Bongobon

Bonobo?

Het doet me direct aan een holle boomstam in de jungle denken…

Ik moet zeggen dat ik vandaag geniet van een bon die we op onze trouwdag van vrienden kregen.

Omdat het paste in ons gezamenlijk tijdschema en er gelukkig twee jaar geldigheid op zit nu zodat een mens wat kan gaan spreiden, maakten we er ons ‘gedacht’ van om Dunkerque eens te gaan bezoeken.

Wie mij kent weet dat ik geen zo’n grote fan ben van bongobons en daarom geef ik er zelf ook geen.

We kregen er op ons huwelijk drie stuks van. Dat valt mee, gezien de gelegenheid en de 50 genodigden.

Van die drie stonden er tot gisteren nog twee te ‘branden’ in mijn wandkast.

Ik zeg ‘branden’ want de conversatie ging wel altijd zo van : “we moeten nog die bons inwisselen want het zijn toch mooie cadeaus en die mensen betaalden er serieus wat geld voor. Zonde en schande ook mochten die verlopen!

En ik WEET gewoon dat andere gelukkigen er ook zo over denken.

We kregen dus in totaal twee overnachtingen, eentje met ontbijt en vandaag eentje met ontbijt en driegangenmenu.

We zijn dus een half jaar na ontvangstdatum aan de tweede toe en er rest ons nu nog een fotoshoot (die staat te branden in de kast).

Ik ben al aan het fantaseren wat we daarmee gaan doen. We hebben oneindig veel foto’s van de trouw – vanaf mijn slaapkop bij het opstaan tot het hele steampunkfeest ’s avonds.

En ik voel me verplicht om de bon in te wisselen want een gegeven paard kijk je niet in de bek, niet dat mijn schenkers paarden zijn…

Verplichtingen doen me huiveren. Dat is het gewoon.

Ik bepaal graag samen met mijn schat zelf wat we willen doen. En wanneer we dat willen. En of we dat wel willen.

Het klinkt ondankbaar maar ik voel me niet schuldig door dit neer te pennen. En ik denk niet dat ik alleen ben.

Het is zo dat ik op een bepaald moment heb beslist om zelf te leven in plaats van geleefd te worden. Het is een heel stuk makkelijker geworden ook.

En dan kwam de Bongobon. (Bonobo?🙄)

Ik sta huiverachtig tegen alles wat mijn controle op de zaken in de war stuurt, als ik mezelf dus goed begrijp en de boel kort samenvat.

Laat ik het uitleggen : uitslapen zit er al niet in. Hoewel je denkt te gaan ontspannen en uitcheckt om 12u wat lang uitslapen op zich impliceert, moet je vroeg op om van het ontbijt te kunnen ‘genieten’ tot ten laatste 9u. En dan ga je niet weer je bed in om daarna uit te checken om 12u.

Nee, je gaat hoogstwaarschijnlijk dan daarna gewoon je koffers inladen en richting huis.

Of dat ga ik toch doen. Denk ik. Wij dus. 😂

En dus was het misschien de moeite niet om te vertrekken en heb ik de locatie ook gekozen naargelang de korte reistijd.

Thuis ging mijn jongste op de hondjes passen, toen weer niet, en dat was ook goed, en toen we weg waren weer wel.

Er werd dus veel geregeld onderweg naar het hotel per sms.

Ook mijn oudste had een keer of vijf gebeld zag ik. Die heeft  vandaag een cyste van 3 cm gebaard. Amai, het kind! En ik was niet bereikbaar wegens gsm op stil…

Nu, er gebeurt altijd wel wat in ons gezin, vooral als mijn schat en ik ergens anders zijn. Het wil altijd lukken.

Gelukkig is er de gsm en kan ik wat kalmte overbrengen in tijden van crisis.

Welke tijden zijn geen crisistijden in ons gezin, denk ik dan. Alle rariteiten die je je niet kunt voorstellen gebeuren bij ons.

Lekker spannend zou je zeggen… zo kan je het inderdaad ook bekijken 🙃.

Ik geniet echter, altijd tot mijn eigen verwondering, dat wel.

Ik koos een hotel waar dieren toegelaten zijn, voor de eerste keer.

En het is een meevaller, ook voor Bazieltje, die even opgelucht is dat hij weer eens alleen de aandacht krijgt.

Hij jaagt op een kat en zakt door het ijs, speelt als een gazelle springend van het ene bed op het andere met sokken (jaja, ik ben vergeten te zetten dubbel bed!) gaat op restaurant, gaat in bad…

Zalig gewoon hoe hij mee geniet…

En nu ligt hij uitgeteld op bed te slapen, wakend over twee sokken.

Hoe dan ook, we hebben niet veel nodig om gelukkig te zijn.

En ook al staat er geen kraag op mijn kriek uit een intermarcheglas, het smaakt!

Santé!

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 3 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

3 gedachten over “Bongobon”

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s