10 op 10

Hoeveel geef jij je leven op 10?

Dat was de vraag die Julie van M&N deze morgen stelde net voor ik mijn auto uitstapte.

Onmiddellijk schoot door mijn hoofd: 10. Ik geef mijn leven zoals het is een dikke tien.

Wil je dan helemaal niets anders of veranderen, Vee?

Natuurlijk. Verandering kan altijd maar mijn gevoel zegt nu dat ik een dikke tien ervaar en ook verdien.

Als je 10 geeft kun je niets meer veranderen, denk je. Wel, ik denk daar anders over.

Je kunt tevreden zijn en dingen nog willen veranderen maar het hoeft niet per se nu. Het is goed zo. Mijn relatie met iedereen zit goed, mijn financiën zijn voldoende, mijn kids doen het goed, mijn kleinkind is een wondermooi kindje, mijn collega’s zijn top, mijn werk geeft voldoening,

De trein is inderdaad een minpunt maar te verwaarlozen als ik de werkinhoud en collegialiteit wil behouden. Dus daar ben ik ook in balans.

Het is eigenlijk zoals ik gisteren op een t-shirt zag zoals met de Tardis van doctor Who: zet dat kader in mijn directe omgeving en ik win nog meer geluk als tijd louter geluk zou betekenen.

Bron: metro 6 februari 2019 nr. 3967

Maar dan zou ik niet geblogd kunnen hebben over eerste klasse want dan had ik dat niet meegemaakt en misschien blogde ik dan helemaal niet. Er is altijd een alternatief voor alles, je maakt een keuze tot verandering meestal uit noodzaak, door ontevredenheid of door verplichting of uit verveling. Of ‘je bent jong en je wil wat!’.

Ik verveel me momenteel niet, ik stel mijn leven niet meer constant in vraag zoals ik jaren deed, van uur tot uur: is dit het nu?

Dus ik geef mezelf een dikke tien. Omdat ik eerlijk ben en omdat je normaal geen tien kan geven, volgens ‘velen’.

Waarom zou dat niet kunnen/mogen?

Net zoals ik gisteren een klasse 3, 4, 5 voor de trein kon zien, kan ik vandaag een letterlijk DIKKE (corpulente) tien visualiseren.

De idee alleen al doet me glimlachen 😃.

Er zijn min-nultijden geweest dus ik weet waar ik over spreek.

Yup. Ik wens het iedereen toe en vooral mijn zoekende kinderen. Er is licht aan het einde van de kronkelende tunnel.

Ik ben 50 en als ik nog 40 jaar een tiengevoel heb is dat oké.

Het is nu al oké. Ik sla dat gevoel even vlug op voor mindere tijden, alsof ik een Teslabatterij ben…

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, heb eindelijk weer een boeiend werk en toffe collega’s, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 4 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s