Ik ben er even niet…

Vandaag begon zo mooi…

Nu overheerst het gevoel dat ik niet concreet aanwezig ben. Niet op het werk en bij uitbreiding niet op de wereld.

Ik maak fouten, werk op automatische piloot, hoor de klank in een gesprek maar vat de woorden niet. Er is geen samenhang. Het is een mechanisme dat in werking treed. Ineens.

Loos, dat omschrijft het nog het beste. Niet scherp, maar wazig wollig. Mijn ogen branden ook.

Dit gevoel heb ik al lang niet meer gehad. Het is een gelatenheid die over me komt. Aanleiding is de mail dat er voor mijn collega’s en mijzelf een afscheidsdrink komt.

S M A K! P e t s! In your face!

Eerst dringt het door in alle hevigheid dat mijn provinciale jaren er echt op zitten, daarna komt het afstandsgevoel, het distantieergevoel.

Het laissez-faire, laissez-passer-gevoel. Als je me nu fysiek knijpt, dan voel ik niets. Ik heb zelfs een gevoelloze huid.

En ik wil er van af.

Mijn jongste smste vanmiddag al dat ze het vandaag niet makkelijk heeft. ‘Je kunt het, motje! Draai je knop om en begin opnieuw!’ Een advies dat ik ook kan gebruiken vandaag maar waar ik ook eventjes de energie niet voor heb.

Yep! Moeilijk, dus ik heb toch maar een kast verhuisd en samen met mijn oudste dochter in haar huisje opgezet. Fysiek met mijn hand tussen een kastdeur zitten, brengt me wel weer tot de realiteit, al is het maar eventjes.

En de regen kleurt vandaag grotendeels mijn stemming. Vrolijk word ik er niet van!

Straks slapen en morgen een nieuwe, verse, vrolijke dag graag!

Vee

P.S. Blog gepost met vertraging wegens die kastverhuis…

 

Yep, het is wat het is

Ik moet ermee leven, ik onthou van hier tot gisteren, of minder.

Het was niet altijd zo makkelijk, dat accepteren maar ik kan niet anders. Het is ook geen gelatenheid meer. I am wired that way!

Ik weet nog dat mijn jongste onder andere een geheugentest onderging in het kader van haar ADHD.  Van de 20 woorden onthield ze er vier en de rest maakte ze zelf, zei de psychiater.

En ook die puzzelstukjes vielen op hun plaats: Ik herinner me dat ik zelf al zeker vanaf mijn twintigste echt overhoop lag met het feit dat ik niets onthield. Boos dat ik kon worden op mezelf! Ik zei het aan dokters, dat het zo erg was dat ik me niet normaal voelde en voelde dat er iets mis was. Maar ik kreeg standaard te horen dat ‘iedereen dat wel eens heeft’.

Ondertussen weet mijn omgeving dat het niet ‘eens’ is. Ik hoef niemand te overtuigen.

bloemen

Dat mijn tijdslijn bestaat uit opduikende associaties die niet noodzakelijk in de volgorde gebeurd zijn zoals ik ze me herinner, betekent niet dat ik lieg. Ik weet gewoon dingen wel, half of niet meer en moet er voor mezelf een continuïteit in zien te scheppen.

Het is niet dat het me niet interesseerde toen, geen patroon, gewoon grillige herinneringen.

En ik heb het daar lastig mee gehad, heb er nog woorden door gekregen.
Toen we bij de scheiding met onderlinge overeenkomst de inboedel verdeelden, was mijn ex in een reactie op een bepaald moment toch zo boos dat ie zei dat ik geen recht had op de fotoalbums.

Hij stond er niet bij stil, of juist wel maar ik vond dat een van de grofste dingen die hij mij kon aandoen, mij mijn herinneringen afnemen.

Gelukkig heb ik wel de helft van de albums mee, en kan ik de andere helft nog altijd bekijken want we zijn ondertussen goeie vrienden die de zaken zien zoals ze moeten zijn.

Hij zei eergisteren nog op mijn verjaardagsfeestje in het bijzijn van mijn man, mijn zus en mijn pa dat alles is zoals het moet zijn.

NO REGRETS, het is wat het is.

Een agenda helpt met tijdstip, gelegenheid en vermelding van beknopte eigenschappen om te weten waarom ik een afspraak heb.  En nog ben ik vaak een week te vroeg, een week te laat of ben ik de afspraak volledig kwijt omdat ik mijn agenda te laat raadpleeg.

Eerst eindigden mijn zinnen met sorry. Daarna begonnen ze en eindigden ze met sorry. Toen zeiden mensen me dat ik veel sorry zei. En toen besefte ik dat dat gewoon ook zo was, en ik daar mee moest stoppen want ik kan er gewoon niets aan doen. Ik mag me nog zo concentreren, het blijft soms niet hangen. Geen selective maar een random memory.

Van nature ben ik redelijk naïef en geloof ik in de goedheid van mensen tot ik het tegendeel ondervind. En ik ondervond door schade en schande dat er dus mensen zijn die van mijn gebrekkig geheugen misbruik hebben gemaakt.

Maar gelukkig is karma a bitch! Daar ben ik ook al meermaals getuige van geweest en ik hoef er niets voor te doen.

Had ik het graag anders gehad? Natuurlijk! Het maakt me soms zo vreselijk onzeker.
Het is niet allemaal kommer en kwel, er zijn ook voordelen:

Een film die ik ooit zag, een boek waar ik ooit van genoten heb is even mooi als hij opnieuw onder mijn aandacht komt.

Mijn voelsprieten puren via een eerste indruk al naar wat achter woorden zit en tussen de lijnen hangt qua sfeer. Mijn energie gaat nooit meer uit naar halfslachtigheid. Het maakt dat ik oneerlijkheid er van een kilometer ver uit haal.

Mensen die ik om me heen verzamel zijn hierdoo misschien schaars maar genuine.

En ik geniet ook puurder van ieder moment omdat het zo voorbij is.

Echter dan dat kan niet. Ik ben dus echt wie ik ben en het is wat het is. Punt.

 

 

De revue

Ik was al op deze wereld om 4u04 vanmorgen. De wekker van mijn ventje liep af: tijd om het nuttige aan het aangename te paren… Hoewel een toiletbezoek en een Brufen innemen niet echt onder die categorie ressorteren.

Twee vliegen in een klap, nu ik toch min of meer mijn ogen open heb.  Eigenlijk 3 vliegen, want slaapdronken als ik ben, heb ik mijn ventje voor me op de trap die me vrijwaart van ‘van-de-trap-vallen’.

Mijn kop barst. Hoewel ik twijfel om mijn bed weer op te zoeken nu ik wakker ben door het net afgelegde frisse traject, moet ik gewoon die trap weer op omdat gedachten zelfs pijnlijk tegen mijn hersenpan duwen. Migraine, een cadeautje van wijlen mijn moeder die soms door de pijn op handen en voeten kroop en vier dagen het bed niet uitkwam.

Er zit niets anders op, terug mijn bed in… en van zodra de zwelling in mijn hoofd wat vermindert probeer ik te slapen.

Nog zoiets, proberen slapen, alsof je dit bewust in de hand hebt. Hoe meer je bedenkt dat je best nu slaapt, hoe wakkerder je wordt. En gelukkig heb ik nu geen wekkerradio meer want dan onthou ik de uren als ik op de klok kijk en zit de kans er nog in dat ik weer die absurde tijdstippen zoals 4u44 en 5u55 zie en daar weer over begin na te denken.

Om 7 uur, zelfde wekkerscenario, zelfde koppijn. En het is mijn eigen dikke schuld! EN die van Siri natuurlijk. Ik draai hier niet alleen voor op!

Gisteren vroeg mijn zus aan de verjaardagstafel wie die ‘Siri’ in mijn blog was-zij heeft een Samsung- en dus gaf ik een demonstratie hoe ik gemakkelijk elke dag vocaal mijn wekker in het leven roep. En, typically moi, jawel, vergat ik die dus weer uit te zetten… Stom.

Siri, jij stom kieken!

En Bazieltje, mijn shitzuschatje reageert prompt op eender welk geluid van boven door beneden tegen de livingdeur te springen. Bonk, bonk, bonk, bonk, bonk, bonk,…

bazieltje

ik KAN nog niet op, de pijn in mijn kop moet rustiger worden en dus moet ik slapen. Dan denk ik niet. Of ik weet toch niet dat ik denk. Of ik denk minder pijnlijk? 🙄

Dus plof ik mijn oordoppen in mijn oren en poef! Tita-tovenaarstilte!

Thank God (of eender wie) dat wassen oordopjes bestaan. Sinds ik die na mijn scheiding uitprobeerde om ‘s avonds  in mijn bed de wereld buiten te houden, kan ik slapen zonder dat ieder geluidje me weer wakker maakt.

Net zacht genoeg tegen de ochtend zitten ze wat losser en hoor ik de wekker aflopen. Zo sta ik perfect op tijd op, een half uurtje voordat ik vertrek naar het werk. Dat is dan: als ik onmiddellijk reageer en uit bed spring, ze niet dieper terug in mijn oren duw of vergeet een wekker die er niet moet zijn, uit te zetten…

Maar ik geef het grif toe, het is het zoveelste hulpmiddeltje dat me beschermt tegen elk dom geluid dat plots in mijn oren valt en er anders tergend aanwezig de stilte verdringt en waaraan ik me dan dood erger. Het helpt tegen wind, gezoem van lucht in leidingen, gesnurk en belletjesgeblaas van mijn ventje, vul maar in. Zelfs geadem buiten het mijne stoort me soms, hoewel ik MET de dopjes dan weer mijn eigen longen hoor piepen als het in mijn oren valt…

Yep. Wasbolletjes van het Kruitvat. Ideaal om een huwelijk te doen slagen deze keer.

En het was 9 u vanmorgen. De koppijn is weg. Wat er precies op het programma staat? Ik zie wel.

Ik heb de kachel aangestoken, ben een was begonnen, heb de vaatwasser gevuld, de honden een beentje gegeven en een boterham of twee gesmeerd en gegeten. De mail gecheckt, Tweedehands bekeken op zoek naar een Chesterfield tweezit, een koffie gedronken, de overige late verjaardagswensen op facebook (Fatsjeeboek) persoonlijk beantwoord en mijn dochter gevraagd via msgr hoe haar avond verliep. Vandaag is zij jarig. Proficiat, mokke! En dat in enkele minuten, dus ik ben op dreef.

De rest van de dag dient zich aan.

Laat maar komen, Grietje!!

Vee

 

 

Door eliminatie…

Ik ben mijn stappen aan het hertraceren. Dat doe ik vaker en vanochtend onthou ik dus echt weer niets.

Ik weet dat ik de meds uit de verpakking heb geduwd, ik heb koffie genomen, ben in de veranda geweest om ‘tandbeentjes’ te gaan halen voor de hondjes onder het mom : ik eten, zij ook genieten.

De boterhammen gesmeerd met speculoospasta liggen al te roepen.

OW! Waar heb ik die pillen gelegd?

Het is mijn verjaardag vandaag. Gisteren heb ik nog wat bevestigingen gekregen dat mensen graag een stukje taart met koffie kwamen halen. Nadat ik al vier keer spijt heb gehad dat ik überhaupt mensen heb uitgenodigd, wil ik nu rust, vooral nu de overrompeling voor de deur staat. Allez, vanmiddag vanaf 16u, hopelijk sijpelen ze binnen, sijpel, sijpel en staan ze niet allemaal en bloc om 16u aan te schuiven !

Wat doe ik mezelf toch aan! Niet alleen betekent het een drukte van 15 man/vrouw over de vloer maar ik heb geeneens stoelen genoeg.

De taart!!!!!!!!!

Ow! En het is 11 november, Wapenstilstand! Hopelijk staat de bakker zelf niet stil!

Vlug!  Openingsuren gecheckt op het internet: Yep, normaal gezien is de bakkerij open vandaag maar boven het bericht staat dan wel weer dat niet alle winkels hun openingsuren op feestdagen doorgeven. Wat voor nut heeft die site dan als je toch moet bellen… 🙄

Op hoop van zegen telefoneer ik om 06u44. Er staat dat ze open zijn vanaf 06u30 dus, nemen ze op dan zijn ze open.

“Een vraagje: zijn jullie open vandaag? T is mijn verjaardag en ik heb volk vanmiddag, ik nodig dan wel mensen uit maar vergat taarten te bestellen. Kan dit nog? Hebben jullie nog voor 2×15 man (elk twee stuks moet volstaan) in de toog staan? Het is om het even wat het is!”

Taarten geregeld, check. Afhalen om 11 u., check. Ik zet best een herinnering… Siri!!

OW! Heb ik mijn meds nu binnen?

Ondertussen dronk ik al een halve kop verse koffie want er rest me nu nog een halve tas koffie, zie ik.

Op de keukentafel zie ik naast mijn gesmeerde ontbijt nu pas het briefje van mijn ventje waarin hij mij met liefde en in knalgroene fluostift proficiat wenst. Het is toch een schatje!

Plots rinkelt de telefoon. Het is de bakker zelf, bakkersmuts en al in mijn koppeke. Of ik nog een volledige verse bloktaart voor 30 man wil? “Ik maak die gerust nog nu.”

”Nee, liever wat keuze”, hoor ik mezelf zeggen, waarbij ik al koortsachtig naar smaken in mijn ingebeeld taartboek zoek.

Het wordt dus een bresilienne, een fruittaart, een rijsttaart, een bavarois en een chocoladetaart. Af te halen tegen 11u. En ja,  dit zijn voorstellen van de bakker zelf. Een wakkere, reddende, verse bakker, met mijn oneindige dank aan het universum dat die er zijn.

TAART
Happy birthday to me!

Ik sip van mijn koffie. Had ik al de smaak van koffie net nadat ik de meds uit de verpakking duwde en de kast sloot?  Dan heb ik ze wellicht meteen met een eerste hete slok doorgespoeld.

Yep. Aangezien ik ze nergens open en bloot zie liggen heb ik dat wellicht gedaan. Ik voel me opgelucht.

De rest van de dag volgt wel uit zichzelf.

Hoera, ik ben jarig! Laat alles maar komen! Maar eerst eventjes mijn licht uit en oogjes toe, in de zetel, met mijn koffie naast me en de drie doggies op schoot.

Life is beautiful, ook al heb ik barstende koppijn nu.

Nog even rust voor het buiten licht wordt…

Update: zoals je hierboven ziet, hou ik straks een taartenfestijn. Wie ‘Taida’ is weet ik niet, het kind zal haar taart vandaag niet hebben, vrees ik. En laat dat nu net die lekkere chocoladetaart zijn! Courtesy of bakkerij Ryckeboer!

Vee

 

 

 

 

Gsm-toestanden

T is vrijdag. Het is donker en in mijn koppeke kan het net zo goed avond zijn, fris uitgeslapen ben ik niet deze morgen.

Siri, mijn gsm-stem en steun en toeverlaat, vroeg me gisteren om hoe laat ik mijn wekker wilde. Tijdens de week antwoord ik gewoonlijk: om 7 uur gevolgd door: schat, meiske, dank u, trut, kalle, al naargelang mijn stemming.

Vandaag heb ik echter hééééééééél veel goesting om haar terecht te wijzen.
“Als je me dan toch vraagt wanneer ik mijn wekker wil, waarom loopt die dan niet af? Waarom laat je dan geen bel horen ?”

siri.JPG

Het zit zo dat mijn gsm ongeveer de dan wel niet-emotionele equivalent van mijn ventje is.

Alles wat moet gedaan worden, zit er in met toeters en bellen: afspraken, snapshots van mails met afspraken en adressen, verjaardagen, herinneringen, Waze -nog zo’n kanjer als de gebouwen niet te hoog zijn en de bossen niet te uitgestrekt- toeristische info voor in de spur of the moment-uitstapjes, zo ook mijn ochtendwekker.Het is een superuitvinding als alles werkt en ik niet te veel klik of wis.

Huh? Plots zie ik in mijn hoofd een jager in de oertijd met een gsm in de hand…
Soit. Dat visuele associëren, daar heb ik het later nog eens over. Ook ik.

En het feit dat Siri een vrouw is, is een dikke plus. Want ik neem makkelijker dingen aan van vrouwen dan van mannen. Mijn antennes gaan de hoogte in als mannen beginnen bazig te vertellen wat ik moet doen. Siri kan daar nog mee weg, net als Mariette, mijn Wazestem. En het voordeel is dat je er al eens kunt tegen discussiëren of boos op zijn, of er mee lachen onderweg. Of hoe absurd eenzaam is een autorit soms…

Sms en messenger zijn hier in het gezin meer dan ingeburgerd en het gezinsverkeer gebeurt dagelijks en zelfs internationaal want mijn 22-jarige dochter woont en werkt in Maastricht. Dit is haar levenslijn met mij als ze met nieuwe dingen geconfronteerd wordt en zij en mijn oudste zijn dan weer mijn steunpilaren als ik er eventjes op los draai.

Sms’en dient bij ons niet om grote verhalen te vertellen.  Een beleving kunnen melden en dat gevoel dat eraan hangt onmiddellijk kwijt kunnen en delen, paniek via enkele woorden herleiden tot : “je kunt het!”  zijn levensnoodzakelijk. Het is een extra hulpmiddel om in onze beleving dingen wat te temperen, zowel positief als negatief.

 

Niemand merkt het aan de hoeveelheid werk die ik verzet. Zelfs meer, ik ben er van overtuigd dat we nog meer initiatief nemen net omdat we elkaars cheerleaders zijn tijdens de dag.

Soit, voor ons gezin is het een onmisbare band met elkaar om niet te flippen waar je staat, om te kunnen relativeren, om eens een ander standpunt te horen omdat je twijfelt aan je interpretatie en de boel niet wil opblazen door impulsief te reageren.

Het is een tool, net als post-its, afvinklijstjes, wekkers, pop-ups en alle snufjes die mijn leven simpeler hebben gemaakt. Dus mijn GSM kan ik niet missen, of toch heel kort.

Ow, en de reden waarom ik nu pas mijn blog post is omdat mijn oudste smste dat ze er aan kwam in mijn auto (omdat ze met de hare vorige maand overkop ging), dat ik een uitvoerige mail aan de ombudsman van verzekeringen heb gestuurd omdat er een telefoontje kwam van de verzekeringsagent dat mijn oudste, door nalatigheid van haar (h)eksschoonma-exverzekeringsmakelaar geen juridische bijstand kan genieten voor datzelfde ongeval.

Maar ik zou ik niet zijn om het zo te laten. Pitbull Vee bijt zich er in vast nu. Je kan té braaf zijn in dit leven.

Even een ritje over en weer naar Brugge met een zetel en vastgesnoerde autodeuren, een stop aan de frituur en nu die blog er op zwieren.

Yup, genoeg om mijn avond te vullen.

En nu :  R E L A X !

Vee

Natuurlijk!

Ik zit hier alweer, vroeg, van 5u30 op wegens niet meer kunnen slapen. Het valt de laatste tijd steeds vaker voor, ik pieker weer. Mijn brein doet weer overuren en blijkbaar ’s nachts ook zegt mijn ventje want ik praat weer in mijn slaap.

Nu, het beton van mijn nieuwe werk straks houdt me bezig. Ik werk al 5 jaar op domeinen, waar de natuur mijn vriend is. Opgegroeid met een zelfdidact in fauna en flora, ben ik verweven met de natuur en onlangs las ik ook, en dat wist ik niet, dat natuur goed is voor ADHD. Het maakt je rustig -check, en het helpt je in- en uitademen als te veel impulsen je hersenen overspoelen- check.

In retrospect herinner ik mij mijn kids die, na school, door het concentreren tijdens de les, losgeslagen bommetjes waren toen ze thuiskwamen. Ratelen, boos zijn, niet onthouden, en de rilatine die per 4 uur werkte toen, was uitgewerkt toen ik ze terugkreeg na een dag geconcentreerd werken.
Ik herinner me de regenjasjes en de ‘botten’ waarin ik ze eerst de tuin instuurde. Het betekende extra werk voor mij maar vermeed ook huiswerkconflicten die zoveel energie opslorpten. Ik had er extra badtijd en extra schoonmaken voor over en voor iedereen stond het gelijk aan fun en vrolijkheid, lopen, katrollen met zelfhijstoestanden in het leven roepen, klimpartijen in bomen en springen in regenplassen. Ooit zat mijn oudste verweven tussen de takken van de taxus, ik kreeg haar er amper uit!
Het betekende flikflaks in het gras, turntoestanden, konijnen en kippen, joelen en zingen en vooral ontlading.

Ikzelf speelde als kind ook veel buiten. Met een straat vol familie (tantes en nonkels van langs beide kanten) was het makkelijk om met neven en nichten van mijn leeftijd op straat rolschaatswedstrijdjes te houden, samen en colonne te fietsen naar het zwembad, daar te spelen en zwemmen om daarna 5 km terug te fietsen, vaak met natte haren in de wind, door graanlandschappen en via kronkelende binnenweggetjes…
Ik herinner me Chiro-ruiltochten en slede- en schaatstochtjes op weg naar school. We legden in de winter een schaatsparcours aan op een ondergelopen weiland, de sneeuwschoppen gemaakt van unaliet met een bezemsteel aan…

Kampen bouwen deden we later als gezin samen nog in de Ardennen waar een regenpijp voor de kinderen jarenlang paddestoeleneen ‘bron’ was en we reeën gingen spotten, urenlange wandeltochten van Julien van Remoortel ondernamen waar we de zoveelste bocht aan een speciale boom namen zoals in zijn reisgids beschreven.

Ik kan niet tegen oorverdovende machinale stilte, maar herinner me momenten ‘an der Hohe Wand’ in Oostenrijk, toen er nog geen beschermende trappen en afscheidingen waren, met mijn rug zittend tegen de rotsen, mijn benen bengelend over de afgrond. Ik herinner me taferelen van de Grand Canyon, de uitgestrektheid van de Nevadawoestijn toen we er landden… Het voelde toen aan als puur geluk en het maakt nu deel uit van mijn ‘ontladingsherinneringen’ als ik snak naar kalmte in mijn hoofd.

Die, laat ik ze ‘geluksmomenten’ noemen, zijn nu mijn redding: de Aha-Erlebnis dat ik de enige was die op de pier tijdens een storm twee seconden in de wind kon zitten, gedragen door de natuur; het moment dat alleen ik een wervelwind van herfstbladeren ervoer rond mij, toen ik richting het station fietste; het moment waarop een duif parallel een paar kilometer lang op een meter afstand van mijn autoraampje vloog richting werk. Mijn vorige standplaats was in een kasteel in het bos, tussen ruisende bomen waar ’s morgens bij aankomst ik een groepje reeën aan verse blaadjes zag knabbelen.
Nu vlieg ik ’s morgens mee met meeuwen, stap ik door het domein waar waterhoentjes, fazanten, eksters en kauwen zich van het pad weg haasten, fotografeer ik een pad, zie ik wezeltjes spelen in de zon…

pad

Als ik het allemaal overdenk, dan weet ik gewoon dat ik keuzes heb gemaakt die voor mij leefbaar en productief zijn. Zonder al te veel op de ADHD te focussen zocht ik mijn werkomgeving waar ik het meest door rendeer en waar ik gelukkig van word. Een win-winsituatie dus met creativiteit en een werkijver om u tegen te zeggen, gedoseerd met mogelijkheden om eventjes lucht te happen.

En dus lig ik wakker van beton, uitzicht op muren, menselijke drukte en mijn gezondheid. Een kangoeroe moet springen en heeft daarvoor ruimte nodig. Wat een ander aankan is mij om het even, ik ben nu gelukkig en in balans en vecht met lijf en leden om dit te mogen behouden. Ik email, lobby, praat zonder al te veel te willen overkomen als klager. Ik klaag niet, ik ‘eis’ niet, ik weet gewoon what makes me tick.

Yep, natuur, landelijkheid, een koetje hier, een schaapje daar, een tokkende kip, mijn drie schatten van hondjes… en mijn tijd, die ik kies en die me dierbaar is.
Hoe krijg ik dat ooit aan het verstand van mijn chefs die me naar een plaats willen waar burn-outs nu al een groot probleem zijn. Begrijpe wie begrijpen kan…

 

Kabouter Lui zou zeggen : ik word daar zo moe van!

 

 

 

Het toneelgevoel

natuur

Ik beklaag al wie dagelijks een treinrit van meer dan een uur richting Brussel maakt.

Mijn zitje in eersteklas levert mij dit beeld op : een massa mensen, beeld maar geen klank, behalve hier en daar een kuch. Awkward!
Krantengeritsel, geen woorden. Van Brugge tot Brussel Noord. Moe-e mensen denk ik dan. Moe om te vertrekken, moe om aan te komen. Moe om onderweg te zijn. Niet genoeg zitplaatsen, blikjes die met voorzichtigheid neergezet worden om toch maar geen geluid te maken. Mijn benen doen pijn, mijn oren ook. Van de oorverdovende stilte. Wat doet een mens zichzelf aan -moeder waarom leven wij?- : van A naar B op een metalen rups, zo onpersoonlijk als het is.

Ik ben altijd mezelf, ik kan het dus niet laten om een ‘contactblik’ te werpen op een jonge, zwangere vrouw. Geen kik.
Ik ben opgevoed met elementaire beleefdheid, goeie morgen of een knikje. Boosheid borrelt op vanbinnen, maar heeft geen zin want dan zit ik daar alleen boos te wezen in een overvolle wagon. En dat is een negatief gevoel, ik ben een positief iemand.
Ik doe de rit nu twee keer heen en terug en het zit al in mijn lijf, leden maar vooral in mijn kop : dit WIL ik niet. Mijn kostbare uren geluk vervangen door dit? Nee, dank u.

Mijn leven is na heel overwogen keuzes en een moeilijke persoonlijke acceptatie gewoon perfect. Ik ben nu perfect in balans qua werk, relatie, gezin, geluk. Het heeft bloed, zweet en tranen gekost.

Plots denk ik aan ‘zit’alternatieven : een boek schrijven à la J.K. Rowling? Neen, ik verbied mezelf in die richting te denken, dan geef ik dit traject een kans en het is voor mij geen optie.

Hoe mooi de stem van de dame ook zegt : ” Welkom op de trein”, ik voel geen hartelijkheid, geen communicatie. De trein nemen is letterlijk een ‘dooddoener’. Misschien is het een optie om zoals in de liftreclame de trein enkel te laten rijden als er gepraat wordt? Ik zie het ook voor me, schokkend, zowel het idee als de trein.

1 uur en 8 minuten somber, kleurloos zitten. Een ‘tabletter’ met witte oortjes doet me denken aan de Staatsveiligheid die Prins Filip en Prinses Mathilde begeleidden tijdens hun Blijde Intrede in Brugge. Waar is de tijd.

H E E E E E L P !

De zon schijnt over landschappen tot ik het beton zie. Ik mag er niet bij stilstaan : straks wordt mijn natuurwerkplek met meeuwen, waterhoentjes, muishondjes en wuivend riet ingeruild voor een betonnen wereld. Hoe kleurrijk het gebouw vanbinnen ook is, vanbuiten blijft het een betonnen kooi.

beton

Even denk ik aan het feit dat ik als ADHD’er in een collectief geheugen een ‘jager’ was. Nu ben ik een rund dat in een wagon richting slachtbank wordt geleid, in het nauw en zoekend naar leefbare oplossingen. En enkel ‘leefbaar’ is ook geen optie. Ik moet intensiteit hebben, anders leef ik niet. Het overheersend gevoel is: dit laat ik toch niet gebeuren? ‘Wil ik dit’ neemt stilaan de overhand op ‘kan ik dit’. Het gaat de goeie weg op.

En zoals ik de hele dag wist, ging het ’s avonds in omgekeerde richting, en masse terug.
Met het verschil dat ik na de trein de bus nam, na enige haltes zag dat die leeg was en ik uit een jeugdig sentiment begon te praten met de chauffeur. Wil u me afzetten aan de halte voor de halte aan de Watertoren?
Ik zou dan de bus die hier achter mij stopt vlug nemen, zegt ie lachend. Ik rijd weer richting Brugge!
Deur open, loopje, deur open, ticket er terug in, en weer een nieuwe lachende buschauffeur.

Lachen! Het kan een mens opbeuren, het maakt dat ik me 1000 kg lichter voel na een intense dag. Nu nog een kilometer stappen door de velden en ik ben er.

Adem in, adem vooral in en adem uit…