Het doet deugd

Blij om mezelf te zijn

Ik ben klaar met thuiswerken. Soms gaat dat vlotjes, soms duurt diezelfde grofweg bijna 8 uur zoveel langer dan anders.

Vandaag was de voormiddag een pijnlijk trage en in de namiddag stond ineens de klok op 16u00.

Heeft het te maken met wat ik moest verwerken? Ook. Boekhouden ligt me totaal niet, maar er zit een deeltje tussen. Niets aan te doen!

Maar soms heeft het ook te maken met bewust zijn en aandacht.

Gisteren snuisterde ik wat rond op internet en kwam bij een discours van Eckhardt Tolle uit: je bewust zijn van je inner consciousness.

Je omgeving waarnemen maakt je bewust, je zintuiglijke waarnemingen maken je nog zelfbewuster en op een dieper niveau kun je je bewust zijn van je ‘zijn’. Je staat stil bij de ruimte binnenin jezelf.

Hoewel ik me vaak erger aan zijn grinnikend lachje, betrap ik me vaak op het feit dat ik in mijn leven toch al enige malen op een filmpje van hem uitkom en ik er wel kan naar luisteren.

Ooit las ik wat hij deed voor hij beroemd werd maar ik ben het vergeten.

Het was niet veel, dat herinner ik me wel dus heeft het ook geen zin om het weer op te zoeken.

Onder het motto ‘een keer gelezen is genoeg’ lees ik wat anders want ik blijf anders herlezen en het blijft NIET hangen…

Is dat jammer, Vee?

Ik denk van niet want ik ben er nog, ook met alle gaten in mijn hoofd en alle belangrijke zaken die ik vergeten ben.

Er zijn mensen die dan repliceren dat het wel niet zo belangrijk zal geweest zijn, anders zou ik het wel onthouden hebben.

Sorry, mensen! Dat werkt niet zo bij mij. Het kan belangrijk of minder belangrijk zijn, herinneringswaardig of vergetenswaardig, de maatstaf om te gaan oordelen over belangrijkheid werd bij mij niet ingebouwd.

Jammer? Ik zou het niet weten. Ik weet van niks anders, maar ik ben me wel bewust weet dat ik anders in mekaar zit. En dan vergelijk ik met niemand, ik weet het heel diep vanbinnen.

Een stukje ontbreekt

En ik heb er nu al een tijdje meer dan vrede mee.

Mensen mogen gerust over mij oordelen, ieder mens is vrij, maar mijn ‘inner consciousness’ zit op een niveau dat ik meer dan gelukkig ben in dit leven.

Het was ooit anders, dat is waar, maar ik verkies dit boven watertrappelen, net niet voldoen, onzekerheid over mezelf en over wat ik kan en wil.

Het blijft maar terugkomen hoe ik geniet van mijn geliefden, mijn zijn, mijn leven…

Wie had dat ooit kunnen denken, he moeder?

Vee

We zijn weer gerust voor een jaartje

Handig zo’n app!

Yep. Back again voor een jaartje schrijfsels.

Na over en weer gechat met word press dat verlengen niet lukte verscheen daar plots… abracadabra …. tromgeroffel: de Bancontact app.

Hoera. Makkelijk voor simpele zielen zoals ik. Klik, klak, huplakee. 99 euro van mijn bankrekening en ik gelukkig!

Niet dat ik zo blij ben met bedragen die mijn verdiende loon (no pun intended) verminderen maar deze keer vind ik het niet zo erg.

Straks transformeer ik in een sensorvrouwtje (foto volgt). Mijn slaap wordt vannacht gemonitord. Sensoren zullen mijn gevoeligheid registreren…

WoW Vee! Wat zal er daar uit komen. Hopelijk niet meer als nodig dan om mijn slaapapneu te bevestigen.

Ik snurk blijkbaar een heel bos zaagmachines bijeen en stop dan met ademen om dan oorverdovend weer in gang te schieten.

Wedden dat je vanavond voorbeeldig slaapt, Vee?

Ik kan me er niets bij voorstellen. Als ik slaap weet ik toch van de wereld niet, toch niet van deze wereld.

Het lijkt me op zich spannend om mijn gedrag te monitoren zonder dat ik iets moet doen behalve slapen.

Hoeveel keer gooi ik me om? Hoe ambetant vind ik die sensoren? Hoe erg is het nu gesteld met mij?

Het is wel zo dat als ik slaapapneu heb zou mijn BMI nu al hoog genoeg zijn zoals ik ben en kom ik in aanmerking om eindelijk iets aan mijn overgewicht te doen.

Ik weet niet of ik het dan effectief ook doe, maar het is een optie die zich dan wel aantrekkelijk zal zitten aanbieden 🤔.

Misschien, heel misschien doe ik er operatief iets aan.

Sporten, opletten, diëten, hypnose helpen bij mij niet. Dokters en apothekers zijn het eens dat het aan de pillen ligt. Pillen die mijn leven draaglijk en min of meer normaal maken.

En waarover ik de keuze heb gemaakt dat ik ze niet meer wil missen.

Dus…

Spannend vanavond en tot de bespreking van de resultaten.

En is het geen apneu dan is het zo.

Het is wat het is. Tenzij het niet is wat het is.

Yep!

Vee

Hoor je de haai kranen?

Versprekingen

Het is wat het is, zeker? Het is al erg dat ik in de tuin tegen mijn doggies zit te praten en Bazieltje waarschuw dat zijn binnenoor aan het verbranden is…

Yep. Hij heeft, naar ik ergens gelezen heb, bloemkooloren. Al van bij de eerste aanblik kon je zien dat zijn oren er “verkeerd op genaaid” stonden. Altijd maar dan ook altijd liggen zijn oren binnenstebuiten. Ik ken hem niet anders…

Ik accepteer het gewoon ook zo. Hij past bij me, Bazieltje. Net iets anders, daarom precies uniek gepast om bij mij te zijn.

Hoor je de haai kranen?, hoor ik me zeggen.

Oké, en laat ik een fractie voordat de klanken er uit kwamen al gedacht hebben dat het fout was en ik ze gecorrigeerd zou uitspreken. Niets van.

Hoe vaak ik dit tegenkom? Heeeeeeel vaak. Misschien kan een haai kranen, maar ik hoor liever een haan kraaien🙄.

Zelfacceptatie is dan cruciaal. Ofwel godver ik me te pletter en maak ik mezelf uit voor dom en alles wat schoon en lelijk is, of ik lach ermee en vind het eigenlijk wel iets wat je, mocht je willen, niet eens kan bedenken om uit te spreken.

Ik verkies het tweede. Het is wat het is. Ze horen bij mij, de versprekingen.

Wat helpt het me verder om te jammeren, over versprekingen, over verkeerd begrepen intenties, over de keren waarop ik het deurkozijn ram in plaats van door de opening loop.

Vroeger vond ik mezelf lomp, dom als ik dat deed. Ondertussen weet ik dat er iets aan mijn motoriek zou kunnen schelen maar daarom ga ik het nog niet uitzoeken.

Het is wat het is, niets levensbedreigend, soms ben ik een kluns, soms niet. Maar soms ben ik ook intelligenter en to the ‘pointer’ en dat is dan een voordeel.

Hier in het West-Vlaams hebben ze er een gezegde voor: je neemt de beule bij de blutse. Het betekent zoveel als: de buil effent de deuk of zoals ik al zei ‘het is wat het is’.

Grappig, misschien moet ik zonnecrème aan Baziel zijn oren smeren. Problem solved.

En dat is wat leven is denk ik, leven met de idee van alweer een gezegde: we’ll cross that bridge when we come to it.

En ondertussen geniet ik, van mijn ventje, mijn tuin, mijn hondjes, mijn versprekingen en mijn leven.

Meer moet dat niet zijn.

Vee

Gelukkig

Ondanks de wortelcake

Hoewel ik de laatste tijd soms kregelig uit de hoek kom, ben ik gelukkig.

Ik hoef mezelf hiervan niet te overtuigen, het kregelige heeft meer met mijn geduld dan met mijn geluk te maken.

EN met mijn karakter/adhd.

Het is geen excuus maar net zoals geluiden soms in mijn oor vallen doen woorden dat ook.

Voor ik het soms besef ben ik op mijn tenen getrapt door iets wat ik verkeerd interpreteerde in een split second.

En mijn schat die probeert het dan uit te leggen en werkt zich nog verder in nesten.

Ik WEET dat ik kwets en zie het ook aan zijn reactie maar dat duiveltje zonder remmen zit ook in mijn ruzies.

Sorry daarvoor, schat! Ik heb er nog altijd geen oplossing voor!

Het geeft soms pittige conversaties, nooit met scheldwoorden, hoewel de woorden er waarschijnlijk serieus inhakken bij hem.

Ik ben verbaal sterk en dus ook op zo’n momenten.

De enige juiste aanpak van hem zou zijn om te zwijgen zodat ik besef dat ik aan het opbouwen ben.

Maar een ander persoon is ook hoe hij is en hij blijft dus wel altijd reageren.

Dat kan vonken geven. Zoals gisterenavond toen hij voor mij een wortelcake wou bakken omdat ik dat eens wou maken.

En daar zat het: ik zeg dat ik die wil bakken maar dan een magere versie gezien mijn gezamenlijke plannen met mijn jongste om te eten wat zij volgens haar programma mag eten dus ik hou me aan mager maar gezond.

Hij zoekt de ingrediënten bijeen die we zogezegd hebben maar dan in diepvriesvorm, met een deel echte suiker enz.

Dit is wat ik wou maken:

Totaal niet wat ik in gedachten heb… en voor mij hoeft het al niet meer, terwijl ik weet dat ik een stuk gepresenteerd zal krijgen.

Moet ik dat dan opeten ook?

En dus begin ik me te ergeren aan de vorm, de suiker, de bakvorm waarvan hij stellig beweert det een gekartelde platte vorm een cakevorm is terwijl ik een metalen hoge in gedachten heb.

Gekarteld plat is flan!

Ondertussen volg ik met 1 oog Castle op tv en erger me ook aan het feit dat mijn rustmoment wordt verstoord en ik het verhaal niet mee heb, waardoor ik zal moeten terugspoelen, wat me later in bed zal doen belanden dan ik voorzie en nu ik een kwartier vroeger opsta, ook voor te weinig slaap zal zorgen.

Bovendien is het de siliconenvorm waarin hij het deeg al heeft gekapt. Ik haat die blubberdingen!

WAT WIL JE NU!

En DAT valt dus volledig mis in mijn oren.

Ik wil niet toegebruld worden, ik pik het NIET!

Yep.

Hij: in de zetel met waterige ogen dat hij dit niet wil

Ik: kijkend hoe hij gekwetst is en ik daar de oorzaak van ben.

We worden rustig en zeggen niets.

Hij zegt : schat, als ik een cake bak dan is dat MIJN cake en dan doe ik het op mijn manier.

Volkomen gelijk, heeft hij. Maar ik voorzag failure. Sorry, het is de aard van het beestje.

Ik moet zo’n futiele zaken dus LOSLATEN en hem zijn ding laten doen, ook al voorzie ik failure.

Maar het is ook om hem dat falen te besparen dat ik mij te veel in het proces ga mengen.

Mijn logica heeft natuurlijk ook zijn gevolgen namelijk dat als ik alles zo opbouw, hij bij dat falen nog eens extra baalt.

Wat dus gebeurde… gevolgd door de voorziene ‘godverdomme e!’

Ik krijg een stukje en eet het op. Ik zeg niets en denk er het mijne van.

Maar we hebben elk zo onze kantjes, dit is een incidentje waar we uit leren want de basis van onze relatie is een goeie feedbackcommunicatie achteraf.

Het zal ons niet weerhouden om nog in die val te trappen, want hij noch ik zien de ‘explosie om niets’ aankomen.

Maar de wortelcake zal alvast geen kink in onze relatie betekenen…

Vee

Muziek

De waardering van stilte

Gisteren vierden we een laat Nieuwjaar bij mijn jongste broer en schoonzus.

Ik was, zo blij als een kind dat ik de afspraak niet vergeten was, en diende mijzelf om 18u gisteren aan aan zijn voordeur.

Klingel, klingel dus, want een reguliere deurbel heeft hij niet.

Klop, klop ook, want er kwam geen beweging in het versterkte door rolluiken en gesloten gordijnen beveiligde als onroerend erfgoed-geklasseerde arbeidershuisje. (Het zit er allemaal in wat ik wou zeggen 🤭)

Ik bleef echter hardnekkig klingelen, alleen al omdat ik bevestiging nodig had, en al sloffend naderde mijn broer de voordeur.

– Ja?

-Ik ben toch op de juiste datum hier e? Het is toch vandaag dat ik hier moet zijn?

De twijfel sloeg al toe, uit ervaring…

– Ja, maar pas vanaf 19u00. Dus je bent een uur te vroeg. Wij zijn nog niet klaar, ik moet me ook nog opfrissen. Dus je zult nog een uur bij pa moeten zitten…

Typisch ik. Ofwel heb ik de week verkeerd, of het uur, of ben ik totaal de afspraak vergeten…🙄

Dus ging biebie (ik dus) inderdaad richting mijn stille, evenwichtige pa en ik dronk daar een koffie.

Zoals altijd sinds mijn ma stierf klonk er non-stop muziek uit de boxen en stond de tv op in de living. Af en toe zei hij wat tegen Gigi, de roodstaartpapegaai, zijn pratend gezelschap.

Op de achtergrond weerklonk een liedje in het genre van ‘kleine Jodeljongen’, ik herinner mij de titel nu al niet meer.

Direct werd ik terug gecatapulteerd in de tijd en eigenlijk naar de tijd van voor mijn geboorte.

Er volgden nog een paar van die verhaalliederen op simpele oormijtdeuntjes.

– Dat waren nog eens zangers, met een verhaal EN muziek die op iets trok! Nu wordt er enkel nog geschreeuwd en laat die stem weg en er blijft niks over.

-Er zijn er weer een paar hoor, pa, van die storytellers! Niet veel maar er zijn er, alleen hoor je die niet vaak op de commerciële radio. Is er koffie?

-Ik denk het, zei hij wijzend naar de koffiekan die op tafel stond. Verder hadden we het over documentaires, mijn dochters en nog wat koetjes en kalfjes.

Door mijn hoofd schoot de gedachte dat ik nu niet alles moet vertellen want dat ik straks de ‘bende’ ook nog iets moest kunnen vertellen en pa niet alles dubbel moest horen. Een angst die ongegrond is, weet ik, want we zijn allemaal best grote babbelaars. Maar toch heb ik die gedachte, zucht.

Hij stond op, deed de lichten uit, liet de rolluiken naar beneden waardoor hij mij op zijn eigen woordenloze manier liet verstaan dat het tijd was om te vertrekken.

Deze keer mocht ik wel binnen, mijn zus en oudste broer waren er ok al, met hun man/vrouw en de kussen vlogen in het rond evenals het verhaal dat ik een uur te vroeg was. Mij schoonzus had alles weer piekfijn voor elkaar.

Op de achtergrond (eerder op de ‘middengrond’ qua geluidssterkte) hoorde ik tijdens het lekkere ‘hapjesmoment’ een soort ‘jazzmuzak’.

Ik denk dat mijn broer moet gedacht hebben (dat is ook weer zoiets ‘denken dat er gedacht wordt’) : ik laat op de achtergrond wat ‘knabbelbare muziek’ spelen, door iedereen te smaken, voor alle leeftijden ook (mijn pa is er 76).

Aan tafel speelde er een soortgelijke klassieke neutrale muziek die plots ‘overging’ in een Herbie Hancocknummer waardoor we allen tegelijkertijd in de lach schoten.

Iedereen zag het hilarische er van in. Wat een overgang, wat een genreverschil !

Op zijn broers klonk het:

-Kan ik niets aan doen, de machine kiest zelf door associatie en zo verschillend is dit niet van het vorige – Herbie is ook een componist.

Hij besloot tussen te komen en zette iets op waarvan mijn jichtteen ging krullen.

Weer een lachsalvo!

Ik zei: ik wil het best proberen maar ik vrees dat dit meer dan op mijn zenuwen werkt. Sorry!

Ik weet het, ik ben een moeilijke mens. Geluid valt in mijn oor. Punt. Net zoals de speciale stem die mijn jongste broer heeft waardoor ik alleen hem hoor als hij praat.

Gisteren vroeg mijn zus iets meerdere malen en ik had haar niet gehoord omdat mijn broer iets zei, half tussen keuken en eetplaats door.

Geluid (stemmen, muziek, fluittonen, geklapper van luiken…) kan storen als het in mijn oren valt, en dat ‘at random’, de ene keer wel, de andere keer niet.

Zo is het gewoon. Niets aan te doen.

Plots ging het over kinderfeuilletons en hun deuntjes. Q en Q, Karlson, Chico the rainmaker en Kinderen van de zoutkreek, Hamelen met Rob De Nijs passeerden de revue, sommigen ook via YouTube.

Heerlijke nostalgie!

Kortom, het eten was van sterkwaliteit, de sfeer en het gezelschap ook. Het moet vermeld!

En vandaag zet ik de radio aan om hem vervolgens weer uit te zetten.

Wat kan de stilte een zegen zijn!

Vee

Nieuwjaar

‘Achteraffe’ gezelligheid

Vanavond vier ik Nieuwjaar met de dichte familie, dat zijn mijn vader, mijn broers, mijn zus en hun respectieve partners.

Niet omdat ik Chinese ben, maar omdat onze agenda’s het niet eerder toelieten allemaal vrij te zijn.

Het Chinese Nieuwjaar begon gisteren en duurt op sommige plaatsen 15 dagen in totaal, en in Peking 5 dagen, googelde mijn schatje net. Dit jaar is het jaar van de Hond.

Bij mij is het al van in 2012 jaar van de Hond !

(Dit is trouwens een foto van de pups van mijn twee schatten (Bazieltje en Luna) : Pippa, Jewel en Lucky)

En mijn schatje is er ook dit jaar niet bij, anders viel nieuwjaar in augustus ergens….

Het is wat het is.

Wij weten dat ‘samen’ dikwijls moeilijk valt door zijn onregelmatige shifts. Anderen hebben daar meer last van dan wij, blijkt soms.En ja, ik wou hem er ook bij maar het kon niet dus pas ik me wel aan.

Het is niet zo dat ik alleen en onwennig tussen een onbekend gezelschap ga zitten.

Verleden jaar was hij er ook niet bij toen we als aperitiefhapje wat sprinkhanen verorberden. Ik heb me toen ook goed geamuseerd, trouwens.Ik ben benieuwd wat het vanavond wordt. En eigenlijk is een laat Nieuwjaar een zegen want dan is het overdadig eten van twee en een halve maand geleden al gezakt. Gelukkig! 😂

Ik zie er wel naar uit, lekker gezellig samen zoals vroeger toen ons ma nog leefde…

Sommige dingen sterven uit nadat een persoon er niet meer is. Hoe krampachtig je ook terug wil naar het gevoel dat er toen hing en waar je toen geen acht op sloeg.

Soms mis ik haar. Soms.

Vee

Naakt

Godverd*

Ik ben zo opgestaan: een vat vol zenuwen, met een tranenwaterval die net achter mijn ogen ligt, te wachten tot ik het niet meer beheers.

Hoewel ik niets heb om me druk over te maken sta ik op springen, ondanks de meds die ik plichtsgetrouw ingenomen heb.

Ik geraak ook niet vooruit vandaag, hoewel ik gegeten heb, aangekleed ben en mijn tijd met de doggies deze morgen had in 20 minuten.

Waarom? I don’t know. Een draaikolkgevoel in mijn maag en geen zin om de trein op te stappen…

Deze morgen lijkt iedereen verdacht, iedereen staart.

Ik weet dat het in mijn hoofd zit maar het gevoel is er.

Tuurlijk denk ik dat ik in het vervolg best uit bed kom wanneer de wekker afloopt maar mijn lijf weegt het dubbele van anders, mijn voeten doen pijn, mijn kniegewricht verspringt als ik me uitrek.

Ik heb een naar intuïtief gevoel in me zitten en het wordt erger naarmate de trein zich verder sleept.

Hup vee! Draai die knop om, je gevoel volgt wel, dat doet het altijd!

Rationeel gezien weet ik dat het waar is maar emotioneel wil ik weten wat die onrust veroorzaakt. De lucht voelt anders, het licht is anders. Het voelt zwaar aan vandaag.

Nog eens, Vee! Stop ! Niet die bergflank afglijden, gewoon eerst stoppen en stilletjes de bergpas doelbewust opklimmen.

Ik heb het moeilijk vandaag. Gisteren zo gelukkig, vandaag de vraag of ik wel goed bezig ben. Waarom het zo moeilijk is…

Hoe komt het dat ik die schommelingen nog altijd niet meester ben? Hormonaal kom ik maandelijks wel 1 keer in de kolk terecht.

Dat is het. Hormonaal haalt mijn lichaam me, ondanks de meds, maandelijks toch een keer onderuit.

Ergens werken de pillen even niet, ergens werkt mijn vrouwenlijf me tegen en word ik super kwetsbaar.

Ik haat dit !

Ik heb mezelf niet in de hand en moet vandaag extra op mijn tellen passen met uitspraken en dergelijke.

It only takes one moment to break everything…

Ook al neem ik me voor om stil te zijn vandaag en zo de risico’s te vermijden om kwetsend of bruut over te komen, zo lang ik me bewust daarvan blijf, lukt het. Dat hoop ik toch.

En daar zit net het addertje, ik vergeet zo makkelijk. Dit kost me extra energie, zodanig zelfs dat ik deze middag waarschijnlijk verlof neem.

Ja, het is zo erg. Ja, het leidt tot absurde beslissingen maar beter een halve dag nemen dan geen werk of een ideale werksfeer verpesten…

Allez Vee, hou vol. Het is wat het is. Vanmiddag laat je dit los. Je vent WEET wie je bent en gaat er mee om.

Al blijf ik het erg vinden dat hij er mee om MOET gaan en dat maandelijks wel minstens een keer.

ZUCHT!

Was het maar gisteren, toen was alles perfect…

Vee