoeg.

Ook de parking kost geld en wordt niet vergoed maar ik dwaal weer af…

Gelukkig is er de techniek, we sms’n onze warmte naar elkaar toe. Kort, want hij is moe en ik ben moe…

Het is wat het is zeker?

De tijden zijn niet zeker meer dus als 50-jarige (Allez, toch bijna!) moet ik niet te zot gaan doen en van werk gaan veranderen nu ik alle voordelen heb opgebouwd. Het geld is nodig en gelukkig heb ik een goed loon. En mijn en zijn oude dag zijn op die manier verzekerd.

Hoewel ik vind dat door de verplichte overplaatsing er wel een compensatie zou mogen komen voor de drie uur onderweg.

Vee, 30 dagen zonder klagen zit er op zeker? Amai nog nie !

Iets anders nu: ik las vanmorgen dat een brandweerman zijn gelijk gehaald heeft bij de rechtbank om zijn stand-by-uren thuis te laten vergoeden. Ik vind dat logisch, je kan niets leuks doen zoals een reisje boeken als je constant stand-by bent tussen je werkuren door. De rechter vond het ook logisch.

Misschien moet ik ook eens een proces gaan aanspannen. Een mens durft te weinig onrecht in vraag stellen tegenwoordig.

Hoewel, een mens stelt onrecht in vraag maar ageert te weinig.

Ondertussen knort mijn maag en stappen mensen gelijk ik op de trein. Ze zijn het al gewoon of kozen er voor. Ik word het nooit gewoon, vandaag toch niet.

Ergens in het verschiet zit echter een reuze-ommekeer. Ik voel het gewoon, heel dichtbij. Intuïtief.

Ik win de Lotto. Ik ben daarvan overtuigd trouwens.

Onlangs vroeg mijn vent zo uit het niets of ik rancuneus ben. Ik zei toen in een opwelling dat ik dat ben.

Vandaag heb ik tijd om het nog eens te overdenken en zeg ik: ik ben het niet meer.

Als alle twijfel weg is over het feit dat mensen mij of mijn dierbaren doelbewust kwetsen, laat ik ze nu links liggen terwijl ik ze vroeger met de grond gelijk maakte of nog dieper.

En geloof me, ik kan het, als Schorpioene, als geen ander.

Nu gebruik ik mijn energie voor mooie, lieve en positieve zaken. Dat voelt beter aan.

Trouwens, als ze niet opgeven geloof ik stellig en ondervind ik heel vaak dat karma werkt.

Ik vind ‘RANCUNEUS’ wel een topwoord met een klank die maakt dat je het wel wil ‘zijn’ 🤔.

Maar ik ben het niet meer. In heel mijn leven ken ik 1 iemand die het woord ‘haten’ verdient. En hij is aan het wegrotten, letterlijk. Niet door mijn toedoen, gelukkig had ik daar nooit de macht toe.

En ik ben daar niet blij om (of toch een klein beetje wel 🤔) want ik vind het logisch dat iemand wegrot als hij rot is.

Yep. Het wordt weer een hak-op-de-tak-dag met veel overpeinzingen die ‘random’ door mijn kopje razen…

Hopelijk valt het niet op op het werk. Of wel, of niet…

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, heb eindelijk weer een boeiend werk en toffe collega’s, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 4 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

One thought on “Consequenties van een werkverandering”

  1. Oei Vee je maakt me nieuwsgierig over de weg te rotten appel, maar dat mag ik eigenlijk helemaal niet zijn. Het is jouw onthulling en die dien ik te nemen zoals zij is. Waarvan akte!
    Een kleine vergoeding qua reistijd zou volgens mij schappelijk zijn., door bijvoorbeeld een deel van de reistijd aan te merken als werktijd.
    Verder is rancuneus volgens mij echt een schorpioen-woord. En ik kan het weten want ik ben ook zo’n beestje met het venijn in de staart.
    Fijne werkdag vandaag.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s