Komt er een minister van Eenzaamheid?

In Vlaanderen welteverstaan…

Wat zal die als takenpakket hebben, als de minister van Welzijn een coördinerend minister van Eenzaamheid moet worden?

Eerst en vooral: lees: Vlaams initiatief. Er dient dus ook langs Waalse kant eentje te komen indien er over federaal ‘coördinerend’ kan worden gesproken.

Ik dacht dat dit al onder Welzijn viel? Of ben ik weer gek?

Een hele functie met Eenzaamheid invullen: ik zou er eenzaam van worden…

Soit, dat het een issue is dat steeds meer mensen eenzaam zijn, daar twijfel ik niet aan. Eenmaal je niet meer in de economische mallemolen zit en je geen hobbies hebt kun je diep vallen want hobbies houden meestal een sociaal bestaand netwerk in.

Maar dan nog, begin aan een hobby, meng je onder de mensen, en voor wie niet beweeglijk meer is, laat je mengen onder de mensen.

Bron: Metro, maandag 25 februari 2019 nr. 3979

Hoewel, Vee, jij wel een tijdje kluizenaar zou kunnen, willen zijn…

ik zit in een rare periode weer. Alles loopt vlot, geen problemen om op te lossen, hobbies genoeg maar geen fut.

Dit weekend, en als ik erover nadenk deze voorbije week, was er een van moe zijn, slapen. ’s Avonds om 20u, 21u mijn bed induiken is niet van mijn ‘gewente’. Er om 10 u ’s morgens of later uitkomen ook niet en dit weekend zat ik er om 17u al in tot 22u00 om er weer een half uurtje later in te duiken omdat ik in slaap val waar ik zit.

Nu zou je denken dat ik deze morgen ‘fit vrouw’ ben:

NOPE!

Ik voel me ook ‘los’ staan van alles, niet geaard zoals ze soms zeggen. Niet verbonden met het toneel rond me.

Ben ik depri? Nee. Been there, done that maar het voelt echt raar aan.

Voorbeeldje: ik stapte gisteren in een heet bad (echt heet, normaal kan ik dat niet) maar ik voelde geen heet water, enkel een ‘flow’ die me omhulde, hoewel mijn huid wel degelijk dieprood was toen ik er uit stapte.

Geen gevoel. En ook geen emotie bij uitbreiding. Alsof ik er niet ben.

Raar. Ik hou het in de gaten, er klopt iets niet. Ik kan niet duiden wat dus ik kan er ook niet mee naar de dokter.

Kijk het nog even aan, Vee.

Dat doe ik dus, in de hoop dat ik gauw weer enkele elastieken ontwaar, die me aan iets vasthouden.

Woorden komen uit mijn mond zoals anders, omdat ik bang ben dat, als ik ze niet uitspreek, ik verleer van ze uit te spreken.

Schat, ik hou van je, ik WEET dat maar voor het moment is mijn gevoel zoek. Het is iets wat ik nog heb gehad, detachering van mijn lichaam a.h.w.

Je bent raar, Vee.

Yep, wie praat er zo met zichzelf, eigenlijk.

Ik. Moi.

Het is wat het is, zeker?

Zucht!

Vee

Van mammo over Abraham De Pinto naar boogschieten

Ik zei het niet eerder maar ik zat met iets.  En ik was behoorlijk  angstig, en mijn vrolijke zelf.

Vandaag bleek de angst ongegrond: klierweefsel ontstoken, geen cystes geen ‘maligniteit’.
En vandaag onder het zgn. ‘pannenkoekent*****machien’. Pijnlijk maar tegelijkertijd bevrijdend.

Dan besef je weer dat je eigenlijk op en top vrouw wilt blijven en dat zoveel vrouwen daar ook willen voor kiezen maar de keuze gewoon niet hebben. Zoals mijn vriendin, die me aanraadde om niet te wachten tot de volgende afspraak maar er via de huisarts spoed achter te zetten. Zij heeft een amputatie achter de rug en doet dapper door.

Vanmorgen zette mijn huisarts er dus ook spoed achter na uitsluitsel van ontstekingen die te zien waren of de zona en belde om me voor beeldvorming in het ziekenhuis voor te laten gaan. Ze garandeerde me ook tegen vanavond een antwoord, goed of slecht.
‘Op zulke zaken moet je geen dagen moeten wachten’, zei ze.
Voilà, mocht je willen weten waarom ik kilometers ver naar mijn huisarts blijf rijden terwijl ik ondertussen al 2 keer ben verhuisd: daarom!

Inderdaad, ik kan het me niet voorstellen wat ik zou doen moest ik een week op resultaat moeten zitten wachten. Als ik zie welke scenario’s er al in drie dagen door mijn kopke zijn gepasseerd…

En het blijkt dus gelukkig goed nieuws voor me. De dokter die de echo deed heeft het me reeds verklapt: niets verontrustends. Wellicht een hormonale stoornis die dit veroorzaakt, pijnlijk maar van voorbijgaande aard.
Ik wacht nog de fotobespreking af vanavond maar ik ben al gerust gesteld. Gelukkig zijn er dokters die begrijpen wat onzekerheid met me doet.

In de winkel van het ziekenhuis kocht ik van ‘contentement’ nog een paar dooddoeners voor op het toilet. Ondertussen ziet mijn wc-muur er al inspirerend uit maar deze moeten er zeker nog bij.

Mijn dochters zijn blij met het goede nieuws, ik heb ze vandaag verteld waar ik mee zat en wat het resultaat is want wij hebben een afspraak: we houden mekaar ‘in the loop’ over alles, hoewel ik van mijn oudste hoorde dat ik beter wacht tot ik het resultaat heb vooraleer haar in te lichten en mijn jongste, die ik eerst inlichtte, zei dat ik beter de oudste eerst inlicht. Of hoe moeilijk communiceren kan zijn…

En  hoe lang deze zin weer is, Vee!

En in een adem vertelde de jongste dat ze meedoet aan de volgende Abraham De Pinto Competitie. De wat?

De Abraham De Pinto Competitie, mama!

en daar volgde de link.

Dus ik kijk en leer: een soort oefenrechtbank die in 2017 uit de grond werd gestampt door een docent aan de UM waarbij studenten rechtsgeleerdheid communicatievaardigheden en rollenspelen aanleren om cliënten via het ‘perfecte’ clientgesprek te kunnen te woord staan en met de juiste antwoorden naar huis te kunnen sturen.
Na een eerste ronde van teams per 2 worden de fouten besproken en volgt in de namiddag een tweede ronde die al veel beter zou moeten lopen. De winnaar neemt een prijs mee naar huis.

Oh, roept mijn ventje. Zoals wij de ‘oefengevangenis’ hebben!

Huh? De wat?

Weer volgt er een link op de ‘leen’gsm van mijn ventje.
Ik ben er namelijk in geslaagd om de mijne gisteren op het werk te laten liggen.
Ook daarover zijn sinds gisteren trouwens al verscheidene scenario’s gepasseerd: van mijn collega die hem zou meenemen maar dan niet kon tot mijn ‘treinvriendin’ die zou langsgaan op het werk en mij hem aan de treindeur zou overhandigen in het station van Brugge vanavond, waarna ze verder zou doorreizen naar Oostende.

Ik zag het al voor me : een blonde gesofisticeerde jonge knappe dame (mijn vriendin dus) loopt bij de halte Brugge van haar zitje in de trein naar de treindeur.
Ik, die al een kwartier op het perron op die trein sta te wachten, snel halsoverkop naar de deur waar ze uit komt piepen.
Terwijl al het volk afstapt en opstapt, grijp ik onbeholpen naar de gsm die me over de koppen wordt aangereikt, krijg een duw en mijn gsm belandt op de trainrails of zoiets.

Een ondenkbaar scenario? Bij mij niet. Alles kan. Dus dat scenario werd door ‘teveel mogelijkheid op niet-slagen’ besproken en afgewezen.

Soit, terug naar Abraham de Pinto en de oefengevangenis.

Echt, als dit nu niet schreeuwt om een virtuele toepassing , dan weet ik het niet meer, Vee!

Dàt zou nogal eens leuk zijn:
Hup, VR-bril op en samen rechtbankje spelen, of gevangenisje spelen.
Het doet me denken aan het gezegde van mijn ex-schoonma: ‘en nu geen ‘huizekotje spelen’  in mijn huis. Jullie zijn nog niet getrouwd!

Hier heeft ‘Wilhelmina Tell spelen’  nu even de voorkeur, daarvoor moet ik niet nadenken, enkel boogschieten en teleporteren. Verwoesten en verdergaan, er op en er over.

Maar nu serieus, ik ben serieus happy, nog happier kan momenteel niet, ook al gloeit mijn rechterkant enorm en heb ik pijn. Het had namelijk heel veel slechter gekund.

Yep!

 

Vee

 

 

 

 

 

Bijna

En toch op tijd!

Gvd! Het is al kwart voor 6! Ik heb mijn wekker niet gehoord!

Voor de eerste keer in 2018 : opstaan, kleren aan, pillen slikken, hondjes aaien, haar kammen (geen tijd om te wassen), Griekse yoghurt in mijn sacoche gegooid… Geen tijd voor een expresso.

Excuses dat ik niet in de zetel kan zitten naar de hondjes toe. Proficiat per bericht aan een vriendin dat ze 5 kg kwijt is, succes aan mijn dochter in Maastricht voor haar test strafrecht vandaag.

Joe opgezet in de auto, ruitenwissers (merde wat zijn die versleten!), ontdampers aan, klopje op het bedieningspaneel want de blazers doen het niet, lichten aan en aan de toegelaten snelheid richting station.

Er is elke morgen een rubriekje “Allemaal Moedertaal” op Joe. En mijn intrigue wordt gewekt: triest verhaal van “Flappie” van Joep van ’t Hek.

Ik ken de pointe wel zegt Anke.

Ik dus niet. Ik heb het liedje echt nog nooit gehoord dus ik MOET weten wat er op het einde komt.

Rijden, en ja hoor, rood licht troef vandaag… grr

Parkingticket genomen, parkeren op de parking voor het station en …

Blijven zitten en luisteren, Vee!

Je kunt toch niet weglopen als je de pointe niet weet! Zal wel konijn in de pot zijn maar ergens hoor ik iets in me dat zegt, blijf toch maar luisteren.

Lichten uit, ticket op zijn plaats voor vanavond, sleutel net tot radiostand en… yep, schitterend!

Ik weet het, ik ben een rariteit en waarschijnlijk de enige die ‘Flappie’ nog niet kende en verrast is door de pointe maar het heeft mijn dag nu al gemaakt.

De grijns die ik in Joep zijn stem hoor doorklinken…

Ik zie het zo voor me, het filmpje met steampunkinvloeden in mijn lugubere spinsels…

Het zou een mooie kortfilm zijn, mocht ik cineaste zijn maar dat ben ik niet.

Hup. Auto uit, sluiten, sleutels in handtas gegooid, bankkaart klaar want ik moet zeker nog een koffie hebben, kost wat kost.

Zoekt dat mens toch wel in de onderkast naar begot ik weet niet wat!

Zwart, lungo, geen snoep, geen suiker, geen melk, vlug mens!

En ik sta letterlijk te blinken op het perron, ruimschoots op tijd. Koud dat het is, ijzig die wind.

Hopelijk is dat ene zitje vandaag ook nog vrij.

Eerst bloggen (check), straks vanaf Gent hypnosebandje opzetten.

Yep, 4,3 kilo in drie weken sinds ik weer luister. En deze keer blijf ik luisteren dat mijn maag de grootte van een golfbal heeft…

Ik ben een simpele ziel als het op paranormaal en hypnose aankomt. I believe! 😂

En ik ben impulsief. Op het werk konden we een virtuele sport uitproberen. Ik begon daarmee maar ging algauw samen met een collega boogschieten in het VR-spel Quivr.

Yep, 50 en onder de kerstboom ligt mijn eerste VR-bril. Virtueel gesproken dan want ik moet wachten tot ten laatste 31 december als het aan bol.com ligt.

Soit, volgende week ben ik thuis. Misschien werken ze deze keer wat correcter om de cadeaus op tijd te leveren.

Mijn schoonzoons zijn alvast enthousiast, al voordat de kamer is ingericht.

Hoe regel je vaker bezoek in deze hectische tijden?

Zo dus.

Maar ik zal dan toch wel de eerste zijn die mijn installatie uitprobeert! Als je dat maar weet!

Vee

Ik ben futloos zeker?

En ik speel even niet meer mee

T is niet dat er niets gebeurt met ons, t is de fut om het neer te pennen die ontbreekt.

We knutselen, doen van alles, zitten in kerstsfeer, vermageren en zijn kribbig, zijn dan weer lief, zijn niet samen te krijgen voor Kerst en Nieuw en verbreken tradities, maken ruzie en houden van mekaar, gaan ergens en nergens heen en gaan gewoon verder met leven in België.

Een tof land om in te leven met een kindercrèche vol politiekers, een naïeve mentaliteit en zotte oplossingen die er gene zijn.

Waar is de tijd dat de regering viel en daar geen half jaar over palaverde. Waar de tijd dat dichtbij huis werken kon, de tijd waar gezelligheid bestond uit familiaal samenzijn.

Vervlogen tijden maar mogelijks gewoon evolutie, Vee.

En dus iets waar ik moet gewoon aan worden. En dat is moeilijk want mijn gevoel wil niet meer mee.

Het is te veel wat er allemaal rondom me gebeurt en via mijn ogen binnenkomt. Teveel prikkels, teveel domme mensen en een hoop megalomanie.

Ik distantieer me uit noodzaak. Want ik flapper.

Flapperdeflapper, gelijk een vlinder die niet kan rusten.

Voila se. Het is wat het is…

Vee

Adhd

Obstakels zijn er om te overwinnen

En daar gaan we weer…

Steampunk in Canterbury

Ik ben weg van thuis, van mijn vertrouwde omgeving en sinds lang heb ik meerdere avonden na mekaar dat ik aan het piekeren ben geslagen.

De vraag waarom het soms zo moeilijk is en moeilijk uit te leggen is aan mijn ventje kan me nu nog altijd verbazen.

Ik probeer het met handen en voeten uit te leggen hoe verlammend dat gevoel van onmacht soms is. Maar het hoort erbij, weet ik ook al.

Hoe vaak ik mezelf ook wijsmaak dat de meds de oplossing zijn, hoe vaker ik op de meest ondoordachte momenten middenin een gevoel bijna verdrink.

Triggers? Gisteren was dat een aflevering op Netflix van Sherlock Holmes of all people.

Houses of Parliament

Niet raar. Hij is excentriek en onbegrepen, ik relateer vaak onbewust.

Trigger? Mijn dochter belde me hier, in Engeland, op in tranen. Dat ze moe was, dat ze zo hard werkte in twee jobs om vooruit te geraken, en dat ze te horen kreeg dat ze loonbeslag heeft en niet weet waarom, hoe hard ze ook probeert, het lukt niet om vooruit te komen.

Yep. Ik weet het ook niet en wie zal het uitzoeken?

Ik heb eventjes geen energie daarvoor, wel voor haar maar niet voor de zoektocht naar wat de paperassen die ze links liet liggen op drie adressen voor schade hebben aangericht.

Ik kan maar benadrukken dat ze de verdomd moeilijke regeltjes van onze bureaucratische wereld moet opvolgen… maar ik weet aan den lijve hoe moeilijk dat is.

‘Ik heb toch aan de post doorgegeven dat ik telkens verhuisd ben en heb daar toch voor betaald?’, zegt ze snikkend boos.

Ik weet het, schat. Maar toch is het best dat je zelf nog gaat controleren wat er in je vorige bus valt. Het is niet logisch inderdaad dat ze je niet vinden om je in te lichten maar wel om je loon te verminderen.

Je kunt er boos om worden, het onrechtvaardig vinden maar wat helpt het je vooruit?

Kwestie is: hoe los je de boel weer op zonder moedeloos te worden?

Ik geef tips, advies maar hou haar hand momenteel niet vast. De leerschool van het leven is hard, zeker voor een meid die gevoel en sfeer opslorpt als een spons en vaker reageert met ‘waarom ik? En what’s the point?’

Soms vraag ik me af wie toch zo sadistisch in mekaar kan zitten om iemand die al watertrappelt nog kopje onder te duwen.

Maar het is nooit WIE. Het is veel abstracter dan dat, Vee

En ik hou haar hoofd boven water met de idee ‘hoe lang kan ik haar nog boven water houden’?

Zo lang ik luister, zo lang ik begrijp en incasseer. Soms betrap ik me op verwijten naar mezelf toe.

Waarom moest je per se moeder worden, Vee?

Maar daar is het antwoord even gauw op gegeven.

Het is wat het is en wat je er zelf van maakt. We zijn er, spijt hebben leidt tot niets. We lachen en huilen en ‘kretsen’ en steunen mekaar. We zijn anders maar dat is ook goed.

No regrets, Vee!

Ik ben wie ik ben en we zijn wie we zijn en dat is goed.

Wij worden nog elke dag geconfronteerd met hoe we elk met adhd anders moeten omgaan omdat we anders en toch gelijkaardig zijn.

De unit die we vormen is sterker door waar we doorheen gegaan zijn en nog zullen gaan. Samen. En de idee dat we, ondanks alles, liefde en een gezin hebben maakt het het waard.

De sleutelwoorden zijn : acceptatie, overleven en van dag tot dag zoveel mogelijk genieten als er plots mooie momenten op ons pad komen. Het is moeilijk soms maar is intensiteit ook niet iets wat we nodig hebben?

En we zijn niet alleen.

Morgen is er een andere sleutelbos waar ik een paar sleutels van nodig heb. Kwestie van genoeg deuren te sluiten en weer te openen…

Ik ga nu mijn valies pakken om eindelijk na een mooie maar te lange week naar huis te gaan.

België is nog zo slecht niet, ik heb een thuis en een gezin en werk en ik ben gelukkig daar.

En er zullen er daar zeker vier onvoorwaardelijk heel blij zijn om me te zien, of toch drie.

Ik verwacht me aan een boze, koppige Baziel die me zal laten voelen dat ik hem achterliet. En ook hij mag er zijn!

Oh, wat mis ik mijn lieverds!

Vee

Typisch…

Liefde is…

Ik zoek al drie dagen naar een rood atomaschriftje. Het is HET schriftje waarin ik alle dingen neerpen die ik moet onthouden om bepaalde terugkomende handelingen op het werk te kunnen doen.

Want… ik onthou van hier tot gisteren en dus is het telkens er een maand tussen zit en de routine er af is, zoeken naar welke stappen ik moet doorlopen om correct mijn werk te doen.

Klinkt goed, Vee. Met een maand tussen… Dat is toch al lang?

Maar soms staar ik naar mijn pc-scherm hoe ik in godsnaam bepaalde dingen kan verifiëren terwijl ik ze een seconde geleden heb geverifieerd! 🙄

En dat is dus NIET lang! 😡

Op het werk krijg ik dat opgelost door luidop in mezelf te praten, zo van: “Hoe doe ik dat nu weer?”

Waarop een welwillende collega naast me komt staan en ludiek het tabblad naast dat wat ik openklap, openrolt en lachend zegt: zo!

Yep. Ik ben afhankelijk van goodwill en ik zou het liever niet zijn maar het is nu zo.

Nu, waar was ik… dat atomaschriftje.

Aangezien ik thuis ben en gisteren in de voormiddag thuis heb gewerkt, vraag ik aan mijn ventje of hij het ding niet heeft gezien.

En ik zoek zelf wat verder. En dus vind ik een atomaschriftje, maar het is wel grijs.

Dat is het oude, denk ik nog bij mezelf. Daar staat dat niet in. Maar ik blader er toch nog eens voor de zekerheid door…

En ja hoor. Het grijze is het nieuwe, het rode moet ik al weggegooid hebben, concludeer ik dus door eliminatie.

Het bewuste geheugenboekje

Zo vaak, een beeld in mijn hoofd dat niet klopt, omdat ik de stap ervoor (bijv.. weggooien) vergeten ben. En ervan overtuigd ben dat het zo is, echt overtuigd dat ik er ruzie over kan maken.

Ik weet uit ervaring dat beleving niet altijd de waarheid is. Maar ik maak daar geen reclame over want dan geef ik mensen die me willen pakken op mijn zwakheden, te veel munitie.

Zijn er zo’n mensen, Vee?

Jammer genoeg wel. Gelukkig ligt dat ver in het verleden hoewel het me voor altijd op mijn hoede houdt.

Maar soit, ik heb mijn schriftje terug, ik kan weer functioneren omdat ik vertrouw op wat ik heb neergeschreven.

Het is wellicht moeilijk te begrijpen voor een buitenstaander hoe het niet hebben of gebrekkig hebben van een geheugen je wereld omver kan gooien.

Daarom ook moet ik de controle dicht bij mij houden en valt het soms niet mee voor mijn ventje om mij te overtuigen van iets wat ik anders zie.

Hij weet gewoon ook dat ik het niet met opzet doe, en ik vertrouw hem zonder twijfel.

Ik kan niet anders.

Liefde is…

Vee

Hoor je de haai kranen?

Versprekingen

Het is wat het is, zeker? Het is al erg dat ik in de tuin tegen mijn doggies zit te praten en Bazieltje waarschuw dat zijn binnenoor aan het verbranden is…

Yep. Hij heeft, naar ik ergens gelezen heb, bloemkooloren. Al van bij de eerste aanblik kon je zien dat zijn oren er “verkeerd op genaaid” stonden. Altijd maar dan ook altijd liggen zijn oren binnenstebuiten. Ik ken hem niet anders…

Ik accepteer het gewoon ook zo. Hij past bij me, Bazieltje. Net iets anders, daarom precies uniek gepast om bij mij te zijn.

Hoor je de haai kranen?, hoor ik me zeggen.

Oké, en laat ik een fractie voordat de klanken er uit kwamen al gedacht hebben dat het fout was en ik ze gecorrigeerd zou uitspreken. Niets van.

Hoe vaak ik dit tegenkom? Heeeeeeel vaak. Misschien kan een haai kranen, maar ik hoor liever een haan kraaien🙄.

Zelfacceptatie is dan cruciaal. Ofwel godver ik me te pletter en maak ik mezelf uit voor dom en alles wat schoon en lelijk is, of ik lach ermee en vind het eigenlijk wel iets wat je, mocht je willen, niet eens kan bedenken om uit te spreken.

Ik verkies het tweede. Het is wat het is. Ze horen bij mij, de versprekingen.

Wat helpt het me verder om te jammeren, over versprekingen, over verkeerd begrepen intenties, over de keren waarop ik het deurkozijn ram in plaats van door de opening loop.

Vroeger vond ik mezelf lomp, dom als ik dat deed. Ondertussen weet ik dat er iets aan mijn motoriek zou kunnen schelen maar daarom ga ik het nog niet uitzoeken.

Het is wat het is, niets levensbedreigend, soms ben ik een kluns, soms niet. Maar soms ben ik ook intelligenter en to the ‘pointer’ en dat is dan een voordeel.

Hier in het West-Vlaams hebben ze er een gezegde voor: je neemt de beule bij de blutse. Het betekent zoveel als: de buil effent de deuk of zoals ik al zei ‘het is wat het is’.

Grappig, misschien moet ik zonnecrème aan Baziel zijn oren smeren. Problem solved.

En dat is wat leven is denk ik, leven met de idee van alweer een gezegde: we’ll cross that bridge when we come to it.

En ondertussen geniet ik, van mijn ventje, mijn tuin, mijn hondjes, mijn versprekingen en mijn leven.

Meer moet dat niet zijn.

Vee