Typisch…

Liefde is…

Ik zoek al drie dagen naar een rood atomaschriftje. Het is HET schriftje waarin ik alle dingen neerpen die ik moet onthouden om bepaalde terugkomende handelingen op het werk te kunnen doen.

Want… ik onthou van hier tot gisteren en dus is het telkens er een maand tussen zit en de routine er af is, zoeken naar welke stappen ik moet doorlopen om correct mijn werk te doen.

Klinkt goed, Vee. Met een maand tussen… Dat is toch al lang?

Maar soms staar ik naar mijn pc-scherm hoe ik in godsnaam bepaalde dingen kan verifiëren terwijl ik ze een seconde geleden heb geverifieerd! 🙄

En dat is dus NIET lang! 😡

Op het werk krijg ik dat opgelost door luidop in mezelf te praten, zo van: “Hoe doe ik dat nu weer?”

Waarop een welwillende collega naast me komt staan en ludiek het tabblad naast dat wat ik openklap, openrolt en lachend zegt: zo!

Yep. Ik ben afhankelijk van goodwill en ik zou het liever niet zijn maar het is nu zo.

Nu, waar was ik… dat atomaschriftje.

Aangezien ik thuis ben en gisteren in de voormiddag thuis heb gewerkt, vraag ik aan mijn ventje of hij het ding niet heeft gezien.

En ik zoek zelf wat verder. En dus vind ik een atomaschriftje, maar het is wel grijs.

Dat is het oude, denk ik nog bij mezelf. Daar staat dat niet in. Maar ik blader er toch nog eens voor de zekerheid door…

En ja hoor. Het grijze is het nieuwe, het rode moet ik al weggegooid hebben, concludeer ik dus door eliminatie.

Het bewuste geheugenboekje

Zo vaak, een beeld in mijn hoofd dat niet klopt, omdat ik de stap ervoor (bijv.. weggooien) vergeten ben. En ervan overtuigd ben dat het zo is, echt overtuigd dat ik er ruzie over kan maken.

Ik weet uit ervaring dat beleving niet altijd de waarheid is. Maar ik maak daar geen reclame over want dan geef ik mensen die me willen pakken op mijn zwakheden, te veel munitie.

Zijn er zo’n mensen, Vee?

Jammer genoeg wel. Gelukkig ligt dat ver in het verleden hoewel het me voor altijd op mijn hoede houdt.

Maar soit, ik heb mijn schriftje terug, ik kan weer functioneren omdat ik vertrouw op wat ik heb neergeschreven.

Het is wellicht moeilijk te begrijpen voor een buitenstaander hoe het niet hebben of gebrekkig hebben van een geheugen je wereld omver kan gooien.

Daarom ook moet ik de controle dicht bij mij houden en valt het soms niet mee voor mijn ventje om mij te overtuigen van iets wat ik anders zie.

Hij weet gewoon ook dat ik het niet met opzet doe, en ik vertrouw hem zonder twijfel.

Ik kan niet anders.

Liefde is…

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, heb eindelijk weer een boeiend werk en toffe collega’s, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 4 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

7 gedachten over “Typisch…”

  1. Hoi Vee.
    Tof bericht! Ik heb er zoveel plezier in gehad om dit te lezen. Ik denk dat iedereen wel eens sukkelt met zijn/haar geheugen en zin heeft om daar even frustraties over te spuwen. ☺ Het is natuurlijk wel iets anders als het een blijvend probleem is.
    Heb je al eens andere manier geprobeerd dan het rood-grijze schriftje?

    Liked by 1 persoon

    1. Ja hoor! Alle soorten bruggetjes en geheugensteuntjes, toeters en bellen… het hangt er maar van af hoe wakker, gefocust, alert ik ben.
      Systemen bijv. Op de pc waar meerdere opties voor bestaan veroorzaken twijfel bij me. Maar t is soms lachen, hoor!

      Like

      1. He zo fijn dat je er de humor van inziet. Op deze manier kijken naar een probleem dat je ervaart kan aanstekelijk werken en trekt zeker de aandacht van anderen. ☺
        Toeters en bellen, dat moet ik eens gezien hebben.
        Ik werk zelf met duizende post-its, herinneringen in mijn agenda, mails die ik naar mezelf doorstuur in de toekomst. En het ergste van allemaal, oneindig veel to-do-lijstjes op 10 verschillende locaties. Het is chaos. Maar als ik weer iets van mij to-do-lijst kan schrappen is het feest. ☺

        Like

      2. Ik ken dat. Heb net een cursus master je e-mail inbox achter de rug. Wel, t is nu nog ingewikkelder. En die humor is noodzaak, ik moest mezelf accepteren en t verandert niet dus beter lachen vooruit dan de dieperik in.

        Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s