Komt er een minister van Eenzaamheid?

In Vlaanderen welteverstaan…

Wat zal die als takenpakket hebben, als de minister van Welzijn een coördinerend minister van Eenzaamheid moet worden?

Eerst en vooral: lees: Vlaams initiatief. Er dient dus ook langs Waalse kant eentje te komen indien er over federaal ‘coördinerend’ kan worden gesproken.

Ik dacht dat dit al onder Welzijn viel? Of ben ik weer gek?

Een hele functie met Eenzaamheid invullen: ik zou er eenzaam van worden…

Soit, dat het een issue is dat steeds meer mensen eenzaam zijn, daar twijfel ik niet aan. Eenmaal je niet meer in de economische mallemolen zit en je geen hobbies hebt kun je diep vallen want hobbies houden meestal een sociaal bestaand netwerk in.

Maar dan nog, begin aan een hobby, meng je onder de mensen, en voor wie niet beweeglijk meer is, laat je mengen onder de mensen.

Bron: Metro, maandag 25 februari 2019 nr. 3979

Hoewel, Vee, jij wel een tijdje kluizenaar zou kunnen, willen zijn…

ik zit in een rare periode weer. Alles loopt vlot, geen problemen om op te lossen, hobbies genoeg maar geen fut.

Dit weekend, en als ik erover nadenk deze voorbije week, was er een van moe zijn, slapen. ’s Avonds om 20u, 21u mijn bed induiken is niet van mijn ‘gewente’. Er om 10 u ’s morgens of later uitkomen ook niet en dit weekend zat ik er om 17u al in tot 22u00 om er weer een half uurtje later in te duiken omdat ik in slaap val waar ik zit.

Nu zou je denken dat ik deze morgen ‘fit vrouw’ ben:

NOPE!

Ik voel me ook ‘los’ staan van alles, niet geaard zoals ze soms zeggen. Niet verbonden met het toneel rond me.

Ben ik depri? Nee. Been there, done that maar het voelt echt raar aan.

Voorbeeldje: ik stapte gisteren in een heet bad (echt heet, normaal kan ik dat niet) maar ik voelde geen heet water, enkel een ‘flow’ die me omhulde, hoewel mijn huid wel degelijk dieprood was toen ik er uit stapte.

Geen gevoel. En ook geen emotie bij uitbreiding. Alsof ik er niet ben.

Raar. Ik hou het in de gaten, er klopt iets niet. Ik kan niet duiden wat dus ik kan er ook niet mee naar de dokter.

Kijk het nog even aan, Vee.

Dat doe ik dus, in de hoop dat ik gauw weer enkele elastieken ontwaar, die me aan iets vasthouden.

Woorden komen uit mijn mond zoals anders, omdat ik bang ben dat, als ik ze niet uitspreek, ik verleer van ze uit te spreken.

Schat, ik hou van je, ik WEET dat maar voor het moment is mijn gevoel zoek. Het is iets wat ik nog heb gehad, detachering van mijn lichaam a.h.w.

Je bent raar, Vee.

Yep, wie praat er zo met zichzelf, eigenlijk.

Ik. Moi.

Het is wat het is, zeker?

Zucht!

Vee

Gsm-loos? No way!

En ik die dacht niet verslaafd te zijn aan mijn gsm! Tarara!

Wat heb ik je gemist, mijn mobiele connectie met al wat me lief is!

Mijn gsm lag donderdag leuk te liggen op mijn bureau op het werk. Niets mis daarmee, ware het niet dat ik dat besefte op de rijdende trein naar huis.

Top! Goed om te flippen maar dat doe jij niet, e, Vee?

Nee, tuurlijk niet.

Maar het zat toch dicht tegen de flipgrens aan, dat brein van mij.

Want hoe zou ik nu de mensen inlichten over het resultaat van mijn weekendonderzoek? Ik zou zelf ongerust zijn!

Yep. Vandaag 3 voicemails waaronder een van mijn oudste:

“Zeg mama, als je een sms kunt sturen, dan kun je op zijn minst oppakken als ik je bel!!!!

Hela! Ik kon niet!Ik had hem niet bij me! En of je nu boos of ongerust bent, maakt helemaal niets uit! Dit is pure overmacht.

Net als mijn vriendin die twee keer gebeld heeft en een collega die me eerst bijna de koude schouder gaf vanochtend. Tot ik vertelde dat ik vier dagen gsm-loos door het leven gegaan ben.

Allez, nuance, Vee, zonder je eigen gsm.

Oke, ik had de gsm van mijn ventje maar daar moest ik telkens om vragen want ook hij is gehecht aan zijn mobieltje. Of die moest aan de lader… en sowieso, het was de mijne niet.

Om niet te spreken over het feit dat elk telefoonnummer dat van belang is in MIJN gsm zit en ik dus NIETS heb aan de talloze contactpersonen in zijn gsm.

Wel lief dat ik hem zonder vragen kreeg om naar mijn dochters te smsn, dat wel.

Maar ik had ook een afspraak af te bellen en dat nummer stond dus in MIJN gsm.

Ik wist de naam van de contactpersoon niet meer om die op te zoeken op de vaste pc, terwijl ik die anders wel tijdens het scrollen had gevonden.

En ik had het geduld niet om aan pc-banking te doen nu het via mijn vingerafdruk niet kon.

Strontverwend ben je, Vee.

Yep. Volledig. Ik ontken het niet. Ik mag dat ook zijn van mezelf als het mij helpt functioneren.

Mijn agenda zit in mijn gsm, mijn wazegps is mijn redding om ergens naartoe te rijden, 2de hands afsnuisteren gaat zo makkelijk op mijn gsm, mijn oude gezin zit op msgr te samen dus ik hoef hen niet apart te gaan berichten, enz.

Allemaal dingen die ik, met mijn adhd, naar MIJN hand heb gezet.

Onthouberichten aan mezelf, mail in 1 vingerknip. Hoe makkelijk kan het zijn?

En dus heb ik het toestelletje deze morgen net niet gekust.

Ik had mijn oplaadkabel mee in het dubbel want het appeltje was onzichtbaar en moest nodig geladen worden.

Algauw kwam het eerste rode streepje tevoorschijn, als een s.o.s. Mijn reddingslijntje.

En op de trein naar huis telefoneerde mijn oudste euforisch dat de lening goedgekeurd is.

Zulke momenten wil ik niet missen! Mijlpalen in het leven van mijn kids, contact met mijn pa. Ik mag niet denken dat ik onbereikbaar zou zijn als er iets gebeurt.

Ik heb het ooit meegemaakt dat we te laat aankwamen, de oma van mijn ex was al gestorven terwijl de boodschap via het hotel waar we waren was dat ze er slecht aan toe was.

Dat moment dat je niet had mogen missen, vergeet je nooit.

En zeggen dat ze het vroeger ook niet wisten geeft me des te meer reden om dot soort gadget te gaan verdedigen. Vooruitgang is niet altijd teloorgang!

Joepie, mijn geluk zat vandaag in het hoekje van mijn bureaulade.

“Vergeet je gsm niet!”, roept mij collega bij vertrek.

Ik vind het niet erg, je kan het me maar beter helpen herinneren want dit wil ik zo weinig mogelijk meemaken.

Ik zeg “zo weinig mogelijk”. Ik weet hoe ik ben en calculeer mijn eventualiteiten alweer in. Dit is zeker niet eenmalig. Zucht!

Vee

Ik ben futloos zeker?

En ik speel even niet meer mee

T is niet dat er niets gebeurt met ons, t is de fut om het neer te pennen die ontbreekt.

We knutselen, doen van alles, zitten in kerstsfeer, vermageren en zijn kribbig, zijn dan weer lief, zijn niet samen te krijgen voor Kerst en Nieuw en verbreken tradities, maken ruzie en houden van mekaar, gaan ergens en nergens heen en gaan gewoon verder met leven in België.

Een tof land om in te leven met een kindercrèche vol politiekers, een naïeve mentaliteit en zotte oplossingen die er gene zijn.

Waar is de tijd dat de regering viel en daar geen half jaar over palaverde. Waar de tijd dat dichtbij huis werken kon, de tijd waar gezelligheid bestond uit familiaal samenzijn.

Vervlogen tijden maar mogelijks gewoon evolutie, Vee.

En dus iets waar ik moet gewoon aan worden. En dat is moeilijk want mijn gevoel wil niet meer mee.

Het is te veel wat er allemaal rondom me gebeurt en via mijn ogen binnenkomt. Teveel prikkels, teveel domme mensen en een hoop megalomanie.

Ik distantieer me uit noodzaak. Want ik flapper.

Flapperdeflapper, gelijk een vlinder die niet kan rusten.

Voila se. Het is wat het is…

Vee

Adhd

Obstakels zijn er om te overwinnen

En daar gaan we weer…

Steampunk in Canterbury

Ik ben weg van thuis, van mijn vertrouwde omgeving en sinds lang heb ik meerdere avonden na mekaar dat ik aan het piekeren ben geslagen.

De vraag waarom het soms zo moeilijk is en moeilijk uit te leggen is aan mijn ventje kan me nu nog altijd verbazen.

Ik probeer het met handen en voeten uit te leggen hoe verlammend dat gevoel van onmacht soms is. Maar het hoort erbij, weet ik ook al.

Hoe vaak ik mezelf ook wijsmaak dat de meds de oplossing zijn, hoe vaker ik op de meest ondoordachte momenten middenin een gevoel bijna verdrink.

Triggers? Gisteren was dat een aflevering op Netflix van Sherlock Holmes of all people.

Houses of Parliament

Niet raar. Hij is excentriek en onbegrepen, ik relateer vaak onbewust.

Trigger? Mijn dochter belde me hier, in Engeland, op in tranen. Dat ze moe was, dat ze zo hard werkte in twee jobs om vooruit te geraken, en dat ze te horen kreeg dat ze loonbeslag heeft en niet weet waarom, hoe hard ze ook probeert, het lukt niet om vooruit te komen.

Yep. Ik weet het ook niet en wie zal het uitzoeken?

Ik heb eventjes geen energie daarvoor, wel voor haar maar niet voor de zoektocht naar wat de paperassen die ze links liet liggen op drie adressen voor schade hebben aangericht.

Ik kan maar benadrukken dat ze de verdomd moeilijke regeltjes van onze bureaucratische wereld moet opvolgen… maar ik weet aan den lijve hoe moeilijk dat is.

‘Ik heb toch aan de post doorgegeven dat ik telkens verhuisd ben en heb daar toch voor betaald?’, zegt ze snikkend boos.

Ik weet het, schat. Maar toch is het best dat je zelf nog gaat controleren wat er in je vorige bus valt. Het is niet logisch inderdaad dat ze je niet vinden om je in te lichten maar wel om je loon te verminderen.

Je kunt er boos om worden, het onrechtvaardig vinden maar wat helpt het je vooruit?

Kwestie is: hoe los je de boel weer op zonder moedeloos te worden?

Ik geef tips, advies maar hou haar hand momenteel niet vast. De leerschool van het leven is hard, zeker voor een meid die gevoel en sfeer opslorpt als een spons en vaker reageert met ‘waarom ik? En what’s the point?’

Soms vraag ik me af wie toch zo sadistisch in mekaar kan zitten om iemand die al watertrappelt nog kopje onder te duwen.

Maar het is nooit WIE. Het is veel abstracter dan dat, Vee

En ik hou haar hoofd boven water met de idee ‘hoe lang kan ik haar nog boven water houden’?

Zo lang ik luister, zo lang ik begrijp en incasseer. Soms betrap ik me op verwijten naar mezelf toe.

Waarom moest je per se moeder worden, Vee?

Maar daar is het antwoord even gauw op gegeven.

Het is wat het is en wat je er zelf van maakt. We zijn er, spijt hebben leidt tot niets. We lachen en huilen en ‘kretsen’ en steunen mekaar. We zijn anders maar dat is ook goed.

No regrets, Vee!

Ik ben wie ik ben en we zijn wie we zijn en dat is goed.

Wij worden nog elke dag geconfronteerd met hoe we elk met adhd anders moeten omgaan omdat we anders en toch gelijkaardig zijn.

De unit die we vormen is sterker door waar we doorheen gegaan zijn en nog zullen gaan. Samen. En de idee dat we, ondanks alles, liefde en een gezin hebben maakt het het waard.

De sleutelwoorden zijn : acceptatie, overleven en van dag tot dag zoveel mogelijk genieten als er plots mooie momenten op ons pad komen. Het is moeilijk soms maar is intensiteit ook niet iets wat we nodig hebben?

En we zijn niet alleen.

Morgen is er een andere sleutelbos waar ik een paar sleutels van nodig heb. Kwestie van genoeg deuren te sluiten en weer te openen…

Ik ga nu mijn valies pakken om eindelijk na een mooie maar te lange week naar huis te gaan.

België is nog zo slecht niet, ik heb een thuis en een gezin en werk en ik ben gelukkig daar.

En er zullen er daar zeker vier onvoorwaardelijk heel blij zijn om me te zien, of toch drie.

Ik verwacht me aan een boze, koppige Baziel die me zal laten voelen dat ik hem achterliet. En ook hij mag er zijn!

Oh, wat mis ik mijn lieverds!

Vee

Engeland

Vakantie is ontspanning?

Je zou denken dat ik rustig op vakantie ben.

Ik zou het ondertussen zelf al moeten weten. ‘Rustig’ is een illusie.

Terwijl ik hele dagen niets doe, doen mijn hersenen overuren.

En ik tel af naar terug thuis.

Ik mis mijn honden, mijn huis. Vijf dagen is lang genoeg maar er volgen er wel nog drie.

Nog drie, Vee. Dat is niet zo lang meer…

Ik weet niet wat me bezielt om telkens opnieuw te denken dat ik graag vakantie neem. Ik zeg wel altijd dat een week weg er twee zijn. Ik hoor het me overal zeggen.

En laat dat nu te lang zijn.

Mijn hondjes zijn in goede handen, mijn huis wordt opgepast. Daar niet van.

Ik zag Canterbury en Londen en kijk ’s avonds Sherlock Holmes omdat ik geniet van het Engelse, maar ik betrap me steeds vaker op aftelmomenten.

Is het heimwee, is het rusteloosheid? Ik ben niet uitgeslapener hier dan thuis.

En nu ik weet dat ik 96 db produceer als ik snurk (Courtesy of the slaapkliniek) durf ik nergens tussendoor meer een uiltje te knappen.

Schone uitdrukking, Vee 🙄

Ik betrapte mij al eerder op: ‘is dat het nu?’ En ik weet dat dat een fout en nepgevoel is.

Ik voel me niet zo maar het schiet wel door mijn hoofd en dat moet een reden hebben.

En waarop slaat dat nu, dat ‘is dat het nu’? Op de reis? Op de plek? Op mijn leven?

Vee, Je bent zondag 50 geworden! En je hervalt in je evalueren. Dat is het!

Ik hoop dat het dat is want ervoor was ik elke dag gelukkig. Ik zei dat ook. En dit voze gevoel wat ik nu heb, WIL ik niet meer hebben. Ik dacht dat dat verleden tijd was.

Niet dus… Ok. Misschien is het tijdelijk, omdat ik een halve eeuw oud ben en ik mijn leven ‘overschouw’.

Laat het dat zijn en niet weer een moment waarop ik bruggen wil verbranden om ook maar iets te voelen.

Yep. Het is weer zover. Wat moet ik toch met dat getwijfel en gepieker?

Meer Sertraline nemen?

Ik moet actiever worden, lijfelijk actiever, zodat de adrenaline me weer geaard doet voelen. Maar mijn lijf wil niet mee en mijn gedachten zeggen dat ik dat niet moet willen.

Yep. Ik begrijp mezelf weer niet en dat terwijl mijn oudste echt in de patatten is gesukkeld. Ik heb echter geen energie om te helpen.

Vakantie en vrije tijd, wat moet je ermee als het je depri maakt…

Ik snakte ernaar om nu weer te concluderen dat het niet echt dat is wat ik wil. En dan blijft de vraag: wat wil ik?

Slapen. Dat ga ik doen. Of proberen om te slapen.

Vee

Typisch…

Liefde is…

Ik zoek al drie dagen naar een rood atomaschriftje. Het is HET schriftje waarin ik alle dingen neerpen die ik moet onthouden om bepaalde terugkomende handelingen op het werk te kunnen doen.

Want… ik onthou van hier tot gisteren en dus is het telkens er een maand tussen zit en de routine er af is, zoeken naar welke stappen ik moet doorlopen om correct mijn werk te doen.

Klinkt goed, Vee. Met een maand tussen… Dat is toch al lang?

Maar soms staar ik naar mijn pc-scherm hoe ik in godsnaam bepaalde dingen kan verifiëren terwijl ik ze een seconde geleden heb geverifieerd! 🙄

En dat is dus NIET lang! 😡

Op het werk krijg ik dat opgelost door luidop in mezelf te praten, zo van: “Hoe doe ik dat nu weer?”

Waarop een welwillende collega naast me komt staan en ludiek het tabblad naast dat wat ik openklap, openrolt en lachend zegt: zo!

Yep. Ik ben afhankelijk van goodwill en ik zou het liever niet zijn maar het is nu zo.

Nu, waar was ik… dat atomaschriftje.

Aangezien ik thuis ben en gisteren in de voormiddag thuis heb gewerkt, vraag ik aan mijn ventje of hij het ding niet heeft gezien.

En ik zoek zelf wat verder. En dus vind ik een atomaschriftje, maar het is wel grijs.

Dat is het oude, denk ik nog bij mezelf. Daar staat dat niet in. Maar ik blader er toch nog eens voor de zekerheid door…

En ja hoor. Het grijze is het nieuwe, het rode moet ik al weggegooid hebben, concludeer ik dus door eliminatie.

Het bewuste geheugenboekje

Zo vaak, een beeld in mijn hoofd dat niet klopt, omdat ik de stap ervoor (bijv.. weggooien) vergeten ben. En ervan overtuigd ben dat het zo is, echt overtuigd dat ik er ruzie over kan maken.

Ik weet uit ervaring dat beleving niet altijd de waarheid is. Maar ik maak daar geen reclame over want dan geef ik mensen die me willen pakken op mijn zwakheden, te veel munitie.

Zijn er zo’n mensen, Vee?

Jammer genoeg wel. Gelukkig ligt dat ver in het verleden hoewel het me voor altijd op mijn hoede houdt.

Maar soit, ik heb mijn schriftje terug, ik kan weer functioneren omdat ik vertrouw op wat ik heb neergeschreven.

Het is wellicht moeilijk te begrijpen voor een buitenstaander hoe het niet hebben of gebrekkig hebben van een geheugen je wereld omver kan gooien.

Daarom ook moet ik de controle dicht bij mij houden en valt het soms niet mee voor mijn ventje om mij te overtuigen van iets wat ik anders zie.

Hij weet gewoon ook dat ik het niet met opzet doe, en ik vertrouw hem zonder twijfel.

Ik kan niet anders.

Liefde is…

Vee

Afscheid uit noodzaak

Ik kan niet verlengen!

Wanneer je probeert om je abonnement te verlengen en dat niet lukt…

Het is weer zover: ofwel is het vergeten van paswoorden ofwel het hernieuwen van abonnementen op tijd een obstakel.

Noch Paypal (dat anders gewillig mijn opgeladen saldo opsoupeert maar nu vraagt om een koppeling met mijn kaart die niet lukt), noch mijn kaart die enkel maestro bevat en geen visa of master card is en dus geen CVC- code bevat, willen mij uit de niet-mogelijk-tot-betalen-situatie redden.

Zo typisch. Zo vervelend zoals ik in mekaar zit en geen geduld heb…

I hate it. En als frustratie de bovenhand neemt, verlaat ik de betreden piste en probeer wat anders uit. Ik schrijf wel in een schriftje versierd met handletterwriting en lees mijn hersenspinsels wel weer eens als ik ze in een kartonnen doos in de garage bij een of andere verhuis tegenkom.

Niet dat ik ga verhuizen maar it is what happens met de meeste van mijn spullen. Ik ruim een kast uit, gooi het in een zak of doos om later te herordenen als ik tijd heb en kom zo’n jaar of twee later de doos weer tegen, haal mijn schrijfsels er soms wel, soms niet uit en gooi de rest weg of verbrand de boel.

Ik denk dat ik zo al een boek of 5 bijeen heb geschreven… en vernietigd.

Yep. Dat is wat ik doe. Onbelangrijkheid aan papier of het internet toevertrouwen om dan weer te verlaten. Puzzelstukjes.

Nu, ik wil hier wel blijven maar dan moet er iemand van mijn superlezers met een oplossing komen aandraven en dat binnen de 60 dagen.

We zien wel. Misschien lost het zichzelf op. Ik zoek er in alle geval niet specifiek meer naar na een 10-tal pogingen.

Dat is van het goeie te veel. Ik ben niet needy.

En nu ga ik een treinsoezelingetje doen want Bazieltje sprong de halve nacht tegen de deur aan en ik ging hem 2 keer troosten dat ik er nog was.

Zo’n angst in zijn ogen. Zo’n kalmte toen ik hem op schoot nam.

Dat gevoel ken ik, dus ik ben er voor hem.

Sentimenteel en een vorm van projectie? Zeer zeker!

Dada!

Vee