Alles ok

Weer ‘normaal’?

Mijn pilletje is binnen check

De hondjes zijn buiten geweest check

Mijn koffie staat koud te worden check

Mijn mond stinkt check.

Een doodgewone ochtend dus. Na een woeldag vol gekwebbel (het mijne, welteverstaan) blijkt de rust in mijn koppeke wat teruggekeerd.

Gisteren was gisteren. Een dag vol twijfel, gekwetst zijn, bezorgd zijn.

Mijn oudste stuurde mij halfweg de morgen een foto.

Ze was uitgegleden in de douche. Een eenhoorn in wording, zei ze.

Nu weet ik uit ondervinding ook dat coördinatie en fijne motoriek niet echt adhd-kenmerken zijn maar mochten er geen studies genoeg over bestaan: 1 adres. Van auto ’s overkop tot deurposten passen tot van de trap vallen, met haar buik ergens tussen zitten… ze doet het allemaal. Zonder verpinken. Ze kan zo in een commercial voor ethiasverzekeringen.

En gisteren was ook een dag van ‘wijsheden’. Ik kreeg zowaar een quote 🙂 van Aristoteles in mijn msgrbox. Een excuus of een verwijt, daar was ik bij ontvangst nog niet uit maar het bleek een excuus te zijn. Toch.

Iedereen kan kwaad worden, dat is makkelijk. Maar kwaad worden in de juiste mate en op het juiste moment en om de juiste reden en op de juiste manier, dat is niet iedereen gegeven en niet gemakkelijk. -Aristoteles- ❤️

Ok. Ik mag er niet over nadenken. Ik heb ook niet gecheckt of het van Aristoteles kwam.

Het is wel zo : die wijsheid net aan mij sturen, een leek in doseren, is niet echt een vondst. Gelukkig had hij (jawel, mijn steenezel) het over zichzelf, ook al waant hij zich soms Aristoteles… 🤔

Zo lang er een besef is dat er een grens is overschreden en er spijt is, zit de liefde snor.

Snor zitten. Vee, waar komt dat vandaan. Je begint ook al te vernederlandsen!

Mijn jongste stuurde beelden door van de feesttafel waaraan haar jarige ventje samen met familie aan zat.

Het beurde me wat op, hoewel ik weet dat het plaatje niet klopt. Ze vermijdt daarom gelukkig geen feesten en sociale omgang, ook al draait dat meestal rond eten.

Maar vandaag is het een nieuwe, verse, mooie dag vol verrassingen, liefde en lenzen.

Yep. Tweede poging vanavond om die rotbril kwijt te geraken. Nu echter via een opticien, zonder gefoefel. Hoewel ik me vanavond alweer hoor vloeken om die dingen uit mijn ogen te krijgen…

Maar we zijn nog zover niet.

Vandaag is het ok. Correctie: vanmorgen.

En ik wil niets anders horen, van niemand. Punt.

Vee

Eventjes mijn rechtvaardigheidsgevoel gevolgd…

🤓 ik ben efkes in mijn pen geschoten : Open letter to the Council of Europe European Commission for the efficiency of justice.

June 29 2018

Dear members of the Council of Europe, European Commission for the efficiency of justice,

I feel obligated to inform your organisation about issues in our Belgian Justice system that are morally so wrong, I have no other choice than to report this.

Today I read in the Belgian newspapers that 3 prisoners in temporary custody are not sent back to detention because of so-called inhumane circumstances in the Belgian justice system.

Yes, the prison guards are, rightfully, on strike.

Year after year they were promised to get more help (through hiring new prison guards) to be able to give the prisoners the humane treatment they deserve.

In 2016 the Minister of Justice, Koen Geens, promised better accomodation and more prison guards, measures to remedy overcrowded prisons but none of these promises have been kept.

So the prison guards are discontent, they see no-one listens to them and their concern is, although media and government always focus on their so-called illegitimate strike and not on the issues which are at the origin of the strike, the humane treatment of the prisoners with the means they have a right to.

Prison guards are supposed to keep all the prison issues inside their organisation (deontological code) which makes them vulnerable to attacks coming from the Justice minister himself and the media which are one-sidedly informed. They are scared to put the real issues on the table because of losing their job.

If I tell you that even toilet paper is an issue and that the paper goes tot he prisoners if there is no budget, it only gives you a tip of the budgettary problem.

The lack of budget to maintain a safe and practical and humane prison environment is the responsibility of the Belgian Department of Justice, is it not?

If the Minister of Justice fails to provide money to saveguard the prison environment, if the Minister of Justice allows for 8 prisoners in a room of 4, if the Minister of Justice allows for the prison guards to work 3 shifs in a row, it does not work conform its own Belgian law. No man/woman can work this kind of hours without recuperating properly and having health or family problems….

In Belgium most of the prison guards cannot take up their holidays or their surplus worked hours because there are not enough colleagues to back them up.

The so-called benefits as talked about in the media are no benefits tot he prison wardens this way.

And more, the young colleagues that start leave because of the unattractiveness and danger of the job. The employee flow towards the job is smaller than the flow of people leaving the job (because of the work circumstances and people that are taking up their pension).

And yes, do not forget, there is still the danger aspect.

No-one talks about it, people in general are quick to accuse when something goes wrong but is it not the Belgian Department of Justice which is responsable ?

To order the police to take up the wardens jobs during a strike in a larger number than the number of wardens that actually do the job or promoting them as being able to replace the wardens is completely wrong.

Neither the police nor the wardens are happy. Police is not supposed to allow the prisoners to walk and wash because they are not used to do that.

Using this argument to brand the wardens in the media as ‘uncaring’ because they deny the inmates their usual treatment is disforming reality. It is just to garanty a safe prison environment that they go on strike. Financially the strike diminishes their wage and if a lot of the wardens are still on strike, it is because they want these issues to be solved.

I am a caring person, who listens to people, who does not judge without informing myself but Belgium is completely out of order when releasing prisoners on ‘inhumane conditions’ without remediating the origin of this so-called ‘inhumanity’. I see more and more the tendency that media and government disform reality, to fit their own agenda.

Truth does not prevail anymore…

Please keep in mind that the prison wardens are there ‘for’ the prisoners, they want them to be incarcerated and doing their time in a humane way and they enjoy their job but there are limits as to safety of their own lives.

The above information I collected in the media is at least disturbing, as it is

1. One-sided

2. Not an example of ‘good practice’ in times of terrorism and insecurity.

I address my concern to you because there is no way to make my concern heard in Belgium.

I would appreciate some kind of answer from your part on the matter.

Yours sincerely,

Vee

Taking up the fight for them because they are deontologically unable to fight the system without repercussions.

Het is gepasseerd.

Nu ik nog…

Het is pas nu dat ik wat energie over heb om te bloggen. Heftig was het. De angst, de operatie, de emoties tijdens en nu nog. Het vergt wat van je als partner.

En dan heb ik het nog niet over mijn schat zelf. Kranig, weinig klagend, goed herstellend en met een gedrevenheid die hij noodgedwongen moet loslaten als zijn lichaam stop roept.

We klagen niet. We schrikken wat een energie herstel vergt, bij beiden. We slapen meer dan we op zijn, we leven matig en vandaag was mijn schat zijn eerste uitje sinds zijn operatie. Drie overbruggingen werden er uit zijn beenader gemaakt.

De littekens vallen mee.

Wat het zwaarst weegt volgens hem is het ‘niet veel meer kunnen’. Het twijfelen aan dat alles veel beter wordt, de idee dat mensen hem voorgelogen hebben dat ie beter zal zijn na de operatie. Het ‘niets inspannends kunnen’ sloopt hem. Hij wordt er knorrig en kortaf van.

Wat hij wel doet? Dronen en op de pc tutorials allerhande bekijken zolang hij kan om dan pompaf in zijn opplooibed in de woonkamer te gaan liggen.

En dat gebeurt zo’ n vijf keer per dag. Hij voelt zich depressief worden, ‘niet gelukkig’ zoals hij het omschrijft.

En hoewel ik het niet persoonlijk mag nemen doe ik het toch, soms, als mijn pillen uitgewerkt zijn en mijn adhd ook opspeelt.

Of wat dacht je, Vee, dat dat foetsjie was?

Tussen een spoedopname van mijn bevriende ex en de spoedopname van mijn ventje ( hij sloeg de avond voor de opnamedag wat in paniek) was er nog mijn oudste die klaagde dat ze net nu ‘haar moeder nodig had’ en die ook boos aangaf dat ik er voor mijn ex, hun vader, op een zo’ n cruciaal moment beter ook moest zijn ( hij brak door een val zijn kaak en hand en had niemand om hem te komen ophalen).

Dus na van spoed Veurne naar spoed St-Jan Brugge te zijn gevlogen en met de aandacht die mijn dochter zoog, ben ik mezelf voorbij gelopen.

Typisch, maar WEER zag ik het zelf niet aankomen.

Gelukkig is er zoiets als halftijdse medische bijstand zodat ik met een premie van de RVA tot eind juli mijn ventje kan bijstaan maar vooral, en eveneens, zelf tot rust kan komen in de zetel naast mijn ventje in het opplooibed.

Ik voel me soms 70 als ik ’s morgens uit mijn bed kom. Mijn voetzolen doen pijn van het moment ik de grond raak en een ijstherapie met roloefeningen op een golfballeke maakt al een tweetal weken deel uit van mijn avondritueel.

De Highland Games met mijn collega’s was een welkom uitje, er eventjes helemaal tussen uit was een welkome verademing.

Maar toch: de zon schijnt maar schijnt vandaag aan mij voorbij.

De kwaliteit is weer eventjes weg uit mijn leven, zintuiglijk is genieten iets onbestaande.

Het automatisme doet me denken aan de week na het overlijden van mijn ma, toen ik de begrafenis organiseerde tussen de verdrietige broers en zus en pa door.

Dat heb ik wel, ik schakel blijkbaar over op ‘noodrantsoen’ als dingen te heftig worden…

Ik hoop alleen dat ik gauw weer voeling krijg met de wereld rondom mij want ik ben aan het afdwalen, verglijden, vervreemden als een marionet op een poppentoneel. Anders kan ik het niet omschrijven.

Ik kijk rond maar voel me een toeschouwer, vaker dan zou moeten.

Soit, we komen er wel door. Klagen doe ik niet, ik heb er de fut niet voor.

En van zodra alles weer wat normaler wordt, geeft de zon wel weer haar vitaminen aan mij persoonlijk. Want ik heb dat gewoon verdiend. Punt!

Vee

Geen zin om te bloggen, komt da tegen!!

Pasen

Ik weet niet waarom. Ik ben moe, heb koppijn en geraak nog net mijn werk door.

Bloggen leek me al twee dagen een superhindernis. En het knaagt wel want in mijn binnenste ‘moet’ ik bloggen.

Blijkbaar heb ik mezelf een verplichting opgelegd. En ik haat verplichtingen.

Vandaar waarschijnlijk dat mijn koppeke open en toe slaat en de migraine op de loer ligt.

Bovendien ben ik gisteren drie keer door mijn grote teen ‘gezakt’ als dat al mogelijk is. De pijn was wel redelijk reëel toen ik door de gang liep. Pijnscheuten. Niet gebroken denk ik want dan was ie opgezwollen geweest toen ik mijn schoen uitschoof.

’s Avonds was er ook niet veel aan te zien maar de liefde van mijn leven bewees nog maar eens spalkcapaciteiten. Meer kan je daar toch niet mee doen.

Vandaag op het werk ging het beter, toen ik mijn kousen uittrok en zo mijn schoenen inschoof. Geen zicht. Mijn broek lijkt een driekwart op mijn blote benen!

En probeer maar je treinverkeer halen al mankend met blikken alsof ze je bekijken als een anti-fashionista!

Ja mensen! Nog nooit een gespalkte teen gehad? Get A Life. Ik voel me al opgelaten genoeg.

En blij.

Blij dat ik de trein heb gehaald, blij dat mijn kersverse baas de paashaas langs stuurde, blij dat ik maar dinsdag weer ‘op’ moet naar Brussel.

Rest mij nog een avondje relaxen, een warm badje en lekker eten.

Vee, vergeet je Paasbrunch niet te organiseren, anders staan je gasten daar zonder eten!

Yep. Zondag full house. Efkes een nieuwe traditie uit de grond gestampt met al mijn dochters en aanhangsels, mijn pa en zijn pa en een hele hoop paaseieren…

Allez, ik moet nog stampen, en met een zere teen kan dat tellen…

Maar we zijn nog geen zondag. Ik heb nog tijd!

De koppijn is aan het wegtrekken. Naar mijn teen vrees ik.

Ik ga nog wat lezen tot in Brugge, zie!

Dada.

Vee

Adhd als troef?

Voortaan op je cv

Volgens de krant moet het misschien wel op je CV komen.

(Quote uit De Morgen van vandaag)

Ik zie het al staan of beter hoe zet je dat dan? Onder vaardigheden? Eigenschappen? Troeven?

Gezegend met adhd…

Ik vind het een positieve gedachte, dat wel maar het is wat kort door de bocht dat, doordat de gedachten/ideeën soms door mijn kop razen, ik automatisch veel gedaan zou krijgen in een drukke voormiddag.

Dat op zich is al een paradox want om iets af te maken moet je je kunnen focussen en dat gaat vaker niet dan wel.

Mijn leven bestaat uit herhalend terug opzoeken wat ik al deed om verder te kunnen, dubbelchecken wat ik al deed, todo-lijstjes afvinken en al heb ik zo’ n lijstjes gemaakt, ze dan ook eerst raadplegen om te kunnen afvinken.

Als alles vlot verloopt en ik dingen vlot organiseer en vastleg dan heb ik beter een print met de afspraken bij want zelfs al zat ik middenin het proces en was ik de enige contactpersoon tijdens dat proces, betekent niet dat ik weet wat vandaag om drie uur is vastgelegd, wat ik in detail heb vastgelegd en met wie.

Daarvoor moet ik een samenvatting maken die ik ten allen tijde bij me draag tot alles afgelopen is, anders loopt alles ok maar weet ik niets meer…

Het moet verwarrend lezen zijn wat ik daarnet schreef maar het IS dat ook en het ergste is dat dat ALTIJD zo blijft.

Ik accepteerde het al maar was deze morgen dus weg ZONDER overzichtslijst van wat ik allemaal zo schitterend tot in de puntjes heb voorbereid en dan is een vraag als ‘wanneer is de komende afspraak?’ een dodelijke vraag voor mij.

Dan heb een HELP!!!!!-gevoel en dat overspoelde mij deze morgen zodanig dat ik een halve dag vakantie heb nu.

Ik zei dat ik mijn zieke ventje zou bijstaan, wat waar is maar ook ECHT waar is dat ik in een half uur tijd aanvoelde dat ik supermoe was.

Nog een adhdprobleempje is mijn tijdslijn van gebeurtenissen…

Zit ik gisteren in geuren en kleuren te vertellen hoe het bij de ramp van de ‘Herald of free enterprise’ alle hens aan dek was en ik daar uren heb gepresteerd in het crisisteam.

Dat was in 87, herinnert mijn chef zich.

Ik krijg een steek: het klopt niet, mijn beleving is die van mijn broer die alles thuis vertelde met verve want ik ben maar in ’89 begonnen met werken. Het kan niet kloppen. Koortsachtig zoek ik wat dan wel klopt want ik was wel degelijk na mijn uren voor een ramp in de weer…

Het is uiteindelijk duidelijk: een mix van mijn beleving tijdens de ramp van de Aircrash van Koksijde waar ik me inderdaad tot de late uurtjes uit de naad werkte in een gespannen maar camaraderiesfeer met de belevenis van mijn broer.

Shit!

Is dat dan liegen?, schiet er door mijn hoofd. Als ik het al niet wist op het moment zelf, niet.

Maar dat vind ik.

Mijn rechtvaardigheids- en eerlijkheidsgevoel dwingt me dan wel weer om vanochtend terug te komen op gisteren en alles recht te zetten ook.

En zo krijg je dus rare blikken want wie begrijpt dat nu als je niet in mijn kop leeft…

Adhd een troef? Heel soms! Maar op mijn CV, geschreven dus, zou ik het niet zetten.

Ik heb het wel mondeling gezegd toen ik solliciteerde met de mededeling: weet waar je aan begint!

Ze weten het al. Ik heb adhd. Het IS wat het wel degelijk is. Soms is het lachen en andere keren is het bijna huilen met de pet op.

Maar ik functioneer. Velen doen dat niet of niet meer.

Soms dus is het een ‘jippie!’ maar vaker een ‘zucht’- wat doe ik nu weer.

Er valt mee te leven, ja, wat moet ik anders zeggen.

Ik moet er gewoon mee leven en vandaag is het wat moeilijker dan gisteren.

Morgen weer een dag!

Vee

Eventjes weggeweest

Maar wat geeft dat

Ik was er eventjes niet op papier. Reden, geen fut, en een ziek ventje met al vier dagen hoge koorts, loze gedachten.

ik kan nog eventjes doorgaan maar soms heb ik geen zin om mij voor mijn blog te zetten.

Het zij zo.

Ik heb me gisteren een hometrainerfiets aangeschaft op tweedehands. Yep.

Ik heb bijna een fitnesszaal. Nu nog de plaats inrichten waar alles moet komen want de step en trilplaat staan in het ‘achterste kot’, de loopband staat in het ‘voorlaatste kot’ en de hometrainer in de woonkamer.

Ik wil fietsen terwijl ik naar Castle kijk want ik heb een fysiek van 0,0.

Maar dan kan ik niet meer kuisen!, zegt mijn koortsige schat.

Hoe ongelooflijk klinkt dit in mijn oren. Een man die vreest dat hij niet meer kan kuisen.

Er staan wielekes onder, schat! Hij verrijdt makkelijk van hier naar daar. No worries!

Enne, jij bent ziek. Niet piekeren over kuisen, dat komt wel weer.

Ik luister weer dagelijks naar mijn hypnoseman en het lukt me om drie kleine maaltijden met banaan en zoetekoek (peperkoek Harme) als tussendoortje te verorberen en mij ‘voldaan’ te voelen.

EN ventje is ziek (sorry schat!) wat voor mij in zekere zin een zegen is. Ik kook en het smaakt hem niet. Maar ik kook roomvrij, met olijfolie en soms vleesvervangend en dat maakt een verschil.

Mijn weegschaal staat er maar ik ga er niet op staan. Het gaat over gezond eten, water drinken wat ik weer al een tijdje te weinig deed.

Mijn beschadigde nier heeft het anders broodnodig!

Soit. Ik moet het nu doen en de hometrainer komt van een jong koppel. Al lachend zei ik dat ik er vijftig ben en ik aan mijn zestigste weer alles op tweedehands zwier.

Maar dat ben ik wel van plan.

Ik zou het aangenaam vinden om met mijn ventje te sporten.

Hij zegt dat hij sport op het werk. Ik betwijfel dat sterk als ik zijn groeiend buikje zie… hoewel dat nu door de koorts ook aardig slinkt…

Dan doe ik het voor mij, om eens een mooie outfit te kunnen passen, om me niet pafferig te voelen en ik doe het (sporten daar gelaten natuurlijk), voor mijn dochter die goed bezig is om haar anorexiabeest aan te pakken.

Ik ben een trotse mama want ze slaagde voor haar ingangsproef aan de unief van Maastricht.

You go girl! Wie zegt dat je het niet kan, ik alvast niet! Gemotiveerde lukt alles je, verleg je controlekantje en je gevoel van stijgende eigenwaarde op je studies en je bent alweer een stukje verder.

Elk zoekt zijn weg. Met vallen en opstaan. De een valt al meer dan de andere maar zoals mijn ma altijd zei : de sterkte zit hem in het telkens weer herbeginnen.

Pak je gat in je handen en hup, sta recht en weer vooruit.

Mijn motto: stilstaan is achteruit gaan.

Hoewel stilstaan bij jezelf af en toe moet anders vergaloppeer je je, vooral met ADHD.

Het is wat het is.

We zijn wie we zijn.

Vee

Verjaardag

Of liever ‘verjaardagen’

49 wordt hij er. Nog steeds want the aftermath van zijn werkelijke verjaardag zit er nu nog vandaag aan te komen.

Hier wordt gevierd, eigenlijk alle dagen.

Gevierd dat we lui in de zetel kunnen hangen, dat we niks te kort hebben, dat we mekaar graag zien (wat niet vanzelfsprekend is), dat de kids graag naar huis komen, dat alles sereen (lees: oplosbaar) verloopt, dat we gezond zijn.

Het leven is wat je er zelf van maakt. Daar zijn wij heilig van overtuigd, soms door noodzaak maar nu meestal -gelukkig- door eigen keuze.

“Ik heb een kettinkje gehangen aan de stop van het bad, e schat!”

Hij blijft lief, mijn ventje!

Ik had gezegd dat ik mijn vingers pijn deed telkens ik die stop er uit wou trekken. En het is nu opgelost.

Liefde is….

Tja, wat is liefde?

Liefde is echt geen evidentie voor mij.

Liefde was heel lang iets onbevattelijks, iets waarvan ik me afvroeg wat het eigenlijk was en daardoor door eliminatie dacht dat wat overbleef wel liefde moest zijn. En dan was ik het nog niet zeker.

Had ik het slecht? Nee. De liefde was er wel degelijk ook maar ik verloor die in drukte, piekeren, jachtig leven en vooral proberen voldoen aan de verwachtingen van mensen.

Nu besef ik dat ik er nooit aan kon voldoen omdat ik gewoon zo niet in mekaar zit.

Ik functioneerde jaren al watertrappelend, net met het hoofd boven water. Niet aan te raden want je voelt je energie zo via het badwater weglopen…

En nu weet ik dat dat was omdat ik tegen mezelf in ging.

Nu volg ik mijn eigen flow.

Het klinkt zweverig, maar het is het niet.

Mijn flow is er namelijk eentje van horten en stoten, van de hak op de tak, van alles en dan weer niets… van onthouden en van vergeten.

Het volgen van mijn eigen schokritme leidt bij mij tot de rust waar ik jaren naar snakte en die zo onbereikbaar leek.

Nu weet ik, als ik een kolkgevoel ervaar -en dat gebeurt nog- dat ik tegen mezelf inga en daar iets aan moet veranderen.

Intuïtief wist ik dat al lang maar het heeft me een hele tijd en een huwelijk gekost voordat ik mijn hersenen op mijn intuïtie kon afstemmen.

So… nu vier ik een verjaardag vanaf het moment dat ik een cadeau op het oog heb en nadat ik het te vroeg gegeven heb omdat ik niet kan wachten, vanaf het impulsieve moment dat ik een vriendinnenbezoek koppel aan een etentje dat ik hem nog wil cadeau doen en zolang er ideeën blijven binnenstromen om die verjaardag te blijven vieren.

En dan stopt het geefgevoel en is de verjaardag afgelopen. Of niet.

Dus hij is vandaag ook nog jarig en misschien volgende week ook nog. Hij heeft er geen last van en ik geniet er op die manier ook zo lang van.

Komt daarbij dat ik nog twee dochters heb die ook zo in mekaar zitten dus dan kan verjaren een tijdje duren bij ons!

Proficiat, schat!

En… ik ben tot het eind van het jaar even jong als jij! Thx!

Vee