Verjaardag

Of liever ‘verjaardagen’

49 wordt hij er. Nog steeds want the aftermath van zijn werkelijke verjaardag zit er nu nog vandaag aan te komen.

Hier wordt gevierd, eigenlijk alle dagen.

Gevierd dat we lui in de zetel kunnen hangen, dat we niks te kort hebben, dat we mekaar graag zien (wat niet vanzelfsprekend is), dat de kids graag naar huis komen, dat alles sereen (lees: oplosbaar) verloopt, dat we gezond zijn.

Het leven is wat je er zelf van maakt. Daar zijn wij heilig van overtuigd, soms door noodzaak maar nu meestal -gelukkig- door eigen keuze.

“Ik heb een kettinkje gehangen aan de stop van het bad, e schat!”

Hij blijft lief, mijn ventje!

Ik had gezegd dat ik mijn vingers pijn deed telkens ik die stop er uit wou trekken. En het is nu opgelost.

Liefde is….

Tja, wat is liefde?

Liefde is echt geen evidentie voor mij.

Liefde was heel lang iets onbevattelijks, iets waarvan ik me afvroeg wat het eigenlijk was en daardoor door eliminatie dacht dat wat overbleef wel liefde moest zijn. En dan was ik het nog niet zeker.

Had ik het slecht? Nee. De liefde was er wel degelijk ook maar ik verloor die in drukte, piekeren, jachtig leven en vooral proberen voldoen aan de verwachtingen van mensen.

Nu besef ik dat ik er nooit aan kon voldoen omdat ik gewoon zo niet in mekaar zit.

Ik functioneerde jaren al watertrappelend, net met het hoofd boven water. Niet aan te raden want je voelt je energie zo via het badwater weglopen…

En nu weet ik dat dat was omdat ik tegen mezelf in ging.

Nu volg ik mijn eigen flow.

Het klinkt zweverig, maar het is het niet.

Mijn flow is er namelijk eentje van horten en stoten, van de hak op de tak, van alles en dan weer niets… van onthouden en van vergeten.

Het volgen van mijn eigen schokritme leidt bij mij tot de rust waar ik jaren naar snakte en die zo onbereikbaar leek.

Nu weet ik, als ik een kolkgevoel ervaar -en dat gebeurt nog- dat ik tegen mezelf inga en daar iets aan moet veranderen.

Intuïtief wist ik dat al lang maar het heeft me een hele tijd en een huwelijk gekost voordat ik mijn hersenen op mijn intuïtie kon afstemmen.

So… nu vier ik een verjaardag vanaf het moment dat ik een cadeau op het oog heb en nadat ik het te vroeg gegeven heb omdat ik niet kan wachten, vanaf het impulsieve moment dat ik een vriendinnenbezoek koppel aan een etentje dat ik hem nog wil cadeau doen en zolang er ideeën blijven binnenstromen om die verjaardag te blijven vieren.

En dan stopt het geefgevoel en is de verjaardag afgelopen. Of niet.

Dus hij is vandaag ook nog jarig en misschien volgende week ook nog. Hij heeft er geen last van en ik geniet er op die manier ook zo lang van.

Komt daarbij dat ik nog twee dochters heb die ook zo in mekaar zitten dus dan kan verjaren een tijdje duren bij ons!

Proficiat, schat!

En… ik ben tot het eind van het jaar even jong als jij! Thx!

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 3 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s