Bezoeeeeeek!!!

Yep. Op om 9u en niet echt plannen tot mijn jongste uit Maastricht bericht dat ze bij oma in Brussel is.

Of ik thuis ben? Ik was van plan om een uur van huis 150 kg carrarakeien te gaan ophalen maar ik zag dat tegen 10u toch niet echt zitten… Het idee dat de assen van de camionette het gewicht niet zouden kunnen houden en 45 minuten angstig terugkeren met de gedachte dat ik niet thuis zou geraken maakte plaats voor een warme knuffel met mijn kleinste motje.

Yep, de heftigste van mijn twee dochters (fysiek dan) komt speciaal hierheen rijden om quality time te spenderen.

Ik ben zoooooo content, dat ik een rondje door de living dans, mijn woensdagse slaapkleed- en joggingoutfit uitspring en in een broek spring.

Daar is ze dan, ze ziet er moe uit.

Ik loop naar de deur en krijg een superwarme omhelzing. Ze loopt door naar de keuken, rillend van de kou en draait de gaskachel hoger. Ook typisch voor haar…

Mama, wat is het hier veranderd sinds ik hier weg ben!

Ze heeft gelijk, maar zij merkt het wel altijd specialer op, want ze houdt al altijd enorm vast aan dingen.

De scheiding van haar vader was iets wat ze zag aankomen maar wat haar nog het meeste kwetste was dat ze weg moest uit haar kamer, haar huis…

“Ooit verdien ik genoeg om het terug te kopen!”, zegt ze telkens we er voorbij passeren.

Dezelfde kamer die ze verscheidene keren zelf afbrak toen ze opstandig was, waarvan haar vader de deur afnam nadat ze uren met de deur klapperde omdat ik haar overdag gestraft had en zij mij nu ‘ook niet zou laten slapen’.

We zijn 5 jaar na de scheiding en de relatie met haar is beter dan ik kon dromen.

Alle kinderen komen naar huis, net omdat we na 5 jaar nog alle vier met elkaar in contact staan: zij, haar zus, mijn ex en ik. En daar kwam mijn ventje nog bij zo’n 4 jaar geleden.

Dus ze kwam knuffelen, wat voor haar niet evident is. Als kind wrong ze zich uit mijn armen, liep ze gelijk met mij door de deur, ongeacht of ik er door kwam of niet.

Ze heeft moeite met herkennen van emotionele reacties maar heeft eindelijk de balans gevonden om zichzelf te zijn bij mij, haar moeder. Iets waar ik dacht niet te hoeven op rekenen.

Het werpt dan toch vruchten af: zeggen dat ik haar graag zie zoals ze is, er altijd ben voor haar en haar zus, net als haar vader dat is. Het overleg is er nog altijd, ookal hebben ze een eigen leven uitgebouwd.

Ons gezin met vier is nog steeds van ons, en bij uitbreiding heb ik er nog twee kinderen bij en mijn ventje.

Ik heb vaak een concurrentiegevoel gehad bij mijn eigen moeder dat ik er een principe van heb gemaakt altijd een warm nest te willen voorzien voor de kinderen.

’Mamaaaaaa!!! Waar is de mascarawegdoender?’

‘Wat is da nu weer?’

’Ewel, je weet wel, ik kan er nie opkomen!’

‘In de badkamerkast!’

‘Weet je dat ik gisteren niet op de naam van mijn ventje kon komen?’

‘Echt, da meen je nie! Ik heb dat dus ook!’

Ik heb zelf erg nood aan een gezinsgevoel en dat gevoel was er ineens vorig jaar met oudejaar hier in mijn nieuwe thuis.

Alles is mogelijk is een van de principes waar ik naar leef. Ook al zeggen anderen dat het niet kan, het kan wel of je kan ernaar streven en jezelf niets hoeven te verwijten.

Het gaat om bewust leven, om liefde en aanvaarding, om doorgeven van waarden, om genieten en prioriteiten.

En mijn gezin (mijn twee, mijn ventje en zijn twee, uitgebreid met mijn vader, mijn ex, mijn broers en zus, mijn schoonfamilie) zijn de mensen aan wie ik een stuk van mijn lottowinst zou geven, zonder nadenken.

ik moet wel eerst de lotto winnen maar we doen ons best!

Ondertussen zijn mijn dochters naar elkaar aan het bellen, ontmoetingsplannen aan het smeden.

Ook zoiets, vroeger wou de ene de andere vermoorden als ze ook maar scheef keek, nu zijn het vier handen op een buik. En ze houden ook contact met hun twee stiefzussen.

Ik hou van hoe het allemaal is uitgedraaid. No regrets!

En ik geniet van mijn jongste die hier in een godvergeten dorpje met mij film komt kijken om de familiesfeer weer op te snuiven. Mijn ventje slaapt in de zetel, ik maak advocaat en zij breekt de eieren en mixt.

Life is beautiful en daarom is mijn woensdag dus heilig! Ze weten dat ik thuis ben.

Ze is al uren weg nu, de file-Snapchats volgen mekaar op. Ocharme!

Maar ze doet het toch maar, haar mamaatje opzoeken.

Trots op alle vier (vijf) (zes)!

En nu Castle kijken!

Vee

 

 

Er is iets… binnenin

Weer om kwart voor zes beneden al op de proppen. Op de proppen, wat de oorsprong daarvan is? 🙄

Een wekker zetten om 7u ( btw: Siri zette gisteren een wekker om 19u i.p.v. 7u, de seute!) heeft op die manier niet echt zin…

Soit, de onrust is er al, kon ik maar mijn vinger leggen op waar ze vandaan komt. Is het omdat ik te veel hooi op mijn vork neem, zoals mijn schat zegt?

Veeleer denk ik dat het aan de periode van het jaar ligt, eerlijk gezegd.

Zoals ik wel degelijk een periode in de maand heb (ik las onlangs dat PMS niet zou bestaan, tarara!), heb ik ook ieder jaar last van “de duisternis” (tromgeroffel…).

De feestdagen komen er aan, ik zit er in dusverre niet mee in om ons samengesteld gezin hartelijk uit te nodigen want dat is een vrolijke gecontroleerde drukte van 1 avond, met mensen die weten hoe ik in mekaar zit.

Het is eerder het opstaan bij een zwarte lucht en het halverwege de namiddag weer ondergedompeld worden in donkerte…

Geen enkel licht kan de zon evenaren qua energie. Ik weet nog dat ik mijn kinderen naar buiten stuurde om ‘vitamientjes’ te sprokkelen, om geZONde energie op te doen zodat ze reserve hadden om latere tegenslagen te counteren.

Pas op, ik geniet ervan om het huis te versieren eenmaal ik de hele Kersthandel weer gevonden heb en beneden gesleurd krijg. En dat is pas NA Sinterklaas, ik heb zo mijn principes.

Maar toch zal ik blij zijn als de zon komt piepen in de lente en ik de stralen door het raam zie vallen. Dan ben ik Doornroosje (ietsje zwaarder dan) die zich uitrekt en groene vingers krijgt. Dan ben ik Assepoester die ineens de dweil ontdekt.

En dan kan mijn prins op het witte paard (todok todok todok) mij op zijn motor het land weer inrijden als een koningin die haar blijde intrede doet.

Yep, nog een maandje of twee dat kolkgevoel dat nu soms raast binnenin mij proberen temperen.

En er mij bewust van zijn dat mijn tenen in de winter langer zijn. Dus Vee, efkes geen uitspraken naar bazen toe!

Kon ik maar in winterslaap gaan! Zucht!

Dat zou teveel gevraagd zijn, in de plaats daarvan word ik om 5u30 wakker…

Het is wat het is, zeker? 🙄

Vee

Tweedehands

Eigenlijk heb ik een oude ziel. Vandaar waarschijnlijk mijn interesse in alles wat oud is. Een oud huis trekt me veeleer aan dan een pasgebouwd strak appartement. Een oude gekrijtverfde kast heeft meer karakter dan zo’ n blinkend vingerafdrukhoudend model. Verweerd is voor mij mooier, ook een verweerde kop wekt meer mijn interesse dan een babyface.

Daarom zal ik ook nooit Botox spuiten (mijn budget laat dat trouwens verre van toe) en zal ik eerder een oldtimer in mijn hart sluiten dan een sportkar.

En dan heb ik het niet over mijn ventje, hoewel die ook al aan meerdere van de bovenvermelde criteria voldoet! En hij is sexy.

Wij houden van Steampunk, van Chesterfields, van stovehoeden en radertjes, van smeedwerk en gezelligheid. Ik hou van Sherlock en kostuumdrama’s. En ik heb dus een verslaving (typisch!).

 

Toch wel meer dan een keer per dag schuim ik tweedehands af, op zoek naar spullen. En ik heb er al een neus voor, al zeg ik het zelf.

Terwijl mijn ventje de gadgets uitpiept die er op de markt komen, zoek ik het internet af naar creativiteit met oude spullen.

Op dat vlak passen mijn ventje en ik ook bij mekaar: oud en nieuw samensmelten is onze passie. Koper en neon, mechaniek en oude meubels.

Yep! ik ben in de verkeerde tijd geboren maar als ik daar aan denk, dan ook weer niet want ik vrees dat de geplogendheden van begin negentiende eeuw niet-echt aan mij besteed zouden zijn. En ik zou die hoepelrokken waarschijnlijk al meerdere keren in de vijver hebben gekeild.

Hoewel, als je borduren vervangt door breien kom ik soms wel aardig in de buurt! Daar word ik dan, net als bij schilderen en patchwork superrustig van. Huiselijkheid heeft zo soms zijn charme, vooral als buiten de drukte te veel indrukken nalaat en ik niet kan filteren.

Mijn leven is in balans, allez grotendeels. Houden zo!

Vee

Uitslapen

Gisterenavond was het zeker mijn intentie: lekker lang uitslapen (lees: toch tot 8u en misschien wel 9u). En daar zou niemand me vanaf brengen, ook Baziel niet.

Yep. We geraakten tot 6u35. En daar was mijn brein weer.

Vandaag staat er wat te gebeuren. Mijn nieuw bestelde zetel wordt geleverd. Tussen 10u30 en 12u.

En al gaat het om zoiets stoms als een zetel, mijn hoofd is super enthousiast. En het feit of er vroeg of laat binnen die tijdspanne geleverd zal worden, bepaalt  of ik er wel of niet bij zal zijn.

Ik word namelijk ook op het werk verwacht voor een etentje “Fin de Saison” met zowat 60 anderen.

Dus vandaag staat er heel wat te verwerken. Voorbereiden op wat er gaat gebeuren lukt niet echt. Het zijn dingen die deels onder controle waren (bestelling, inschrijving) en nu niet meer onder controle zijn (levering op tijd en in het geval van het etentje, een massa onbekende mensen).

Niet dat je het aan me zult zien of horen (dat hoop ik toch heel sterk) maar de energie die erin gaat zal vanavond zijn tol eisen.

Zoals ik gisterenavond ook volledig op was na een rondrit om gratis spullen bij verschillende collega’s. Ik had een oproep gelanceerd om voor mijn opnieuw startende oudste de rest van haar inboedel gratis te vergaren. De meeste spullen had ik nog staan zoals meubilair, een bed, een tv, borden, bestek…

Dat is wat een tweede huwelijk als collateral damage met zich meebracht: een overvloed aan dubbele spullen die het huis zowat deden overlopen.

Maar die hebben nu hun plaatsje bij mijn oudste en eigenlijk ben ik blij dat ik kan helpen en zij hierdoor mijn hoofd wat helpt leegmaken.

Maar, die rondrit dus. Stoelen hier, een microgolf daar, kookpotten ginder…

Met dank voor de vrijgevigheid, begrijp me niet verkeerd.

Ik dropte alles af in haar huisje, nam mijn klapstoeltjes mee, bedacht dat ik nog tuinstoelen had maar daarvoor weer de camionetterit zou moeten doen (waarom had ik die nu niet mee? Grr) en toen kwam ik terug thuis.

Rust, dacht ik. Efkes unwinden voor mijn schat thuiskwam…

Broeeeeeeeeeeeeem!

Twee minuten nadat ik dit dacht hoorde ik het zware geronk van zijn motor.

Yep, hij was wat vroeger, hoera!  Yep, ik was geïrriteerd, niet om hem, maar om het feit dat ik de soort rust die ik voor me zag, alleen, zo de deur zag uitvliegen bij zijn binnenkomst.

Irriteert mijn ventje mij? Nee. Ik kan alleen niet overweg met de planning van mijn rustmoment.

Neem ik niet wat te veel hooi op mijn vork, vraagt hij? Nee, ik ben zo, maar vraag er mij alsjeblief niet naar, ik kan het je niet uitleggen!

En het gevoel bleef de hele avond. Elk geluid, elke conversatie, elk dingetje dat niet werkte, voedde mijn gevoel van irritatie.

Het enige wat dan helpt is gaan slapen, en uitslapen leek me gisterenavond de heerlijkste optie om rust te hebben, om mijn rust ook in te halen….

En hier zit ik dan. Ik wil afscheid nemen van mijn loveseat. Waar ik met de hondjes liters koffie in dronk, waarin ik in de ontmoetingstijd gezellig samen met mijn ventje knuffelde, waarin ik, recht gezeten, in slaap viel toen ik door kietelhoest mijn bed moest laten voor wat het was…

Het is maar een zetel, Vee!

De zetel was een must-aankoop na de scheiding.

Het was mijn safe haven. Ik kocht hem voor mij om de alle hierboven vermelde redenen and then some…

En straks wordt hij verzaagd en gaat richting containerpark want  hij kan onmogelijk in een stuk de deur uit. Byebye herinneringen.

Ik ging dus uitslapen, maar mijn hersenen beslisten er anders over…