Gsm-loos? No way!

En ik die dacht niet verslaafd te zijn aan mijn gsm! Tarara!

Wat heb ik je gemist, mijn mobiele connectie met al wat me lief is!

Mijn gsm lag donderdag leuk te liggen op mijn bureau op het werk. Niets mis daarmee, ware het niet dat ik dat besefte op de rijdende trein naar huis.

Top! Goed om te flippen maar dat doe jij niet, e, Vee?

Nee, tuurlijk niet.

Maar het zat toch dicht tegen de flipgrens aan, dat brein van mij.

Want hoe zou ik nu de mensen inlichten over het resultaat van mijn weekendonderzoek? Ik zou zelf ongerust zijn!

Yep. Vandaag 3 voicemails waaronder een van mijn oudste:

“Zeg mama, als je een sms kunt sturen, dan kun je op zijn minst oppakken als ik je bel!!!!

Hela! Ik kon niet!Ik had hem niet bij me! En of je nu boos of ongerust bent, maakt helemaal niets uit! Dit is pure overmacht.

Net als mijn vriendin die twee keer gebeld heeft en een collega die me eerst bijna de koude schouder gaf vanochtend. Tot ik vertelde dat ik vier dagen gsm-loos door het leven gegaan ben.

Allez, nuance, Vee, zonder je eigen gsm.

Oke, ik had de gsm van mijn ventje maar daar moest ik telkens om vragen want ook hij is gehecht aan zijn mobieltje. Of die moest aan de lader… en sowieso, het was de mijne niet.

Om niet te spreken over het feit dat elk telefoonnummer dat van belang is in MIJN gsm zit en ik dus NIETS heb aan de talloze contactpersonen in zijn gsm.

Wel lief dat ik hem zonder vragen kreeg om naar mijn dochters te smsn, dat wel.

Maar ik had ook een afspraak af te bellen en dat nummer stond dus in MIJN gsm.

Ik wist de naam van de contactpersoon niet meer om die op te zoeken op de vaste pc, terwijl ik die anders wel tijdens het scrollen had gevonden.

En ik had het geduld niet om aan pc-banking te doen nu het via mijn vingerafdruk niet kon.

Strontverwend ben je, Vee.

Yep. Volledig. Ik ontken het niet. Ik mag dat ook zijn van mezelf als het mij helpt functioneren.

Mijn agenda zit in mijn gsm, mijn wazegps is mijn redding om ergens naartoe te rijden, 2de hands afsnuisteren gaat zo makkelijk op mijn gsm, mijn oude gezin zit op msgr te samen dus ik hoef hen niet apart te gaan berichten, enz.

Allemaal dingen die ik, met mijn adhd, naar MIJN hand heb gezet.

Onthouberichten aan mezelf, mail in 1 vingerknip. Hoe makkelijk kan het zijn?

En dus heb ik het toestelletje deze morgen net niet gekust.

Ik had mijn oplaadkabel mee in het dubbel want het appeltje was onzichtbaar en moest nodig geladen worden.

Algauw kwam het eerste rode streepje tevoorschijn, als een s.o.s. Mijn reddingslijntje.

En op de trein naar huis telefoneerde mijn oudste euforisch dat de lening goedgekeurd is.

Zulke momenten wil ik niet missen! Mijlpalen in het leven van mijn kids, contact met mijn pa. Ik mag niet denken dat ik onbereikbaar zou zijn als er iets gebeurt.

Ik heb het ooit meegemaakt dat we te laat aankwamen, de oma van mijn ex was al gestorven terwijl de boodschap via het hotel waar we waren was dat ze er slecht aan toe was.

Dat moment dat je niet had mogen missen, vergeet je nooit.

En zeggen dat ze het vroeger ook niet wisten geeft me des te meer reden om dot soort gadget te gaan verdedigen. Vooruitgang is niet altijd teloorgang!

Joepie, mijn geluk zat vandaag in het hoekje van mijn bureaulade.

“Vergeet je gsm niet!”, roept mij collega bij vertrek.

Ik vind het niet erg, je kan het me maar beter helpen herinneren want dit wil ik zo weinig mogelijk meemaken.

Ik zeg “zo weinig mogelijk”. Ik weet hoe ik ben en calculeer mijn eventualiteiten alweer in. Dit is zeker niet eenmalig. Zucht!

Vee

Het doet deugd

Blij om mezelf te zijn

Ik ben klaar met thuiswerken. Soms gaat dat vlotjes, soms duurt diezelfde grofweg bijna 8 uur zoveel langer dan anders.

Vandaag was de voormiddag een pijnlijk trage en in de namiddag stond ineens de klok op 16u00.

Heeft het te maken met wat ik moest verwerken? Ook. Boekhouden ligt me totaal niet, maar er zit een deeltje tussen. Niets aan te doen!

Maar soms heeft het ook te maken met bewust zijn en aandacht.

Gisteren snuisterde ik wat rond op internet en kwam bij een discours van Eckhardt Tolle uit: je bewust zijn van je inner consciousness.

Je omgeving waarnemen maakt je bewust, je zintuiglijke waarnemingen maken je nog zelfbewuster en op een dieper niveau kun je je bewust zijn van je ‘zijn’. Je staat stil bij de ruimte binnenin jezelf.

Hoewel ik me vaak erger aan zijn grinnikend lachje, betrap ik me vaak op het feit dat ik in mijn leven toch al enige malen op een filmpje van hem uitkom en ik er wel kan naar luisteren.

Ooit las ik wat hij deed voor hij beroemd werd maar ik ben het vergeten.

Het was niet veel, dat herinner ik me wel dus heeft het ook geen zin om het weer op te zoeken.

Onder het motto ‘een keer gelezen is genoeg’ lees ik wat anders want ik blijf anders herlezen en het blijft NIET hangen…

Is dat jammer, Vee?

Ik denk van niet want ik ben er nog, ook met alle gaten in mijn hoofd en alle belangrijke zaken die ik vergeten ben.

Er zijn mensen die dan repliceren dat het wel niet zo belangrijk zal geweest zijn, anders zou ik het wel onthouden hebben.

Sorry, mensen! Dat werkt niet zo bij mij. Het kan belangrijk of minder belangrijk zijn, herinneringswaardig of vergetenswaardig, de maatstaf om te gaan oordelen over belangrijkheid werd bij mij niet ingebouwd.

Jammer? Ik zou het niet weten. Ik weet van niks anders, maar ik ben me wel bewust weet dat ik anders in mekaar zit. En dan vergelijk ik met niemand, ik weet het heel diep vanbinnen.

Een stukje ontbreekt

En ik heb er nu al een tijdje meer dan vrede mee.

Mensen mogen gerust over mij oordelen, ieder mens is vrij, maar mijn ‘inner consciousness’ zit op een niveau dat ik meer dan gelukkig ben in dit leven.

Het was ooit anders, dat is waar, maar ik verkies dit boven watertrappelen, net niet voldoen, onzekerheid over mezelf en over wat ik kan en wil.

Het blijft maar terugkomen hoe ik geniet van mijn geliefden, mijn zijn, mijn leven…

Wie had dat ooit kunnen denken, he moeder?

Vee

Typisch…

Liefde is…

Ik zoek al drie dagen naar een rood atomaschriftje. Het is HET schriftje waarin ik alle dingen neerpen die ik moet onthouden om bepaalde terugkomende handelingen op het werk te kunnen doen.

Want… ik onthou van hier tot gisteren en dus is het telkens er een maand tussen zit en de routine er af is, zoeken naar welke stappen ik moet doorlopen om correct mijn werk te doen.

Klinkt goed, Vee. Met een maand tussen… Dat is toch al lang?

Maar soms staar ik naar mijn pc-scherm hoe ik in godsnaam bepaalde dingen kan verifiëren terwijl ik ze een seconde geleden heb geverifieerd! 🙄

En dat is dus NIET lang! 😡

Op het werk krijg ik dat opgelost door luidop in mezelf te praten, zo van: “Hoe doe ik dat nu weer?”

Waarop een welwillende collega naast me komt staan en ludiek het tabblad naast dat wat ik openklap, openrolt en lachend zegt: zo!

Yep. Ik ben afhankelijk van goodwill en ik zou het liever niet zijn maar het is nu zo.

Nu, waar was ik… dat atomaschriftje.

Aangezien ik thuis ben en gisteren in de voormiddag thuis heb gewerkt, vraag ik aan mijn ventje of hij het ding niet heeft gezien.

En ik zoek zelf wat verder. En dus vind ik een atomaschriftje, maar het is wel grijs.

Dat is het oude, denk ik nog bij mezelf. Daar staat dat niet in. Maar ik blader er toch nog eens voor de zekerheid door…

En ja hoor. Het grijze is het nieuwe, het rode moet ik al weggegooid hebben, concludeer ik dus door eliminatie.

Het bewuste geheugenboekje

Zo vaak, een beeld in mijn hoofd dat niet klopt, omdat ik de stap ervoor (bijv.. weggooien) vergeten ben. En ervan overtuigd ben dat het zo is, echt overtuigd dat ik er ruzie over kan maken.

Ik weet uit ervaring dat beleving niet altijd de waarheid is. Maar ik maak daar geen reclame over want dan geef ik mensen die me willen pakken op mijn zwakheden, te veel munitie.

Zijn er zo’n mensen, Vee?

Jammer genoeg wel. Gelukkig ligt dat ver in het verleden hoewel het me voor altijd op mijn hoede houdt.

Maar soit, ik heb mijn schriftje terug, ik kan weer functioneren omdat ik vertrouw op wat ik heb neergeschreven.

Het is wellicht moeilijk te begrijpen voor een buitenstaander hoe het niet hebben of gebrekkig hebben van een geheugen je wereld omver kan gooien.

Daarom ook moet ik de controle dicht bij mij houden en valt het soms niet mee voor mijn ventje om mij te overtuigen van iets wat ik anders zie.

Hij weet gewoon ook dat ik het niet met opzet doe, en ik vertrouw hem zonder twijfel.

Ik kan niet anders.

Liefde is…

Vee

Afscheid uit noodzaak

Ik kan niet verlengen!

Wanneer je probeert om je abonnement te verlengen en dat niet lukt…

Het is weer zover: ofwel is het vergeten van paswoorden ofwel het hernieuwen van abonnementen op tijd een obstakel.

Noch Paypal (dat anders gewillig mijn opgeladen saldo opsoupeert maar nu vraagt om een koppeling met mijn kaart die niet lukt), noch mijn kaart die enkel maestro bevat en geen visa of master card is en dus geen CVC- code bevat, willen mij uit de niet-mogelijk-tot-betalen-situatie redden.

Zo typisch. Zo vervelend zoals ik in mekaar zit en geen geduld heb…

I hate it. En als frustratie de bovenhand neemt, verlaat ik de betreden piste en probeer wat anders uit. Ik schrijf wel in een schriftje versierd met handletterwriting en lees mijn hersenspinsels wel weer eens als ik ze in een kartonnen doos in de garage bij een of andere verhuis tegenkom.

Niet dat ik ga verhuizen maar it is what happens met de meeste van mijn spullen. Ik ruim een kast uit, gooi het in een zak of doos om later te herordenen als ik tijd heb en kom zo’n jaar of twee later de doos weer tegen, haal mijn schrijfsels er soms wel, soms niet uit en gooi de rest weg of verbrand de boel.

Ik denk dat ik zo al een boek of 5 bijeen heb geschreven… en vernietigd.

Yep. Dat is wat ik doe. Onbelangrijkheid aan papier of het internet toevertrouwen om dan weer te verlaten. Puzzelstukjes.

Nu, ik wil hier wel blijven maar dan moet er iemand van mijn superlezers met een oplossing komen aandraven en dat binnen de 60 dagen.

We zien wel. Misschien lost het zichzelf op. Ik zoek er in alle geval niet specifiek meer naar na een 10-tal pogingen.

Dat is van het goeie te veel. Ik ben niet needy.

En nu ga ik een treinsoezelingetje doen want Bazieltje sprong de halve nacht tegen de deur aan en ik ging hem 2 keer troosten dat ik er nog was.

Zo’n angst in zijn ogen. Zo’n kalmte toen ik hem op schoot nam.

Dat gevoel ken ik, dus ik ben er voor hem.

Sentimenteel en een vorm van projectie? Zeer zeker!

Dada!

Vee

Alleen

Het ziet er goed uit…

Ik zit straks alleen op kantoor. Erg vind ik dat niet. Hoe het komt? Mijn collega’s werken thuis vandaag.

Misschien had ik dat ook moeten doen. Ware het niet dat ik gisteren hals over kop mijn trein wou halen en dus geen tijd meer had om mijn pc en alles mee te grissen.

Ik wist ook niet dat mijn collega’s gingen thuiswerken. Het is zo evident tegenwoordig dat een mens vergeet te vragen wet de plannen zijn…

Dus… zit ik op de trein, ontbijtje en al (dank u Panos!) te denken aan hoe productief ik ‘alleen’ zal zijn.

Kun je überhaupt productief ‘alleen’ zijn. (Wat dus iets anders is dan productief zijn als je alleen (lees: niet in gezelschap) bent

Ik heb het gevoel dat het niet erg is. Er is veel waar mijn concentratie voor nodig is en ik kan lekker rommelen in mijn papiernest.

Ik betrap er mij op dat ik weet serieus hier en daar een kladje volschrijf en dan de volgorde moet gaan zoeken omdat ik de blaadjes niet nummer.

Gisteren vond ik me ook sorteren om te sorteren en dan weer andere prioriteiten te stellen. Vandaag maak ik schoon schip, betaal ik uit wie moet uitbetaald worden met dat stom boekhoudsysteem van het departement en begin ik aan iets wat ik al drie weken aan denk.

En dus rij ik met een gerust hart op een overvolle trein waarop ik het gesprek van een koppel Catalanen (denk ik) perfect kan volgen.

Yep. Ik kan het nog! Hoera!

Spaans ratelen zal wat minder zijn maar dit begrijp ik.

Het wordt een productieve dag. Mijn ventje zal zich ook wel eens roeren vandaag. Hij zit thuis met onder andere een dubbele nierontsteking. Pijnlijk!

Maar ik zie het nog zitten, op alle vlakken. Ik ben nog altijd gelukkig ondanks onze fratsen binnen het gezin…

Met vallen en opstaan maar dat maakt ons net ons.

Trots ben ik.

En ik ben iets minder trots nu ik vanavond pas zie dat ik niet op publiceren heb gedrukt.

Typisch!

Vee

Vee

Hoor je de haai kranen?

Versprekingen

Het is wat het is, zeker? Het is al erg dat ik in de tuin tegen mijn doggies zit te praten en Bazieltje waarschuw dat zijn binnenoor aan het verbranden is…

Yep. Hij heeft, naar ik ergens gelezen heb, bloemkooloren. Al van bij de eerste aanblik kon je zien dat zijn oren er “verkeerd op genaaid” stonden. Altijd maar dan ook altijd liggen zijn oren binnenstebuiten. Ik ken hem niet anders…

Ik accepteer het gewoon ook zo. Hij past bij me, Bazieltje. Net iets anders, daarom precies uniek gepast om bij mij te zijn.

Hoor je de haai kranen?, hoor ik me zeggen.

Oké, en laat ik een fractie voordat de klanken er uit kwamen al gedacht hebben dat het fout was en ik ze gecorrigeerd zou uitspreken. Niets van.

Hoe vaak ik dit tegenkom? Heeeeeeel vaak. Misschien kan een haai kranen, maar ik hoor liever een haan kraaien🙄.

Zelfacceptatie is dan cruciaal. Ofwel godver ik me te pletter en maak ik mezelf uit voor dom en alles wat schoon en lelijk is, of ik lach ermee en vind het eigenlijk wel iets wat je, mocht je willen, niet eens kan bedenken om uit te spreken.

Ik verkies het tweede. Het is wat het is. Ze horen bij mij, de versprekingen.

Wat helpt het me verder om te jammeren, over versprekingen, over verkeerd begrepen intenties, over de keren waarop ik het deurkozijn ram in plaats van door de opening loop.

Vroeger vond ik mezelf lomp, dom als ik dat deed. Ondertussen weet ik dat er iets aan mijn motoriek zou kunnen schelen maar daarom ga ik het nog niet uitzoeken.

Het is wat het is, niets levensbedreigend, soms ben ik een kluns, soms niet. Maar soms ben ik ook intelligenter en to the ‘pointer’ en dat is dan een voordeel.

Hier in het West-Vlaams hebben ze er een gezegde voor: je neemt de beule bij de blutse. Het betekent zoveel als: de buil effent de deuk of zoals ik al zei ‘het is wat het is’.

Grappig, misschien moet ik zonnecrème aan Baziel zijn oren smeren. Problem solved.

En dat is wat leven is denk ik, leven met de idee van alweer een gezegde: we’ll cross that bridge when we come to it.

En ondertussen geniet ik, van mijn ventje, mijn tuin, mijn hondjes, mijn versprekingen en mijn leven.

Meer moet dat niet zijn.

Vee

Adhd als troef?

Voortaan op je cv

Volgens de krant moet het misschien wel op je CV komen.

(Quote uit De Morgen van vandaag)

Ik zie het al staan of beter hoe zet je dat dan? Onder vaardigheden? Eigenschappen? Troeven?

Gezegend met adhd…

Ik vind het een positieve gedachte, dat wel maar het is wat kort door de bocht dat, doordat de gedachten/ideeën soms door mijn kop razen, ik automatisch veel gedaan zou krijgen in een drukke voormiddag.

Dat op zich is al een paradox want om iets af te maken moet je je kunnen focussen en dat gaat vaker niet dan wel.

Mijn leven bestaat uit herhalend terug opzoeken wat ik al deed om verder te kunnen, dubbelchecken wat ik al deed, todo-lijstjes afvinken en al heb ik zo’ n lijstjes gemaakt, ze dan ook eerst raadplegen om te kunnen afvinken.

Als alles vlot verloopt en ik dingen vlot organiseer en vastleg dan heb ik beter een print met de afspraken bij want zelfs al zat ik middenin het proces en was ik de enige contactpersoon tijdens dat proces, betekent niet dat ik weet wat vandaag om drie uur is vastgelegd, wat ik in detail heb vastgelegd en met wie.

Daarvoor moet ik een samenvatting maken die ik ten allen tijde bij me draag tot alles afgelopen is, anders loopt alles ok maar weet ik niets meer…

Het moet verwarrend lezen zijn wat ik daarnet schreef maar het IS dat ook en het ergste is dat dat ALTIJD zo blijft.

Ik accepteerde het al maar was deze morgen dus weg ZONDER overzichtslijst van wat ik allemaal zo schitterend tot in de puntjes heb voorbereid en dan is een vraag als ‘wanneer is de komende afspraak?’ een dodelijke vraag voor mij.

Dan heb een HELP!!!!!-gevoel en dat overspoelde mij deze morgen zodanig dat ik een halve dag vakantie heb nu.

Ik zei dat ik mijn zieke ventje zou bijstaan, wat waar is maar ook ECHT waar is dat ik in een half uur tijd aanvoelde dat ik supermoe was.

Nog een adhdprobleempje is mijn tijdslijn van gebeurtenissen…

Zit ik gisteren in geuren en kleuren te vertellen hoe het bij de ramp van de ‘Herald of free enterprise’ alle hens aan dek was en ik daar uren heb gepresteerd in het crisisteam.

Dat was in 87, herinnert mijn chef zich.

Ik krijg een steek: het klopt niet, mijn beleving is die van mijn broer die alles thuis vertelde met verve want ik ben maar in ’89 begonnen met werken. Het kan niet kloppen. Koortsachtig zoek ik wat dan wel klopt want ik was wel degelijk na mijn uren voor een ramp in de weer…

Het is uiteindelijk duidelijk: een mix van mijn beleving tijdens de ramp van de Aircrash van Koksijde waar ik me inderdaad tot de late uurtjes uit de naad werkte in een gespannen maar camaraderiesfeer met de belevenis van mijn broer.

Shit!

Is dat dan liegen?, schiet er door mijn hoofd. Als ik het al niet wist op het moment zelf, niet.

Maar dat vind ik.

Mijn rechtvaardigheids- en eerlijkheidsgevoel dwingt me dan wel weer om vanochtend terug te komen op gisteren en alles recht te zetten ook.

En zo krijg je dus rare blikken want wie begrijpt dat nu als je niet in mijn kop leeft…

Adhd een troef? Heel soms! Maar op mijn CV, geschreven dus, zou ik het niet zetten.

Ik heb het wel mondeling gezegd toen ik solliciteerde met de mededeling: weet waar je aan begint!

Ze weten het al. Ik heb adhd. Het IS wat het wel degelijk is. Soms is het lachen en andere keren is het bijna huilen met de pet op.

Maar ik functioneer. Velen doen dat niet of niet meer.

Soms dus is het een ‘jippie!’ maar vaker een ‘zucht’- wat doe ik nu weer.

Er valt mee te leven, ja, wat moet ik anders zeggen.

Ik moet er gewoon mee leven en vandaag is het wat moeilijker dan gisteren.

Morgen weer een dag!

Vee