Adhd als troef?

Voortaan op je cv

Volgens de krant moet het misschien wel op je CV komen.

(Quote uit De Morgen van vandaag)

Ik zie het al staan of beter hoe zet je dat dan? Onder vaardigheden? Eigenschappen? Troeven?

Gezegend met adhd…

Ik vind het een positieve gedachte, dat wel maar het is wat kort door de bocht dat, doordat de gedachten/ideeën soms door mijn kop razen, ik automatisch veel gedaan zou krijgen in een drukke voormiddag.

Dat op zich is al een paradox want om iets af te maken moet je je kunnen focussen en dat gaat vaker niet dan wel.

Mijn leven bestaat uit herhalend terug opzoeken wat ik al deed om verder te kunnen, dubbelchecken wat ik al deed, todo-lijstjes afvinken en al heb ik zo’ n lijstjes gemaakt, ze dan ook eerst raadplegen om te kunnen afvinken.

Als alles vlot verloopt en ik dingen vlot organiseer en vastleg dan heb ik beter een print met de afspraken bij want zelfs al zat ik middenin het proces en was ik de enige contactpersoon tijdens dat proces, betekent niet dat ik weet wat vandaag om drie uur is vastgelegd, wat ik in detail heb vastgelegd en met wie.

Daarvoor moet ik een samenvatting maken die ik ten allen tijde bij me draag tot alles afgelopen is, anders loopt alles ok maar weet ik niets meer…

Het moet verwarrend lezen zijn wat ik daarnet schreef maar het IS dat ook en het ergste is dat dat ALTIJD zo blijft.

Ik accepteerde het al maar was deze morgen dus weg ZONDER overzichtslijst van wat ik allemaal zo schitterend tot in de puntjes heb voorbereid en dan is een vraag als ‘wanneer is de komende afspraak?’ een dodelijke vraag voor mij.

Dan heb een HELP!!!!!-gevoel en dat overspoelde mij deze morgen zodanig dat ik een halve dag vakantie heb nu.

Ik zei dat ik mijn zieke ventje zou bijstaan, wat waar is maar ook ECHT waar is dat ik in een half uur tijd aanvoelde dat ik supermoe was.

Nog een adhdprobleempje is mijn tijdslijn van gebeurtenissen…

Zit ik gisteren in geuren en kleuren te vertellen hoe het bij de ramp van de ‘Herald of free enterprise’ alle hens aan dek was en ik daar uren heb gepresteerd in het crisisteam.

Dat was in 87, herinnert mijn chef zich.

Ik krijg een steek: het klopt niet, mijn beleving is die van mijn broer die alles thuis vertelde met verve want ik ben maar in ’89 begonnen met werken. Het kan niet kloppen. Koortsachtig zoek ik wat dan wel klopt want ik was wel degelijk na mijn uren voor een ramp in de weer…

Het is uiteindelijk duidelijk: een mix van mijn beleving tijdens de ramp van de Aircrash van Koksijde waar ik me inderdaad tot de late uurtjes uit de naad werkte in een gespannen maar camaraderiesfeer met de belevenis van mijn broer.

Shit!

Is dat dan liegen?, schiet er door mijn hoofd. Als ik het al niet wist op het moment zelf, niet.

Maar dat vind ik.

Mijn rechtvaardigheids- en eerlijkheidsgevoel dwingt me dan wel weer om vanochtend terug te komen op gisteren en alles recht te zetten ook.

En zo krijg je dus rare blikken want wie begrijpt dat nu als je niet in mijn kop leeft…

Adhd een troef? Heel soms! Maar op mijn CV, geschreven dus, zou ik het niet zetten.

Ik heb het wel mondeling gezegd toen ik solliciteerde met de mededeling: weet waar je aan begint!

Ze weten het al. Ik heb adhd. Het IS wat het wel degelijk is. Soms is het lachen en andere keren is het bijna huilen met de pet op.

Maar ik functioneer. Velen doen dat niet of niet meer.

Soms dus is het een ‘jippie!’ maar vaker een ‘zucht’- wat doe ik nu weer.

Er valt mee te leven, ja, wat moet ik anders zeggen.

Ik moet er gewoon mee leven en vandaag is het wat moeilijker dan gisteren.

Morgen weer een dag!

Vee

Raar

Daar gaat mijn lijf weer

Ik zit op de trein. What’s new, zou je zeggen.

Wel, blijkbaar ben ik vandaag verward. Niet in de zin dat ik niet weet wat ik doe. Neen, ik ga altijd zoveel als mogelijk in de dubbeldektrein op het eenspersoonszitje zitten. Ik ben altijd gelukkig als blijkt dat ik daar de kans toe krijg en dat is vaak. Ook deze keer dus.

Geluk zit in een klein hoekje…

Ik lees de Metro. Again, what’s new…

Wel, ik kijk pas op als we in het station van Aalter zijn, bij stilstand.

En dan gebeurt het.

Huh, rijden we nu achterwaarts het station terug binnen? En geen mededeling? Waarom?

Ik kijk rond me en niemand blijkt zich daaraan te storen.

Ik ben uit mijn lood geslagen, voel me ietwat paniekerig, kijk naar de trein naast ons die stilstaat en kijk nog eens om me te vergewissen of ik het wel bij het juiste eind heb.

Yep. We gaan achteruit! Ik ben het zeker!

Het duurt bijna een minuut voor ik besef dat de trein vooruit gaat en ik tegen de richting in zit.

Typisch, mijn maag begint direct bij deze vaststelling te draaien.

Heb je dat gevoel soms ook dat, wanneer je denkt dat je ventje/chauffeur van de dag rechtdoor gaat rijden en hij plots afslaat, dat je ingewanden toch rechtdoor willen?

Hij zet vaak de gps alleen voor snelheidscontrole met gelijk welke bestemming en dus heb ik dat schizofreen gevoel vaak.

Mijn kop wil rechtdoor en mijn lijf zegt ‘afslaan’. En nu ervaar ik dat dus voor de eerste in de trein.

Er moet voor alles een eerste keer zijn, Vee

Is dat zo? Gek dat ik het voor Aalter niet gewaar werd. Ik verdraag het namelijk niet zo goed om tegen de richting in zitten.

Raar.

Als ADHD’er verwacht ik van mezelf dat alles tegen de stroom in goed is omdat ik dan niet met de ‘kudde’ mee loop maar een unieke weg zoek.

Hier dus niet. I feel gutted.

En ik voel me steeds misselijker worden 😂.

Vee

Mist

Don’t worry, be happy!

Er zit mist in mijn ogen, ik krijg de onscherpte er vanmorgen niet uitgewreven . En er zit mist in mijn hoofd, wat even watterig aanvoelt als de pels van ons Luna.

Maar ik moet de deur uit. Niets aan te doen. Ik stap buiten en de mist omvat mij totaal.

Eerlijk gezegd, het heeft iets. Iets waarin ik me thuisvoel, het isolement dat ontstaat omdat je net iets verder ziet dan je neus lang is.

En de lucht na het optrekken ervan. Wazig maar mooi, een blauwe lucht met wattenwolken.

De zon doet ook een poging om het donzerige weg te duwen.

Twee vogels vliegen parallel onder elkaar naast de trein…

Het is een scène als in een roman en zo voel ik me ook, als een romanfiguur in een wazig landschap. Niks concreets uitgeschreven, een blanco blad met alle mogelijkheden die vandaag open liggen.

Het legt echt aan om een mooie dag te worden, ook in mijn hoofd.

Zweverig, half wakker, niets doet er toe. De rust en zelfs traagheid zit er in.

En het mag van mezelf. Ik voel het.

In tegenstelling tot het ‘moet’-gevoel op andere dagen heb ik er vrede mee dat vandaag wellicht zal kabbelen.

En het is goed zo, Vee.

Voor nu toch want je weet nooit wat de dag verder zal brengen, wat ook goed is.

I am at peace en ik ben van plan om van deze zeldzame roes volop te genieten onder het motto : don’t worry, be happy!

Vee

Gender equality

met behoud van redelijkheid a.u.b.

Eerlijk gezegd kwam het bij ons thuis al, zij het in onderhuidse termen, ter sprake: gender equality.

Er wordt veel over gesproken en je ziet wel elke dag ergens een affiche, een artikel in de krant of hoort een opmerking.

Mijn plusdochters zijn er ook mee bezig, dat je geen kaartjes vindt voor bepaalde gelegenheden die wel degelijk van belang zijn.

‘Happy Valentine’ is wel genderneutraal maar dan stoor ik me weer aan de Engelse term zonder al te veel Nederlandstalige equivalenten. Alsof je mekaar enkel in het Engels een gelukkige Valentijn mag toewensen, als je dat al doet.

Terug naar gender equality. Vanmorgen stond er in het Metrokrantje (waar anders) “Britse keten maakt moeder onzijdig”.

Wat een titel.

onzijdig. [taalkunde] horend bij een zelfstandig naamwoorden bij welke in het Nederlands het lidwoord `het` voor geplaatst kan worden. [biologie] zonder geslacht. [scheikunde] niet zuur en niet alkalisch reagerend.

‘Moeder’ zou geslachtsloos zijn en niet vrouwelijk meer?

Het woord moeder blijft altijd vrouwelijk en vader mannelijk, gelijk hoe je je wil wringen, hoor!

Ik zie in een homorelatie met een kind ook het kind niet praten over mijn moeder en vader. Daar zullen ze wel zelf hun voorkeur tot aanspreking aan geven. Papa ‘naam’ en papa ‘naam’ is bijvoorbeeld een optie.

Dat het idee dat er achter zit goed is, dat trek ik niet in twijfel.

‘ Happy you day’ is op dat vlak een leuke keuze, naast gelukkige moederdag en gelukkige vaderdag.

Zolang de drie keuzes in de rekken staan is het voor mij ok en het kan best zijn dat ik de nieuwe keuze eens aankoop. Omdat het kan. Als die er in het Nederlands komt…

Verder lees ik dat de bordjes met een vrouwenafbeelding en mannenafbeelding genderneutraal ‘WC’ zouden moeten lezen. Het Transgender Infopunt vindt dat kwetsend.

Het Vee Infopunt vindt dat dus niet.

Ik voel me namelijk veiliger als vrouw in een vrouwentoilet en dat uit ervaring. Ik ben al eens bedreigd geweest door een man die het vrouwentoilet binnenstapte om de ‘weg’ naar het mannentoilet te vragen.

Een vrouw doet ook vrouwenzaken in een vrouwentoilet die in een ‘WC’ dan weer gênant zouden zijn.

Ik haal bijvoorbeeld makkelijker een maandverband uit onder vrouwen dan in het bijzijn van een man en dat al in de gemeenschappelijke ruimte van de lavabo’s. Ik durf al wel eens mijn parfum onder mijn oksels spuiten in een vrouwentoilet…

En een transgender vrouw kiest sowieso het vrouwentoilet en de transgender man het mannentoilet. Waar ligt het probleem eigenlijk?

Je kunt overdrijven in alles maar veiligheid vind ik nu altijd wel voorop staan, boven gender equality. Geschoffeerd of niet…

Het is niet omdat iemand geschoffeerd is dat alles moet veranderen, toch?

Nu wordt er al gespeculeerd dat voor het gebruik van een tijgerprint -typisch Afrikaans volgens de aanklaagster- toestemming moet worden gevraagd. Aan wie, denk ik dan.

En als je een print van een heelal afdrukt volgt waarschijnlijk binnenkort een wetenschappelijk vs religieuze rel.

Soms heb ik het idee dat mensen discussiëren om andere redenen dan om de werkelijke grond van de discussie.

Dan denk ik weer : get a life!

Yep. ‘Krijg een leven’ klinkt dan weer niet zo mooi en dus mag voor mij het Engels hier dan weer wel.

Gelukkig heeft adhd het voordeel dat ik inconsequent ben 🤪.

Of is dat een excuus? Ik weet het vandaag nu even niet😂.

Vee

Verjaardag

Of liever ‘verjaardagen’

49 wordt hij er. Nog steeds want the aftermath van zijn werkelijke verjaardag zit er nu nog vandaag aan te komen.

Hier wordt gevierd, eigenlijk alle dagen.

Gevierd dat we lui in de zetel kunnen hangen, dat we niks te kort hebben, dat we mekaar graag zien (wat niet vanzelfsprekend is), dat de kids graag naar huis komen, dat alles sereen (lees: oplosbaar) verloopt, dat we gezond zijn.

Het leven is wat je er zelf van maakt. Daar zijn wij heilig van overtuigd, soms door noodzaak maar nu meestal -gelukkig- door eigen keuze.

“Ik heb een kettinkje gehangen aan de stop van het bad, e schat!”

Hij blijft lief, mijn ventje!

Ik had gezegd dat ik mijn vingers pijn deed telkens ik die stop er uit wou trekken. En het is nu opgelost.

Liefde is….

Tja, wat is liefde?

Liefde is echt geen evidentie voor mij.

Liefde was heel lang iets onbevattelijks, iets waarvan ik me afvroeg wat het eigenlijk was en daardoor door eliminatie dacht dat wat overbleef wel liefde moest zijn. En dan was ik het nog niet zeker.

Had ik het slecht? Nee. De liefde was er wel degelijk ook maar ik verloor die in drukte, piekeren, jachtig leven en vooral proberen voldoen aan de verwachtingen van mensen.

Nu besef ik dat ik er nooit aan kon voldoen omdat ik gewoon zo niet in mekaar zit.

Ik functioneerde jaren al watertrappelend, net met het hoofd boven water. Niet aan te raden want je voelt je energie zo via het badwater weglopen…

En nu weet ik dat dat was omdat ik tegen mezelf in ging.

Nu volg ik mijn eigen flow.

Het klinkt zweverig, maar het is het niet.

Mijn flow is er namelijk eentje van horten en stoten, van de hak op de tak, van alles en dan weer niets… van onthouden en van vergeten.

Het volgen van mijn eigen schokritme leidt bij mij tot de rust waar ik jaren naar snakte en die zo onbereikbaar leek.

Nu weet ik, als ik een kolkgevoel ervaar -en dat gebeurt nog- dat ik tegen mezelf inga en daar iets aan moet veranderen.

Intuïtief wist ik dat al lang maar het heeft me een hele tijd en een huwelijk gekost voordat ik mijn hersenen op mijn intuïtie kon afstemmen.

So… nu vier ik een verjaardag vanaf het moment dat ik een cadeau op het oog heb en nadat ik het te vroeg gegeven heb omdat ik niet kan wachten, vanaf het impulsieve moment dat ik een vriendinnenbezoek koppel aan een etentje dat ik hem nog wil cadeau doen en zolang er ideeën blijven binnenstromen om die verjaardag te blijven vieren.

En dan stopt het geefgevoel en is de verjaardag afgelopen. Of niet.

Dus hij is vandaag ook nog jarig en misschien volgende week ook nog. Hij heeft er geen last van en ik geniet er op die manier ook zo lang van.

Komt daarbij dat ik nog twee dochters heb die ook zo in mekaar zitten dus dan kan verjaren een tijdje duren bij ons!

Proficiat, schat!

En… ik ben tot het eind van het jaar even jong als jij! Thx!

Vee

Gelukkig

Ondanks de wortelcake

Hoewel ik de laatste tijd soms kregelig uit de hoek kom, ben ik gelukkig.

Ik hoef mezelf hiervan niet te overtuigen, het kregelige heeft meer met mijn geduld dan met mijn geluk te maken.

EN met mijn karakter/adhd.

Het is geen excuus maar net zoals geluiden soms in mijn oor vallen doen woorden dat ook.

Voor ik het soms besef ben ik op mijn tenen getrapt door iets wat ik verkeerd interpreteerde in een split second.

En mijn schat die probeert het dan uit te leggen en werkt zich nog verder in nesten.

Ik WEET dat ik kwets en zie het ook aan zijn reactie maar dat duiveltje zonder remmen zit ook in mijn ruzies.

Sorry daarvoor, schat! Ik heb er nog altijd geen oplossing voor!

Het geeft soms pittige conversaties, nooit met scheldwoorden, hoewel de woorden er waarschijnlijk serieus inhakken bij hem.

Ik ben verbaal sterk en dus ook op zo’n momenten.

De enige juiste aanpak van hem zou zijn om te zwijgen zodat ik besef dat ik aan het opbouwen ben.

Maar een ander persoon is ook hoe hij is en hij blijft dus wel altijd reageren.

Dat kan vonken geven. Zoals gisterenavond toen hij voor mij een wortelcake wou bakken omdat ik dat eens wou maken.

En daar zat het: ik zeg dat ik die wil bakken maar dan een magere versie gezien mijn gezamenlijke plannen met mijn jongste om te eten wat zij volgens haar programma mag eten dus ik hou me aan mager maar gezond.

Hij zoekt de ingrediënten bijeen die we zogezegd hebben maar dan in diepvriesvorm, met een deel echte suiker enz.

Dit is wat ik wou maken:

Totaal niet wat ik in gedachten heb… en voor mij hoeft het al niet meer, terwijl ik weet dat ik een stuk gepresenteerd zal krijgen.

Moet ik dat dan opeten ook?

En dus begin ik me te ergeren aan de vorm, de suiker, de bakvorm waarvan hij stellig beweert det een gekartelde platte vorm een cakevorm is terwijl ik een metalen hoge in gedachten heb.

Gekarteld plat is flan!

Ondertussen volg ik met 1 oog Castle op tv en erger me ook aan het feit dat mijn rustmoment wordt verstoord en ik het verhaal niet mee heb, waardoor ik zal moeten terugspoelen, wat me later in bed zal doen belanden dan ik voorzie en nu ik een kwartier vroeger opsta, ook voor te weinig slaap zal zorgen.

Bovendien is het de siliconenvorm waarin hij het deeg al heeft gekapt. Ik haat die blubberdingen!

WAT WIL JE NU!

En DAT valt dus volledig mis in mijn oren.

Ik wil niet toegebruld worden, ik pik het NIET!

Yep.

Hij: in de zetel met waterige ogen dat hij dit niet wil

Ik: kijkend hoe hij gekwetst is en ik daar de oorzaak van ben.

We worden rustig en zeggen niets.

Hij zegt : schat, als ik een cake bak dan is dat MIJN cake en dan doe ik het op mijn manier.

Volkomen gelijk, heeft hij. Maar ik voorzag failure. Sorry, het is de aard van het beestje.

Ik moet zo’n futiele zaken dus LOSLATEN en hem zijn ding laten doen, ook al voorzie ik failure.

Maar het is ook om hem dat falen te besparen dat ik mij te veel in het proces ga mengen.

Mijn logica heeft natuurlijk ook zijn gevolgen namelijk dat als ik alles zo opbouw, hij bij dat falen nog eens extra baalt.

Wat dus gebeurde… gevolgd door de voorziene ‘godverdomme e!’

Ik krijg een stukje en eet het op. Ik zeg niets en denk er het mijne van.

Maar we hebben elk zo onze kantjes, dit is een incidentje waar we uit leren want de basis van onze relatie is een goeie feedbackcommunicatie achteraf.

Het zal ons niet weerhouden om nog in die val te trappen, want hij noch ik zien de ‘explosie om niets’ aankomen.

Maar de wortelcake zal alvast geen kink in onze relatie betekenen…

Vee

Productieve zondag

Oftewel ook drollenzondag…

Ik ga me nu eens neerzetten zie… al de hele morgen ben ik gedreven om van alles te doen: stofzuigen, stof afdoen, lakens wassen en drogen, de tuin drolvrij maken, haren wassen, gelnagels, kledij die her en der hangt opruimen, soep maken, twee broden bakken in de oven uit 1 pakketje voor de broodmachine, eiersalade maken, limonade maken.

Ik heb zo een dag zoals ik elke dag had voor ik mijn meds nam alleen meer geordend. Het geraakt ook allemaal geklaard zonder dat ik halverwege aan iets anders begin.

Gelukkig zijn er ook machines die zaken voor mij doen. Een was-machine en droogkast, een stofzuiger die werkt, een broodkneder, een oven straks, een soepmaker, een sodastream….

Ik mis enkel nog een drolraper die ik kan programmeren om het gazon op zondag alleen gazon te laten zijn.

Je zou me moeten zien, het is al een zondagse vaste taak geworden: handschoenen aan, zak in de hand, haren in de wind en walking the grid.

Ik voel me net Ashley Judd in the bone collector. Het gevoel dat ik paaseieren raap komt elke keer bij me op en ze doen er precies om, geen hoopjes maar stukjes all over the place!

Spoorzoeker is ook een associatie…

Nu, het moet gebeuren. En ik heb ze telkens rond mij lopen, de drie mormels, alsof ze willen zeggen: Hey, daar ligt er nog wat!

Het komt er steeds meer van, dat huiselijk gevoel bekruipt me meer en meer.

Gelijk hoe je het bekijkt, blijkt het niet zo evident voor mij om een huis als thuis aan te voelen, vooral als het het huis van mijn ventje is waar hij geboren en getogen is.

Ik kreeg carte blanche qua inrichten, dat wel, maar soms besluipt me het gevoel dat ik ‘ingetrokken’ ben.

Dat ligt niet aan hem, de dingen staan hier zoals ik ze wil, ik koop wat ik te kort heb en het gebruiksgemak van de keuken groeit met de dagen maar het gevoel blijft als een duiveltje op mijn schouder zitten.

Soms als hij het te warm heeft draait hij de knop van de kachel in en dan roep ik dat ‘ik er ook nog zit’ hoewel het voor mij ook te warm is en hij zich van geen kwaad bewust is.

Het is een kwestie van overleg. Voor hem is dat no big deal.

Ik begrijp hem wel… Hij heeft het jaren zo gedaan, alleen, met twee opgroeiende kinderen. Hij moest wel.

Terug naar het thuisgevoel. Als ik dingen kan maken waar hij straks kan van genieten (hij is namelijk gaan werken) dan voel ik me warm worden van binnen. Dat is mijn bijdrage aan zijn thuisgevoel. Hij eet graag en kan straks genieten van soep, versgebakken brood en verse eiersalade. Homemade. En ik geniet als hij geniet van mij.

Liefde is…

Yep, ik zie hem doodgraag!

De eieren zijn gekookt. Ik ga verder kokerellen.

Vee