10 op 10

Hoeveel geef jij je leven op 10?

Dat was de vraag die Julie van M&N deze morgen stelde net voor ik mijn auto uitstapte.

Onmiddellijk schoot door mijn hoofd: 10. Ik geef mijn leven zoals het is een dikke tien.

Wil je dan helemaal niets anders of veranderen, Vee?

Natuurlijk. Verandering kan altijd maar mijn gevoel zegt nu dat ik een dikke tien ervaar en ook verdien.

Als je 10 geeft kun je niets meer veranderen, denk je. Wel, ik denk daar anders over.

Je kunt tevreden zijn en dingen nog willen veranderen maar het hoeft niet per se nu. Het is goed zo. Mijn relatie met iedereen zit goed, mijn financiën zijn voldoende, mijn kids doen het goed, mijn kleinkind is een wondermooi kindje, mijn collega’s zijn top, mijn werk geeft voldoening,

De trein is inderdaad een minpunt maar te verwaarlozen als ik de werkinhoud en collegialiteit wil behouden. Dus daar ben ik ook in balans.

Het is eigenlijk zoals ik gisteren op een t-shirt zag zoals met de Tardis van doctor Who: zet dat kader in mijn directe omgeving en ik win nog meer geluk als tijd louter geluk zou betekenen.

Bron: metro 6 februari 2019 nr. 3967

Maar dan zou ik niet geblogd kunnen hebben over eerste klasse want dan had ik dat niet meegemaakt en misschien blogde ik dan helemaal niet. Er is altijd een alternatief voor alles, je maakt een keuze tot verandering meestal uit noodzaak, door ontevredenheid of door verplichting of uit verveling. Of ‘je bent jong en je wil wat!’.

Ik verveel me momenteel niet, ik stel mijn leven niet meer constant in vraag zoals ik jaren deed, van uur tot uur: is dit het nu?

Dus ik geef mezelf een dikke tien. Omdat ik eerlijk ben en omdat je normaal geen tien kan geven, volgens ‘velen’.

Waarom zou dat niet kunnen/mogen?

Net zoals ik gisteren een klasse 3, 4, 5 voor de trein kon zien, kan ik vandaag een letterlijk DIKKE (corpulente) tien visualiseren.

De idee alleen al doet me glimlachen 😃.

Er zijn min-nultijden geweest dus ik weet waar ik over spreek.

Yup. Ik wens het iedereen toe en vooral mijn zoekende kinderen. Er is licht aan het einde van de kronkelende tunnel.

Ik ben 50 en als ik nog 40 jaar een tiengevoel heb is dat oké.

Het is nu al oké. Ik sla dat gevoel even vlug op voor mindere tijden, alsof ik een Teslabatterij ben…

Vee

T begint weer goed…

Ik zit in de trein. Toen ik vanuit mijn auto de parking opstapte overviel me het bewustzijn dat ik traag stapte. En het besef gaf me een rustgevend gevoel.

Nooit stap ik anders een winkeltje binnen om een tijdschrift te kopen maar vandaag, hupla, een vt-wonen heb ik al op zak. Rustig bladeren straks.

Weer overvalt me mijn kalme stap. Ik heb zeeën van tijd.

De roltrap brengt me boven, de trein staat klaar voor me, ik moet maar instappen. Iemand roept: he, hij staat er wel vroeg deze keer! Een ander: het is dan ook dinsdag vandaag!

Ik knoop het in mijn hersenen, of doe een poging want een futiel iets wat niet nodig moet onthouden worden, hoeft niet in mijn warrige hersenpan opgeslagen te worden.

Nu nog een wagon of twee doorstappen en ik zit boven goed.

Topmorgen!

Ik blader, we stoppen in Gent, ik blader en herinner me dat ik toch mijn gsm meeheb nu ik erover nadenk, en net op dat moment komt de conducteur.

Tegenover mij komt een Deens uitziend type zitten, hij strijkt zijn broek glad en zegt goeiemorgen. In het Nederlands.

Goeiemorgen. Ik geef mijn abonnement aan de conducteur om uit te lezen. Hij bedankt me en geeft het terug.

U zit wel in 1 ste klasse, mevrouw! De twee aanpalende wagons langs beide kanten zijn 2 de klasse.

De heer recht tegenover mij lacht en ik zeg: dan ga ik maar en haal mijn mantel uit het bagagerek en drop mijn magazine en gsm en abonnement in mijn handtas.

In de gang kom ik de corpulente conducteur tegen, die nu aan de kant moet om mij te laten passeren van elite naar middleclass.

Eigen schuld, superdikke kamelenbult!

Innerlijk voel ik me nog steeds kalm. Een keer per jaar verkeerd gaan zitten mag ik van mezelf. Trouwens, ik wist van niets. Pas toen ik er op gewezen werd, zag ik de grote 1 staan.

En je vindt dit flauwekul, Vee, geef toe!

Een mens is nogal een geconditioneerd wezen.

1 en 2 maken de orde van de dag uit. 3 is dan waarschijnlijk achteraan de trein meelopen…

Ik kan me niet voorstellen hoe lelijk en arm en onaangepast je moet zijn om in categorie 4 te vallen. In 5 ben je wellicht onzichtbaar gewoon…

Ik ging zitten recht tegenover een laptoptypende, wat oudere -ik vermoed- zakenvrouw, met dezelfde kledingstijl als de Deens uitziende heer. Geen klasseverschil. Ze keek op want het tijdstip waarop ik tegenover haar kwam zitten was onlogisch, zo tussen 2 stations in.

Een verantwoording welde in mij op en ik bekende dat ik uit 1ste klasse was weggestuurd.

Ze vroeg glimlachend: En, was er een verschil?

Nee dus, aangezien ik het niet doorhad. Ik voelde me er ook tussen passen. Alleen het vasttapijt is me als major feature bijgebleven.

Mensen betalen dus voor vasttapijt, Vee!🤓

Misschien werd ik misleid door het Engelse koppel met hun paar maanden oude baby in trappelzak die in 1ste klasse zaten.

Wellicht werden zij misleid en wisten zij veel dat een treinticket duurder is waar vasttapijt is gelegd…

Wellicht is dit voor hen de standaardprijs voor een Belgisch treinticket naar de luchthaven.

Het is wat het is!

Vee