Van mammo over Abraham De Pinto naar boogschieten

Ik zei het niet eerder maar ik zat met iets.  En ik was behoorlijk  angstig, en mijn vrolijke zelf.

Vandaag bleek de angst ongegrond: klierweefsel ontstoken, geen cystes geen ‘maligniteit’.
En vandaag onder het zgn. ‘pannenkoekent*****machien’. Pijnlijk maar tegelijkertijd bevrijdend.

Dan besef je weer dat je eigenlijk op en top vrouw wilt blijven en dat zoveel vrouwen daar ook willen voor kiezen maar de keuze gewoon niet hebben. Zoals mijn vriendin, die me aanraadde om niet te wachten tot de volgende afspraak maar er via de huisarts spoed achter te zetten. Zij heeft een amputatie achter de rug en doet dapper door.

Vanmorgen zette mijn huisarts er dus ook spoed achter na uitsluitsel van ontstekingen die te zien waren of de zona en belde om me voor beeldvorming in het ziekenhuis voor te laten gaan. Ze garandeerde me ook tegen vanavond een antwoord, goed of slecht.
‘Op zulke zaken moet je geen dagen moeten wachten’, zei ze.
Voilà, mocht je willen weten waarom ik kilometers ver naar mijn huisarts blijf rijden terwijl ik ondertussen al 2 keer ben verhuisd: daarom!

Inderdaad, ik kan het me niet voorstellen wat ik zou doen moest ik een week op resultaat moeten zitten wachten. Als ik zie welke scenario’s er al in drie dagen door mijn kopke zijn gepasseerd…

En het blijkt dus gelukkig goed nieuws voor me. De dokter die de echo deed heeft het me reeds verklapt: niets verontrustends. Wellicht een hormonale stoornis die dit veroorzaakt, pijnlijk maar van voorbijgaande aard.
Ik wacht nog de fotobespreking af vanavond maar ik ben al gerust gesteld. Gelukkig zijn er dokters die begrijpen wat onzekerheid met me doet.

In de winkel van het ziekenhuis kocht ik van ‘contentement’ nog een paar dooddoeners voor op het toilet. Ondertussen ziet mijn wc-muur er al inspirerend uit maar deze moeten er zeker nog bij.

Mijn dochters zijn blij met het goede nieuws, ik heb ze vandaag verteld waar ik mee zat en wat het resultaat is want wij hebben een afspraak: we houden mekaar ‘in the loop’ over alles, hoewel ik van mijn oudste hoorde dat ik beter wacht tot ik het resultaat heb vooraleer haar in te lichten en mijn jongste, die ik eerst inlichtte, zei dat ik beter de oudste eerst inlicht. Of hoe moeilijk communiceren kan zijn…

En  hoe lang deze zin weer is, Vee!

En in een adem vertelde de jongste dat ze meedoet aan de volgende Abraham De Pinto Competitie. De wat?

De Abraham De Pinto Competitie, mama!

en daar volgde de link.

Dus ik kijk en leer: een soort oefenrechtbank die in 2017 uit de grond werd gestampt door een docent aan de UM waarbij studenten rechtsgeleerdheid communicatievaardigheden en rollenspelen aanleren om cliënten via het ‘perfecte’ clientgesprek te kunnen te woord staan en met de juiste antwoorden naar huis te kunnen sturen.
Na een eerste ronde van teams per 2 worden de fouten besproken en volgt in de namiddag een tweede ronde die al veel beter zou moeten lopen. De winnaar neemt een prijs mee naar huis.

Oh, roept mijn ventje. Zoals wij de ‘oefengevangenis’ hebben!

Huh? De wat?

Weer volgt er een link op de ‘leen’gsm van mijn ventje.
Ik ben er namelijk in geslaagd om de mijne gisteren op het werk te laten liggen.
Ook daarover zijn sinds gisteren trouwens al verscheidene scenario’s gepasseerd: van mijn collega die hem zou meenemen maar dan niet kon tot mijn ‘treinvriendin’ die zou langsgaan op het werk en mij hem aan de treindeur zou overhandigen in het station van Brugge vanavond, waarna ze verder zou doorreizen naar Oostende.

Ik zag het al voor me : een blonde gesofisticeerde jonge knappe dame (mijn vriendin dus) loopt bij de halte Brugge van haar zitje in de trein naar de treindeur.
Ik, die al een kwartier op het perron op die trein sta te wachten, snel halsoverkop naar de deur waar ze uit komt piepen.
Terwijl al het volk afstapt en opstapt, grijp ik onbeholpen naar de gsm die me over de koppen wordt aangereikt, krijg een duw en mijn gsm belandt op de trainrails of zoiets.

Een ondenkbaar scenario? Bij mij niet. Alles kan. Dus dat scenario werd door ‘teveel mogelijkheid op niet-slagen’ besproken en afgewezen.

Soit, terug naar Abraham de Pinto en de oefengevangenis.

Echt, als dit nu niet schreeuwt om een virtuele toepassing , dan weet ik het niet meer, Vee!

Dàt zou nogal eens leuk zijn:
Hup, VR-bril op en samen rechtbankje spelen, of gevangenisje spelen.
Het doet me denken aan het gezegde van mijn ex-schoonma: ‘en nu geen ‘huizekotje spelen’  in mijn huis. Jullie zijn nog niet getrouwd!

Hier heeft ‘Wilhelmina Tell spelen’  nu even de voorkeur, daarvoor moet ik niet nadenken, enkel boogschieten en teleporteren. Verwoesten en verdergaan, er op en er over.

Maar nu serieus, ik ben serieus happy, nog happier kan momenteel niet, ook al gloeit mijn rechterkant enorm en heb ik pijn. Het had namelijk heel veel slechter gekund.

Yep!

 

Vee

 

 

 

 

 

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, heb eindelijk weer een boeiend werk en toffe collega’s, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 4 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s