T begint weer goed…

Ik zit in de trein. Toen ik vanuit mijn auto de parking opstapte overviel me het bewustzijn dat ik traag stapte. En het besef gaf me een rustgevend gevoel.

Nooit stap ik anders een winkeltje binnen om een tijdschrift te kopen maar vandaag, hupla, een vt-wonen heb ik al op zak. Rustig bladeren straks.

Weer overvalt me mijn kalme stap. Ik heb zeeƫn van tijd.

De roltrap brengt me boven, de trein staat klaar voor me, ik moet maar instappen. Iemand roept: he, hij staat er wel vroeg deze keer! Een ander: het is dan ook dinsdag vandaag!

Ik knoop het in mijn hersenen, of doe een poging want een futiel iets wat niet nodig moet onthouden worden, hoeft niet in mijn warrige hersenpan opgeslagen te worden.

Nu nog een wagon of twee doorstappen en ik zit boven goed.

Topmorgen!

Ik blader, we stoppen in Gent, ik blader en herinner me dat ik toch mijn gsm meeheb nu ik erover nadenk, en net op dat moment komt de conducteur.

Tegenover mij komt een Deens uitziend type zitten, hij strijkt zijn broek glad en zegt goeiemorgen. In het Nederlands.

Goeiemorgen. Ik geef mijn abonnement aan de conducteur om uit te lezen. Hij bedankt me en geeft het terug.

U zit wel in 1 ste klasse, mevrouw! De twee aanpalende wagons langs beide kanten zijn 2 de klasse.

De heer recht tegenover mij lacht en ik zeg: dan ga ik maar en haal mijn mantel uit het bagagerek en drop mijn magazine en gsm en abonnement in mijn handtas.

In de gang kom ik de corpulente conducteur tegen, die nu aan de kant moet om mij te laten passeren van elite naar middleclass.

Eigen schuld, superdikke kamelenbult!

Innerlijk voel ik me nog steeds kalm. Een keer per jaar verkeerd gaan zitten mag ik van mezelf. Trouwens, ik wist van niets. Pas toen ik er op gewezen werd, zag ik de grote 1 staan.

En je vindt dit flauwekul, Vee, geef toe!

Een mens is nogal een geconditioneerd wezen.

1 en 2 maken de orde van de dag uit. 3 is dan waarschijnlijk achteraan de trein meelopen…

Ik kan me niet voorstellen hoe lelijk en arm en onaangepast je moet zijn om in categorie 4 te vallen. In 5 ben je wellicht onzichtbaar gewoon…

Ik ging zitten recht tegenover een laptoptypende, wat oudere -ik vermoed- zakenvrouw, met dezelfde kledingstijl als de Deens uitziende heer. Geen klasseverschil. Ze keek op want het tijdstip waarop ik tegenover haar kwam zitten was onlogisch, zo tussen 2 stations in.

Een verantwoording welde in mij op en ik bekende dat ik uit 1ste klasse was weggestuurd.

Ze vroeg glimlachend: En, was er een verschil?

Nee dus, aangezien ik het niet doorhad. Ik voelde me er ook tussen passen. Alleen het vasttapijt is me als major feature bijgebleven.

Mensen betalen dus voor vasttapijt, Vee!šŸ¤“

Misschien werd ik misleid door het Engelse koppel met hun paar maanden oude baby in trappelzak die in 1ste klasse zaten.

Wellicht werden zij misleid en wisten zij veel dat een treinticket duurder is waar vasttapijt is gelegd…

Wellicht is dit voor hen de standaardprijs voor een Belgisch treinticket naar de luchthaven.

Het is wat het is!

Vee

Verjaardag

Of liever ā€˜verjaardagenā€™

49 wordt hij er. Nog steeds want the aftermath van zijn werkelijke verjaardag zit er nu nog vandaag aan te komen.

Hier wordt gevierd, eigenlijk alle dagen.

Gevierd dat we lui in de zetel kunnen hangen, dat we niks te kort hebben, dat we mekaar graag zien (wat niet vanzelfsprekend is), dat de kids graag naar huis komen, dat alles sereen (lees: oplosbaar) verloopt, dat we gezond zijn.

Het leven is wat je er zelf van maakt. Daar zijn wij heilig van overtuigd, soms door noodzaak maar nu meestal -gelukkig- door eigen keuze.

“Ik heb een kettinkje gehangen aan de stop van het bad, e schat!”

Hij blijft lief, mijn ventje!

Ik had gezegd dat ik mijn vingers pijn deed telkens ik die stop er uit wou trekken. En het is nu opgelost.

Liefde is….

Tja, wat is liefde?

Liefde is echt geen evidentie voor mij.

Liefde was heel lang iets onbevattelijks, iets waarvan ik me afvroeg wat het eigenlijk was en daardoor door eliminatie dacht dat wat overbleef wel liefde moest zijn. En dan was ik het nog niet zeker.

Had ik het slecht? Nee. De liefde was er wel degelijk ook maar ik verloor die in drukte, piekeren, jachtig leven en vooral proberen voldoen aan de verwachtingen van mensen.

Nu besef ik dat ik er nooit aan kon voldoen omdat ik gewoon zo niet in mekaar zit.

Ik functioneerde jaren al watertrappelend, net met het hoofd boven water. Niet aan te raden want je voelt je energie zo via het badwater weglopen…

En nu weet ik dat dat was omdat ik tegen mezelf in ging.

Nu volg ik mijn eigen flow.

Het klinkt zweverig, maar het is het niet.

Mijn flow is er namelijk eentje van horten en stoten, van de hak op de tak, van alles en dan weer niets… van onthouden en van vergeten.

Het volgen van mijn eigen schokritme leidt bij mij tot de rust waar ik jaren naar snakte en die zo onbereikbaar leek.

Nu weet ik, als ik een kolkgevoel ervaar -en dat gebeurt nog- dat ik tegen mezelf inga en daar iets aan moet veranderen.

IntuĆÆtief wist ik dat al lang maar het heeft me een hele tijd en een huwelijk gekost voordat ik mijn hersenen op mijn intuĆÆtie kon afstemmen.

So… nu vier ik een verjaardag vanaf het moment dat ik een cadeau op het oog heb en nadat ik het te vroeg gegeven heb omdat ik niet kan wachten, vanaf het impulsieve moment dat ik een vriendinnenbezoek koppel aan een etentje dat ik hem nog wil cadeau doen en zolang er ideeĆ«n blijven binnenstromen om die verjaardag te blijven vieren.

En dan stopt het geefgevoel en is de verjaardag afgelopen. Of niet.

Dus hij is vandaag ook nog jarig en misschien volgende week ook nog. Hij heeft er geen last van en ik geniet er op die manier ook zo lang van.

Komt daarbij dat ik nog twee dochters heb die ook zo in mekaar zitten dus dan kan verjaren een tijdje duren bij ons!

Proficiat, schat!

En… ik ben tot het eind van het jaar even jong als jij! Thx!

Vee

Te

Gisteren had ik het weer. Dat “te”-gevoel.

Gisteravond was alles te veel. Komt het door mijn productieve voormiddag? Of gewoon door mijn stemming?

Alles wat in mijn oog viel was te. En om mijzelf nog war dieper te duwen ging ik, sinds maanden, op de weegschaal staan…

99,7!!!!!!!!! Dat is als je een BMI-calculator wilt gebruiken af te ronden naar 100!

Yep. Me šŸ˜„.

Maar schat, ik zie je graag zoals je bent!

Ja? Vertel nog eens wat. Ik zie me niet graag nu ik weet dat ik de 1 zie staan. Te weten dat ik een paar maand geleden 700 euro neertelde om mij een virtuele maagband te laten aanmeten. Weggegooid geld!

Ik ben gisteren prompt gaan zoeken naar de kostprijs van een gastric bypass. Die kan ik dus niet betalen. En met een BMI van 34,2 ben ik er nog lang niet…

Heb ik dat ervoor over? Ik denk het stilaan wel, ik ben diĆ«ten zo beu, ik eet te graag en ik heb een maag die knort van ’s morgens tot ’s avonds. Al sinds mijn jeugd.

En dan heb in nog een man die me graag verwent.

Resultaat: veel op restaurant, veel kokkerellen, veel pudding, pannenkoeken, wafels… en dan kan ik me alweer niet bij eentje houden.

Ik moet misselijk worden, dat is de enige kans om geen vreetbuien te hebben.

Net zoals een alcoholieker niet meer drinkt na het innemen van misselijk makende pillen, wil ik een pil die te veel eten onmogelijk maakt.

Stoppen als je honger gestild is is de regel, niet overeten.

Wel, ik heb ALTIJD wel honger.

In Nederland is er een plaats waar je een gastric bypass kan laten doen met een afbetalingsplan. Ik heb een mail gestuurd.

En mijn ventje zei: je gaat toch niet naar Nederland, ik kan je voor de aftercare niet telkens gaan bezoeken. En dan volgt het verhaal van zijn ex die verwachtte dat zij dit ook wou en wou dat hij dit ging betalen.

Pissed word ik.

1. Ik ben zijn ex niet en

2. Ik betaal mijn zaken zelf.

Ik weet het, hij bedoelt het niet zo maar ik stoor me aan de vergelijking.

Ik ben ik, uniek en geen afgietsel van…

Ik begrijp niet waarom we woorden hebben, zegt ie. Ik ook niet, alleen dat het ‘te’ was…

Maar in bed kruip ik uiteindelijk wel weer tegen zijn oksel aan want anders kunnen we niet slapen, allebei niet.

En ik heb afgesproken met mijn dochter dat we beiden haar voedingsplan gaan volgen: ik om te vermageren en zij om eten vol te houden.

Yep. We steunen mekaar. Ik zie het niet als diƫten, maar als een wederzijds hulpplan.

Vanochtend gaf de weegschaal 98,7 aan. Dat is het hoogste wat ik ooit woog. Time for a plan!

Dus No more cookies, geregeld fruit als tussendoortje en veel water drinken. Op het werk is de fruitmand vandaag weer vers.

Ik ga ervoor.

En nu hopen dat mijn mail geen haalbare afbetaling oplevert want de verleiding is groot, zoals altijd bij mij…

Love you, schat!

Vee

Eureka!

Of hoe het warm water telkens opnieuw wordt uitgevonden…

En de wereld blijft draaien…

Volgende kop vandaag in het Metrokrantje:

En ik heb jicht aan mijn grote rechterteen…

Uit deze titel en aan de grootte van de foto kun je niet uitmaken of het nu nieuws is of reclame.

Het blijkt een eurekamoment van ING te zijn. Mensen werken er nu in tribes en squads.

What’s in a name, denk ik dan…

Ze zijn wel zo eerlijk om te verwijzen naar de oorsprong, hoewel het, grif toegegeven, er is over nagedacht!- mooier klinkt in het Engels.

Tribes klinkt beter dan stammen. Je had inderdaad van elks wat nodig om te kunnen overleven vroeger, hoewel ik me afvraag of er iemand was die zei: jij kunt goed zaden zoeken, doe jij dat maar en ga jij maar jagen, je blijkt daar goed in te zijn.

Of misschien was er een soort van talentendag in de oertijd, waar iedereen eens kon proberen waar hij goed in was vooraleer zijn/haar definitieve plaats in te nemen.

Wat ik zeker is dat er nooit werd getwijfeld hoe het op seksueel vlak wel moest en dat daar niks in te kiezen viel ben ik ook bijna zeker.

Gelukkig is dat ‘talent’ bij ING niet meer van belang.

Bij sommige NGO’s twijfelen ze nog of dat bij de groepstalenten van leiders moet horen, als je het nieuws bekijkt.

Soit, de lijn tussen nieuws en reclame en realiteit en fictie blijft een dunne.

Vee

Consequenties van een werkverandering

Of hoe een gezinsleven verandert door beleid

Vanmorgen ligt er een briefje op tafel met “er is verse koffie! Love you, Vee”.

Het klinkt romantischer dan het is. Doordat ik zo vroeg de trein neem mis ik mijn ventje net bij thuiskomst.

Geen kus, geen knuffel, geen ‘hoe was je nacht?’. Nee, alleen ik die de belofte doe aan mijn drie schatten dat ‘papa’ er zo aan komt. Om te slapen weliswaar maar toch, ze zitten niet alleen.

Het heeft ook gevolgen qua vervoer.

Anders was hij net op tijd om de auto aan mij te laten, nu hebben we twee auto’s nodig. Een extra, niet-vergoede kost waar niemand naar vraagt.

Ik heb een abonnement maar de bussen rijden onregelmatig en mijn reistijd is lang genoeg.

Ook de parking kost geld en wordt niet vergoed maar ik dwaal weer af…

Gelukkig is er de techniek, we sms’n onze warmte naar elkaar toe. Kort, want hij is moe en ik ben moe…

Het is wat het is zeker?

De tijden zijn niet zeker meer dus als 50-jarige (Allez, toch bijna!) moet ik niet te zot gaan doen en van werk gaan veranderen nu ik alle voordelen heb opgebouwd. Het geld is nodig en gelukkig heb ik een goed loon. En mijn en zijn oude dag zijn op die manier verzekerd.

Hoewel ik vind dat door de verplichte overplaatsing er wel een compensatie zou mogen komen voor de drie uur onderweg.

Vee, 30 dagen zonder klagen zit er op zeker? Amai nog nie !

Iets anders nu: ik las vanmorgen dat een brandweerman zijn gelijk gehaald heeft bij de rechtbank om zijn stand-by-uren thuis te laten vergoeden. Ik vind dat logisch, je kan niets leuks doen zoals een reisje boeken als je constant stand-by bent tussen je werkuren door. De rechter vond het ook logisch.

Misschien moet ik ook eens een proces gaan aanspannen. Een mens durft te weinig onrecht in vraag stellen tegenwoordig.

Hoewel, een mens stelt onrecht in vraag maar ageert te weinig.

Ondertussen knort mijn maag en stappen mensen gelijk ik op de trein. Ze zijn het al gewoon of kozen er voor. Ik word het nooit gewoon, vandaag toch niet.

Ergens in het verschiet zit echter een reuze-ommekeer. Ik voel het gewoon, heel dichtbij. IntuĆÆtief.

Ik win de Lotto. Ik ben daarvan overtuigd trouwens.

Onlangs vroeg mijn vent zo uit het niets of ik rancuneus ben. Ik zei toen in een opwelling dat ik dat ben.

Vandaag heb ik tijd om het nog eens te overdenken en zeg ik: ik ben het niet meer.

Als alle twijfel weg is over het feit dat mensen mij of mijn dierbaren doelbewust kwetsen, laat ik ze nu links liggen terwijl ik ze vroeger met de grond gelijk maakte of nog dieper.

En geloof me, ik kan het, als Schorpioene, als geen ander.

Nu gebruik ik mijn energie voor mooie, lieve en positieve zaken. Dat voelt beter aan.

Trouwens, als ze niet opgeven geloof ik stellig en ondervind ik heel vaak dat karma werkt.

Ik vind ‘RANCUNEUS’ wel een topwoord met een klank die maakt dat je het wel wil ‘zijn’ šŸ¤”.

Maar ik ben het niet meer. In heel mijn leven ken ik 1 iemand die het woord ‘haten’ verdient. En hij is aan het wegrotten, letterlijk. Niet door mijn toedoen, gelukkig had ik daar nooit de macht toe.

En ik ben daar niet blij om (of toch een klein beetje wel šŸ¤”) want ik vind het logisch dat iemand wegrot als hij rot is.

Yep. Het wordt weer een hak-op-de-tak-dag met veel overpeinzingen die ‘random’ door mijn kopje razen…

Hopelijk valt het niet op op het werk. Of wel, of niet…

Vee

Judo

Respect!

Gisteren verliet ik mijn werk en in de inkomhal kwam ik haar tegen. Ik herkende haar maar had geen tijd dus ik haastte mij richting station want ik moest en zou mijn trein halen…

Ik zit trouwens te bloggen in de wachtzaal bij de dokter voor mijn voorschrift van Sertraline 100, mijn ‘normaal-regulator’ als het ware…

Dus ik was op tijd, ging zitten en wie kwam er ook de treinwagon binnengestapt? Yep.

Ik heb nooit iets met judo gehad, maar ik bewonderde wel haar doorzettingsvermogen en er is een periode geweest dat ze niet weg te denken was van de televisie, samen met Gella.

-Ulla, mag ik een foto van je want mijn ventje gaat me anders niet geloven.

-OkƩ, maar ik ben er nogal op gekleed!

Nog even hebben we het over de veranderingen binnen de sector, ik neem een foto en verder geniet ik van mijn en zij van haar privacy.

Toffe madam Ulla Werbrouck.

Aan mijn ventje stuurde ik via msgr de foto door en hij antwoordde doodleuk dat hij ooit een gesprek met haar had nog voordat ze bekend was, tijdens een training.

Yep. En ik sprak er NU mee šŸ™„.

En hoe enthousiast ik ook zelf was, mijn kinderen vroegen me ook: wie is dat?

Het vergankelijke van ‘beroemd zijn’ viel me ineens als een zware hamer op mijn hoofd…

Soit. Ze zag er gewoon goed uit, en ze heeft iets gepresteerd wat ik nooit zal kunnen. En ze heeft blijkbaar nu nog een leven. En ik herinnerde me haar, dus dat is voor mij het belangrijkste! Wat een ander er nog van weet is niet van belang. Ik tintelde vanbinnen van opwinding.

<<

Toen ze uitstapte hoorde ik ineens enkele mensen over Gella (Vandecaveye) praten dus zij hadden haar duidelijk ook herkend.

Wat Ulla nu doet?, hoorde ik vragen.

Ik weet het niet en dat is eigenlijk ook haar zaak. Ik was al blij dat ze op MIJN trein zat.

En daarmee kwam ik gelukzalig thuis.

Meer moet dat niet zijn, toch?

Vee

Lui of oud?

We hebben het allebei wel zo’n beetje: waarom zijn we in godsnaam de laatste tijd zo moe?

Komt het door de tijd van het jaar, de feestdagen, de leeftijd of wat?

We leunen beiden tegen de 50 aan en dat mijn schat na al die onmenselijke inbreuken op zijn bioritme uitgeteld in de zetel ligt, kan ik begrijpen maar ikke?

OkƩ, de late en de vroege uurtjes doen er bij mij ook geen goed aan maar het ontbreekt me aan ideeƫn, nu ik met vakantie ben. En dat gebeurt praktisch nooit.

Ik wil wel schilderen maar ik kom er niet toe. Ik wil wel lenzen maar dan moet ik ook de opvolging ervan doen, ik wil wel … maar ik heb er geen fut voor. Alsof de weerslag van een heel jaar me ineens in de nek is gevlogen.

Ik ben laat opgestaan vandaag en heb, denk ik en voor zover er zoiets bestaat, goed geslapen.

-Het is dat je het nodig had, schat!

OkƩ, maar waarom ben ik dan alweer uitgeteld na amper een was en een vaatwas ingestoken te hebben en een broodcake in de oven te hebben geduwd? Verl werk is daar niet aan, e!

Ik heb me geforceerd om van trainingsbroek naar broek te gaan en om mijn haar te kammen. Mijn ma draait zich vast om in haar graf mocht ze nog enig besef hebben van hoe inactief ik ben.

Dan maar een boek lezen, een kerstcadeautje van mijn oudste…

Nope, lukt niet.

Ik ben driekwart van mijn energie kwijt, ofwel broed ik straks iets uit.

Maar tevreden is mijn kop met mijn luie lijf al helemaal niet, er is conflict.

Een luxeprobleem omdat ik te veel vrije tijd heb?

OkƩ, Vee. Je schildermateriaal staat al van gisteren gebruiksklaar. Begin er gewoon aan met al dat uitstelgedrag van je!

Yep, dat is het. Ik vat het nu. Uitstellen kan ik als de beste maar nu mijn ‘euro’ gevallen is kan ik er ook iets aan doen. Vooruit met de geit (spreekwoordelijk dan).

En om bij spreekwoorden te blijven: goed begonnen is half gewonnen, of zoiets…šŸ™„

<<<