Ik dacht… wanneer denk ik niet?

  • Ik voel me Arnold Schwarzenegger… except i’m back in plaats van I’ll be back.

En ik vertel niet in t verleden. Dus… full speed ahead.

Het gaat goed, dat wel. Er zijn ook adhd-dagen geweest. Dat ook. Verder pieker ik uit noodzaak niet over zaken, het is wat het is.

Misschien leer ik straks gebarentaal, werkgerelateerd.

Mijn ventje is nog steeds mijn rots, hoewel hij ziek is volgens de dokters.

Lupus, een ziekte die vooral vrouwen onder de 50 treft met etnische roots.

-Ik zei toch dat je heel veel vrouwelijke hormonen had, schat!

Onze zonneklopper mag niet meer in de zon zonder lange mouwen. En de Puzzelstukjes vallen op hun plaats: de spierpijn, de vermoeidheid…

Even positief Vee!

De jongste is geslaagd voor haar eerste jaar universiteit nadat ze met werken in de horeca haar ‘pap’ niet kon koelen, zoals we dat hier zeggen. Een adhder met motivatie kan alles, zeg ik dan.

De oudste probeert zich recht te houden tussen gelukkig zijn, van zichzelf houden, ziek zijn en communiceren met haar moeder op een deftige manier. Ze heeft een huisje gekocht samen met haar lief en stelt het al zoekende goed.

Kind, wat wens ik je meer rust toe maar t zit in de genen!

Je motivatie vasthouden is de boodschap.

Net zoals ik hier lang niet geblogd heb, heb ik ook werktwijfels. De gebruikelijke 2-jaarlimiet komt er aan  en ik zoek naar gras dat groener, interessanter en dichter bij huis is.

 

Het is nodig vakantie. Het piekeren over wat met me gaat gebeuren moet wijken voor het ‘de riem er af’-gevoel, ook iets wat ik denk te moeten ervaren maar weet dat die er niet komt.

Onlangs kwam ik er weer achter dat onzekerheid massa’s energie vreet. Wachtend op een diagnose viel ik een week ‘out’. Ik heb geslapen dat het geen naam heeft.

Mijn collega’s zijn schatjes. Hoe er echter met mensen geschoven wordt door de grote baas is wat mij futloos maakt.

En de gedachte dat ik meer waard ben dan een cadeautje aan de dienst en dus leveragemateriaal.

Karma mag beginnen werken, hoor!

Soit, ik ben koolhydraatarm bezig, kwestie van me daar op te gooien.

Life !

vee

 

Komt er een minister van Eenzaamheid?

In Vlaanderen welteverstaan…

Wat zal die als takenpakket hebben, als de minister van Welzijn een coördinerend minister van Eenzaamheid moet worden?

Eerst en vooral: lees: Vlaams initiatief. Er dient dus ook langs Waalse kant eentje te komen indien er over federaal ‘coördinerend’ kan worden gesproken.

Ik dacht dat dit al onder Welzijn viel? Of ben ik weer gek?

Een hele functie met Eenzaamheid invullen: ik zou er eenzaam van worden…

Soit, dat het een issue is dat steeds meer mensen eenzaam zijn, daar twijfel ik niet aan. Eenmaal je niet meer in de economische mallemolen zit en je geen hobbies hebt kun je diep vallen want hobbies houden meestal een sociaal bestaand netwerk in.

Maar dan nog, begin aan een hobby, meng je onder de mensen, en voor wie niet beweeglijk meer is, laat je mengen onder de mensen.

Bron: Metro, maandag 25 februari 2019 nr. 3979

Hoewel, Vee, jij wel een tijdje kluizenaar zou kunnen, willen zijn…

ik zit in een rare periode weer. Alles loopt vlot, geen problemen om op te lossen, hobbies genoeg maar geen fut.

Dit weekend, en als ik erover nadenk deze voorbije week, was er een van moe zijn, slapen. ’s Avonds om 20u, 21u mijn bed induiken is niet van mijn ‘gewente’. Er om 10 u ’s morgens of later uitkomen ook niet en dit weekend zat ik er om 17u al in tot 22u00 om er weer een half uurtje later in te duiken omdat ik in slaap val waar ik zit.

Nu zou je denken dat ik deze morgen ‘fit vrouw’ ben:

NOPE!

Ik voel me ook ‘los’ staan van alles, niet geaard zoals ze soms zeggen. Niet verbonden met het toneel rond me.

Ben ik depri? Nee. Been there, done that maar het voelt echt raar aan.

Voorbeeldje: ik stapte gisteren in een heet bad (echt heet, normaal kan ik dat niet) maar ik voelde geen heet water, enkel een ‘flow’ die me omhulde, hoewel mijn huid wel degelijk dieprood was toen ik er uit stapte.

Geen gevoel. En ook geen emotie bij uitbreiding. Alsof ik er niet ben.

Raar. Ik hou het in de gaten, er klopt iets niet. Ik kan niet duiden wat dus ik kan er ook niet mee naar de dokter.

Kijk het nog even aan, Vee.

Dat doe ik dus, in de hoop dat ik gauw weer enkele elastieken ontwaar, die me aan iets vasthouden.

Woorden komen uit mijn mond zoals anders, omdat ik bang ben dat, als ik ze niet uitspreek, ik verleer van ze uit te spreken.

Schat, ik hou van je, ik WEET dat maar voor het moment is mijn gevoel zoek. Het is iets wat ik nog heb gehad, detachering van mijn lichaam a.h.w.

Je bent raar, Vee.

Yep, wie praat er zo met zichzelf, eigenlijk.

Ik. Moi.

Het is wat het is, zeker?

Zucht!

Vee

10 op 10

Hoeveel geef jij je leven op 10?

Dat was de vraag die Julie van M&N deze morgen stelde net voor ik mijn auto uitstapte.

Onmiddellijk schoot door mijn hoofd: 10. Ik geef mijn leven zoals het is een dikke tien.

Wil je dan helemaal niets anders of veranderen, Vee?

Natuurlijk. Verandering kan altijd maar mijn gevoel zegt nu dat ik een dikke tien ervaar en ook verdien.

Als je 10 geeft kun je niets meer veranderen, denk je. Wel, ik denk daar anders over.

Je kunt tevreden zijn en dingen nog willen veranderen maar het hoeft niet per se nu. Het is goed zo. Mijn relatie met iedereen zit goed, mijn financiën zijn voldoende, mijn kids doen het goed, mijn kleinkind is een wondermooi kindje, mijn collega’s zijn top, mijn werk geeft voldoening,

De trein is inderdaad een minpunt maar te verwaarlozen als ik de werkinhoud en collegialiteit wil behouden. Dus daar ben ik ook in balans.

Het is eigenlijk zoals ik gisteren op een t-shirt zag zoals met de Tardis van doctor Who: zet dat kader in mijn directe omgeving en ik win nog meer geluk als tijd louter geluk zou betekenen.

Bron: metro 6 februari 2019 nr. 3967

Maar dan zou ik niet geblogd kunnen hebben over eerste klasse want dan had ik dat niet meegemaakt en misschien blogde ik dan helemaal niet. Er is altijd een alternatief voor alles, je maakt een keuze tot verandering meestal uit noodzaak, door ontevredenheid of door verplichting of uit verveling. Of ‘je bent jong en je wil wat!’.

Ik verveel me momenteel niet, ik stel mijn leven niet meer constant in vraag zoals ik jaren deed, van uur tot uur: is dit het nu?

Dus ik geef mezelf een dikke tien. Omdat ik eerlijk ben en omdat je normaal geen tien kan geven, volgens ‘velen’.

Waarom zou dat niet kunnen/mogen?

Net zoals ik gisteren een klasse 3, 4, 5 voor de trein kon zien, kan ik vandaag een letterlijk DIKKE (corpulente) tien visualiseren.

De idee alleen al doet me glimlachen 😃.

Er zijn min-nultijden geweest dus ik weet waar ik over spreek.

Yup. Ik wens het iedereen toe en vooral mijn zoekende kinderen. Er is licht aan het einde van de kronkelende tunnel.

Ik ben 50 en als ik nog 40 jaar een tiengevoel heb is dat oké.

Het is nu al oké. Ik sla dat gevoel even vlug op voor mindere tijden, alsof ik een Teslabatterij ben…

Vee

T begint weer goed…

Ik zit in de trein. Toen ik vanuit mijn auto de parking opstapte overviel me het bewustzijn dat ik traag stapte. En het besef gaf me een rustgevend gevoel.

Nooit stap ik anders een winkeltje binnen om een tijdschrift te kopen maar vandaag, hupla, een vt-wonen heb ik al op zak. Rustig bladeren straks.

Weer overvalt me mijn kalme stap. Ik heb zeeën van tijd.

De roltrap brengt me boven, de trein staat klaar voor me, ik moet maar instappen. Iemand roept: he, hij staat er wel vroeg deze keer! Een ander: het is dan ook dinsdag vandaag!

Ik knoop het in mijn hersenen, of doe een poging want een futiel iets wat niet nodig moet onthouden worden, hoeft niet in mijn warrige hersenpan opgeslagen te worden.

Nu nog een wagon of twee doorstappen en ik zit boven goed.

Topmorgen!

Ik blader, we stoppen in Gent, ik blader en herinner me dat ik toch mijn gsm meeheb nu ik erover nadenk, en net op dat moment komt de conducteur.

Tegenover mij komt een Deens uitziend type zitten, hij strijkt zijn broek glad en zegt goeiemorgen. In het Nederlands.

Goeiemorgen. Ik geef mijn abonnement aan de conducteur om uit te lezen. Hij bedankt me en geeft het terug.

U zit wel in 1 ste klasse, mevrouw! De twee aanpalende wagons langs beide kanten zijn 2 de klasse.

De heer recht tegenover mij lacht en ik zeg: dan ga ik maar en haal mijn mantel uit het bagagerek en drop mijn magazine en gsm en abonnement in mijn handtas.

In de gang kom ik de corpulente conducteur tegen, die nu aan de kant moet om mij te laten passeren van elite naar middleclass.

Eigen schuld, superdikke kamelenbult!

Innerlijk voel ik me nog steeds kalm. Een keer per jaar verkeerd gaan zitten mag ik van mezelf. Trouwens, ik wist van niets. Pas toen ik er op gewezen werd, zag ik de grote 1 staan.

En je vindt dit flauwekul, Vee, geef toe!

Een mens is nogal een geconditioneerd wezen.

1 en 2 maken de orde van de dag uit. 3 is dan waarschijnlijk achteraan de trein meelopen…

Ik kan me niet voorstellen hoe lelijk en arm en onaangepast je moet zijn om in categorie 4 te vallen. In 5 ben je wellicht onzichtbaar gewoon…

Ik ging zitten recht tegenover een laptoptypende, wat oudere -ik vermoed- zakenvrouw, met dezelfde kledingstijl als de Deens uitziende heer. Geen klasseverschil. Ze keek op want het tijdstip waarop ik tegenover haar kwam zitten was onlogisch, zo tussen 2 stations in.

Een verantwoording welde in mij op en ik bekende dat ik uit 1ste klasse was weggestuurd.

Ze vroeg glimlachend: En, was er een verschil?

Nee dus, aangezien ik het niet doorhad. Ik voelde me er ook tussen passen. Alleen het vasttapijt is me als major feature bijgebleven.

Mensen betalen dus voor vasttapijt, Vee!🤓

Misschien werd ik misleid door het Engelse koppel met hun paar maanden oude baby in trappelzak die in 1ste klasse zaten.

Wellicht werden zij misleid en wisten zij veel dat een treinticket duurder is waar vasttapijt is gelegd…

Wellicht is dit voor hen de standaardprijs voor een Belgisch treinticket naar de luchthaven.

Het is wat het is!

Vee