Tweedehands

Eigenlijk heb ik een oude ziel. Vandaar waarschijnlijk mijn interesse in alles wat oud is. Een oud huis trekt me veeleer aan dan een pasgebouwd strak appartement. Een oude gekrijtverfde kast heeft meer karakter dan zo’ n blinkend vingerafdrukhoudend model. Verweerd is voor mij mooier, ook een verweerde kop wekt meer mijn interesse dan een babyface.

Daarom zal ik ook nooit Botox spuiten (mijn budget laat dat trouwens verre van toe) en zal ik eerder een oldtimer in mijn hart sluiten dan een sportkar.

En dan heb ik het niet over mijn ventje, hoewel die ook al aan meerdere van de bovenvermelde criteria voldoet! En hij is sexy.

Wij houden van Steampunk, van Chesterfields, van stovehoeden en radertjes, van smeedwerk en gezelligheid. Ik hou van Sherlock en kostuumdrama’s. En ik heb dus een verslaving (typisch!).

 

Toch wel meer dan een keer per dag schuim ik tweedehands af, op zoek naar spullen. En ik heb er al een neus voor, al zeg ik het zelf.

Terwijl mijn ventje de gadgets uitpiept die er op de markt komen, zoek ik het internet af naar creativiteit met oude spullen.

Op dat vlak passen mijn ventje en ik ook bij mekaar: oud en nieuw samensmelten is onze passie. Koper en neon, mechaniek en oude meubels.

Yep! ik ben in de verkeerde tijd geboren maar als ik daar aan denk, dan ook weer niet want ik vrees dat de geplogendheden van begin negentiende eeuw niet-echt aan mij besteed zouden zijn. En ik zou die hoepelrokken waarschijnlijk al meerdere keren in de vijver hebben gekeild.

Hoewel, als je borduren vervangt door breien kom ik soms wel aardig in de buurt! Daar word ik dan, net als bij schilderen en patchwork superrustig van. Huiselijkheid heeft zo soms zijn charme, vooral als buiten de drukte te veel indrukken nalaat en ik niet kan filteren.

Mijn leven is in balans, allez grotendeels. Houden zo!

Vee

Uitslapen

Gisterenavond was het zeker mijn intentie: lekker lang uitslapen (lees: toch tot 8u en misschien wel 9u). En daar zou niemand me vanaf brengen, ook Baziel niet.

Yep. We geraakten tot 6u35. En daar was mijn brein weer.

Vandaag staat er wat te gebeuren. Mijn nieuw bestelde zetel wordt geleverd. Tussen 10u30 en 12u.

En al gaat het om zoiets stoms als een zetel, mijn hoofd is super enthousiast. En het feit of er vroeg of laat binnen die tijdspanne geleverd zal worden, bepaalt  of ik er wel of niet bij zal zijn.

Ik word namelijk ook op het werk verwacht voor een etentje “Fin de Saison” met zowat 60 anderen.

Dus vandaag staat er heel wat te verwerken. Voorbereiden op wat er gaat gebeuren lukt niet echt. Het zijn dingen die deels onder controle waren (bestelling, inschrijving) en nu niet meer onder controle zijn (levering op tijd en in het geval van het etentje, een massa onbekende mensen).

Niet dat je het aan me zult zien of horen (dat hoop ik toch heel sterk) maar de energie die erin gaat zal vanavond zijn tol eisen.

Zoals ik gisterenavond ook volledig op was na een rondrit om gratis spullen bij verschillende collega’s. Ik had een oproep gelanceerd om voor mijn opnieuw startende oudste de rest van haar inboedel gratis te vergaren. De meeste spullen had ik nog staan zoals meubilair, een bed, een tv, borden, bestek…

Dat is wat een tweede huwelijk als collateral damage met zich meebracht: een overvloed aan dubbele spullen die het huis zowat deden overlopen.

Maar die hebben nu hun plaatsje bij mijn oudste en eigenlijk ben ik blij dat ik kan helpen en zij hierdoor mijn hoofd wat helpt leegmaken.

Maar, die rondrit dus. Stoelen hier, een microgolf daar, kookpotten ginder…

Met dank voor de vrijgevigheid, begrijp me niet verkeerd.

Ik dropte alles af in haar huisje, nam mijn klapstoeltjes mee, bedacht dat ik nog tuinstoelen had maar daarvoor weer de camionetterit zou moeten doen (waarom had ik die nu niet mee? Grr) en toen kwam ik terug thuis.

Rust, dacht ik. Efkes unwinden voor mijn schat thuiskwam…

Broeeeeeeeeeeeeem!

Twee minuten nadat ik dit dacht hoorde ik het zware geronk van zijn motor.

Yep, hij was wat vroeger, hoera!  Yep, ik was geïrriteerd, niet om hem, maar om het feit dat ik de soort rust die ik voor me zag, alleen, zo de deur zag uitvliegen bij zijn binnenkomst.

Irriteert mijn ventje mij? Nee. Ik kan alleen niet overweg met de planning van mijn rustmoment.

Neem ik niet wat te veel hooi op mijn vork, vraagt hij? Nee, ik ben zo, maar vraag er mij alsjeblief niet naar, ik kan het je niet uitleggen!

En het gevoel bleef de hele avond. Elk geluid, elke conversatie, elk dingetje dat niet werkte, voedde mijn gevoel van irritatie.

Het enige wat dan helpt is gaan slapen, en uitslapen leek me gisterenavond de heerlijkste optie om rust te hebben, om mijn rust ook in te halen….

En hier zit ik dan. Ik wil afscheid nemen van mijn loveseat. Waar ik met de hondjes liters koffie in dronk, waarin ik in de ontmoetingstijd gezellig samen met mijn ventje knuffelde, waarin ik, recht gezeten, in slaap viel toen ik door kietelhoest mijn bed moest laten voor wat het was…

Het is maar een zetel, Vee!

De zetel was een must-aankoop na de scheiding.

Het was mijn safe haven. Ik kocht hem voor mij om de alle hierboven vermelde redenen and then some…

En straks wordt hij verzaagd en gaat richting containerpark want  hij kan onmogelijk in een stuk de deur uit. Byebye herinneringen.

Ik ging dus uitslapen, maar mijn hersenen beslisten er anders over…