Hoor je de haai kranen?

Versprekingen

Het is wat het is, zeker? Het is al erg dat ik in de tuin tegen mijn doggies zit te praten en Bazieltje waarschuw dat zijn binnenoor aan het verbranden is…

Yep. Hij heeft, naar ik ergens gelezen heb, bloemkooloren. Al van bij de eerste aanblik kon je zien dat zijn oren er “verkeerd op genaaid” stonden. Altijd maar dan ook altijd liggen zijn oren binnenstebuiten. Ik ken hem niet anders…

Ik accepteer het gewoon ook zo. Hij past bij me, Bazieltje. Net iets anders, daarom precies uniek gepast om bij mij te zijn.

Hoor je de haai kranen?, hoor ik me zeggen.

OkƩ, en laat ik een fractie voordat de klanken er uit kwamen al gedacht hebben dat het fout was en ik ze gecorrigeerd zou uitspreken. Niets van.

Hoe vaak ik dit tegenkom? Heeeeeeel vaak. Misschien kan een haai kranen, maar ik hoor liever een haan kraaienšŸ™„.

Zelfacceptatie is dan cruciaal. Ofwel godver ik me te pletter en maak ik mezelf uit voor dom en alles wat schoon en lelijk is, of ik lach ermee en vind het eigenlijk wel iets wat je, mocht je willen, niet eens kan bedenken om uit te spreken.

Ik verkies het tweede. Het is wat het is. Ze horen bij mij, de versprekingen.

Wat helpt het me verder om te jammeren, over versprekingen, over verkeerd begrepen intenties, over de keren waarop ik het deurkozijn ram in plaats van door de opening loop.

Vroeger vond ik mezelf lomp, dom als ik dat deed. Ondertussen weet ik dat er iets aan mijn motoriek zou kunnen schelen maar daarom ga ik het nog niet uitzoeken.

Het is wat het is, niets levensbedreigend, soms ben ik een kluns, soms niet. Maar soms ben ik ook intelligenter en to the ‘pointer’ en dat is dan een voordeel.

Hier in het West-Vlaams hebben ze er een gezegde voor: je neemt de beule bij de blutse. Het betekent zoveel als: de buil effent de deuk of zoals ik al zei ‘het is wat het is’.

Grappig, misschien moet ik zonnecrĆØme aan Baziel zijn oren smeren. Problem solved.

En dat is wat leven is denk ik, leven met de idee van alweer een gezegde: we’ll cross that bridge when we come to it.

En ondertussen geniet ik, van mijn ventje, mijn tuin, mijn hondjes, mijn versprekingen en mijn leven.

Meer moet dat niet zijn.

Vee

Nice weekend!

Er mogen er nog volgen!

Op en weg, ik heb zomaar een kamer geboekt voor een overnachting van vrijdag op zaterdag.

Hup, de auto in, elk een valiesje ingeladen en onderweg niet te veel file. Jippie!

Op naar een gezellige hapjesavond met mijn jongste en haar vriend.

Het lijkt niet zo bijzonder maar het is het wel: bloemkool, kikkererwtendipsaus, kleine pizza s, worteltjes, zoete paprika… en ik bedoel hebben ‘we’ gegeten.

We: mijn ventje (pas hersteld van griep en een longontsteking), haar vriend en ik maar vooral zijzelf.

De conversatie ging vlot, geen enkel obstakelwoord en dat is op zich al een punt : in het verleden werd er nogal geslalomd om moeilijke en geladen woorden heen!

Het werd een normaal gesprek onder volwassenen over toekomst, relaties, anorexia en een kapotte droogkast.

Ik zie in dit moment een wereld van verschil bij haar.

Ik zie haar een wijntje drinken, mij uitnodigen voor het ontbijt morgenochtend en ik zie liefde, naar haar ventje en naar mij toe.

Ze neemt af en toe de woorden autisme en autistische trekken in de mond.

Een ommekeer is het, dat ze nu wel zelf in die richting begint te denken, hoe ze tureluut komt van een paar schoenen waarvan de neus niet in de richting van de andere paren staat…

Ik herken al jaren sommige dingen hoewel ik het geen autisme zou noemen maar wel aspecten van autisme maar elke benoeming van mijn kant zorgde voor ruzie.

Nu er een stukje acceptatie is DAT er iets is, kan ze er zelf mee lachen.

Trots ben ik. Over waar ze bewust mee bezig is, over hoe ze de dingen aanpakt, met vallen en opstaan.

Ze heeft zelf broodjes gebakken en ik beloof haar er bij het ontbijt eentje van te eten.

Mama, het zijn lekkere, hoor!

Ingrid Paulussen

Keuvelend wandelen we samen naar het hotel, drinken we er ‘gevierent’ (met zijn vieren) nog eentje aan de bar en nemen we knuffelend afscheid.

Ik ga met een heel goed gevoel slapen en zie al uit naar morgen.

Voor het ontbijt wil ze namelijk dat ik met haar ga winkelen in de Jumbo. Ze wou samen, weer iets wat bij haar niet evident is.

We tetteren de weg er naartoe en plots ben ik het die word overspoeld door de vele keuzes en kleuren die uit de rekken springen. Maar ze heeft het door, stelt me gerust en loopt van de ene toonbank naar het andere rek alsof het haar winkel is. Binnen de kortste keren staan we terug buiten en tetteren we onszelf weer naar huis.

Ook bij het ontbijt betrap ik haar met yoghurt en noten.

Bij een wandeling door de stad praten de mannen over koetjes en kalfjes en hebben wij het over moeder-dochterzaken. Ook weer iets wat niet evident is zonder op een teen of twee te trappen…

Sphynxgalerij (locatiegebonden cultuurwerk)

Nu dus niet.

Weer valt het me op dat ze losser is, het mag allemaal op het gemak, niets is getimed. En de zon helpt ons om echt te genieten.

Ze mist vitamine D3, heeft ijzer- en calciumtekort. Dus de zon geeft haar vitaminen en laat dat nu zijn wat ze graag doet: zonnekloppen op een terrasje. Ze heeft het toch koud en ik leg mijn jas over haar.

Ik geniet drievoudig : van haar, van de zon en van het hele gezelschap in de zon, wat drinken en mensen kijken en praten.

Normaal zouden we dan al richting huis vertrekken maar we besluiten omdat het zo gezellig is, op de bots, wat langer te blijven en samen als afsluiter iets te eten.

Okee! zegt ze direct bij het zien van de pancarte bij ‘carnal’ en dus reserveer ik nu al want wie weet hoe vol de zaak op een zaterdagavond zal zitten…

Ondertussen is het vier uur geworden en wil ze een tomatensoepje.

Goed zo, meid. Je houdt je aan je programma!

Even daarna wandelen we verder de stad in. Ze moet stilaan zichtbaar de pijn verbijten die ze al sinds vanmorgen heeft aan haar heupen. We moeten er zelfs trager door stappen…

Als je liever naar huis gaat om te rusten, motje, geen probleem. Dan rijden we wel naar huis.

Allez mama, ik ben 22. Dat kan toch niet! en ik hoor je wel e, je wil niet blijven!

Even steekt haar ruzieduiveltje de kop op.

Schatje, we willen zeker blijven, als dat lukt voor jou.

Mama, het lukt wel, hoor! Ik heb dat nog nooit gehad!

Ik zoek oorzaken samen met haar. Haar calciumtabletten? Verkeerd gelegen? Ontsteking van haar heupgewrichten (misschien is het erfelijk?)…

In het restaurant ebt haar pijn door het zitten weg. Het is er dan ook supergezellig. En ik geniet ervan dat, als de mannen weg zijn ze stiekem nog wat frietjes uit de puntzak grabbelt, terwijl ze al een stuk zalm en een kommetje groenten op heeft.

Yep, mijn focus ligt onuitgesproken op haar eten.

Ondertussen belt de oudste om te zeggen dat ze haar flexijob heeft.

Goed gedaan, motje! Het is leuk om ook haar te zien openbloeien de laatste tijd. Iedereen roept haar proficiat toe.

Wat de liefde al niet vermag!

Een flexijob waarvan ze bovenop haar reguliere job zelf de uren mag inplannen en onbelast mag bijverdienen.

Ze wil sparen en met haar ventje gaan samenwonen binnen een jaartje.

Ze gaat ervoor en deze keer heeft het volgens mij (tja, wie ben ik? – een bezorgde moeder die bij onheil als een leeuwin haar welpen verdedigt) ook slaagkansen want het is een crĆØme van een jongen die haar op de eerste plaats zet en zo ervaart ze het deze keer WEL.

Zo moet het ook!

Soit, na het eten vangen we uiteindelijk de terugreis aan, om beurten rijdend.

En het mag gezegd: wat ben ik blij dat ik ook thuis kan komen!

En vandaag, hoewel ik me voorneem om ook te rusten, heb ik drie pups geschoren.

Zij blij, ik blij!

Vee

Gelukkig

Ondanks de wortelcake

Hoewel ik de laatste tijd soms kregelig uit de hoek kom, ben ik gelukkig.

Ik hoef mezelf hiervan niet te overtuigen, het kregelige heeft meer met mijn geduld dan met mijn geluk te maken.

EN met mijn karakter/adhd.

Het is geen excuus maar net zoals geluiden soms in mijn oor vallen doen woorden dat ook.

Voor ik het soms besef ben ik op mijn tenen getrapt door iets wat ik verkeerd interpreteerde in een split second.

En mijn schat die probeert het dan uit te leggen en werkt zich nog verder in nesten.

Ik WEET dat ik kwets en zie het ook aan zijn reactie maar dat duiveltje zonder remmen zit ook in mijn ruzies.

Sorry daarvoor, schat! Ik heb er nog altijd geen oplossing voor!

Het geeft soms pittige conversaties, nooit met scheldwoorden, hoewel de woorden er waarschijnlijk serieus inhakken bij hem.

Ik ben verbaal sterk en dus ook op zo’n momenten.

De enige juiste aanpak van hem zou zijn om te zwijgen zodat ik besef dat ik aan het opbouwen ben.

Maar een ander persoon is ook hoe hij is en hij blijft dus wel altijd reageren.

Dat kan vonken geven. Zoals gisterenavond toen hij voor mij een wortelcake wou bakken omdat ik dat eens wou maken.

En daar zat het: ik zeg dat ik die wil bakken maar dan een magere versie gezien mijn gezamenlijke plannen met mijn jongste om te eten wat zij volgens haar programma mag eten dus ik hou me aan mager maar gezond.

Hij zoekt de ingrediƫnten bijeen die we zogezegd hebben maar dan in diepvriesvorm, met een deel echte suiker enz.

Dit is wat ik wou maken:

Totaal niet wat ik in gedachten heb… en voor mij hoeft het al niet meer, terwijl ik weet dat ik een stuk gepresenteerd zal krijgen.

Moet ik dat dan opeten ook?

En dus begin ik me te ergeren aan de vorm, de suiker, de bakvorm waarvan hij stellig beweert det een gekartelde platte vorm een cakevorm is terwijl ik een metalen hoge in gedachten heb.

Gekarteld plat is flan!

Ondertussen volg ik met 1 oog Castle op tv en erger me ook aan het feit dat mijn rustmoment wordt verstoord en ik het verhaal niet mee heb, waardoor ik zal moeten terugspoelen, wat me later in bed zal doen belanden dan ik voorzie en nu ik een kwartier vroeger opsta, ook voor te weinig slaap zal zorgen.

Bovendien is het de siliconenvorm waarin hij het deeg al heeft gekapt. Ik haat die blubberdingen!

WAT WIL JE NU!

En DAT valt dus volledig mis in mijn oren.

Ik wil niet toegebruld worden, ik pik het NIET!

Yep.

Hij: in de zetel met waterige ogen dat hij dit niet wil

Ik: kijkend hoe hij gekwetst is en ik daar de oorzaak van ben.

We worden rustig en zeggen niets.

Hij zegt : schat, als ik een cake bak dan is dat MIJN cake en dan doe ik het op mijn manier.

Volkomen gelijk, heeft hij. Maar ik voorzag failure. Sorry, het is de aard van het beestje.

Ik moet zo’n futiele zaken dus LOSLATEN en hem zijn ding laten doen, ook al voorzie ik failure.

Maar het is ook om hem dat falen te besparen dat ik mij te veel in het proces ga mengen.

Mijn logica heeft natuurlijk ook zijn gevolgen namelijk dat als ik alles zo opbouw, hij bij dat falen nog eens extra baalt.

Wat dus gebeurde… gevolgd door de voorziene ‘godverdomme e!’

Ik krijg een stukje en eet het op. Ik zeg niets en denk er het mijne van.

Maar we hebben elk zo onze kantjes, dit is een incidentje waar we uit leren want de basis van onze relatie is een goeie feedbackcommunicatie achteraf.

Het zal ons niet weerhouden om nog in die val te trappen, want hij noch ik zien de ‘explosie om niets’ aankomen.

Maar de wortelcake zal alvast geen kink in onze relatie betekenen…

Vee

Te

Gisteren had ik het weer. Dat “te”-gevoel.

Gisteravond was alles te veel. Komt het door mijn productieve voormiddag? Of gewoon door mijn stemming?

Alles wat in mijn oog viel was te. En om mijzelf nog war dieper te duwen ging ik, sinds maanden, op de weegschaal staan…

99,7!!!!!!!!! Dat is als je een BMI-calculator wilt gebruiken af te ronden naar 100!

Yep. Me šŸ˜„.

Maar schat, ik zie je graag zoals je bent!

Ja? Vertel nog eens wat. Ik zie me niet graag nu ik weet dat ik de 1 zie staan. Te weten dat ik een paar maand geleden 700 euro neertelde om mij een virtuele maagband te laten aanmeten. Weggegooid geld!

Ik ben gisteren prompt gaan zoeken naar de kostprijs van een gastric bypass. Die kan ik dus niet betalen. En met een BMI van 34,2 ben ik er nog lang niet…

Heb ik dat ervoor over? Ik denk het stilaan wel, ik ben diĆ«ten zo beu, ik eet te graag en ik heb een maag die knort van ’s morgens tot ’s avonds. Al sinds mijn jeugd.

En dan heb in nog een man die me graag verwent.

Resultaat: veel op restaurant, veel kokkerellen, veel pudding, pannenkoeken, wafels… en dan kan ik me alweer niet bij eentje houden.

Ik moet misselijk worden, dat is de enige kans om geen vreetbuien te hebben.

Net zoals een alcoholieker niet meer drinkt na het innemen van misselijk makende pillen, wil ik een pil die te veel eten onmogelijk maakt.

Stoppen als je honger gestild is is de regel, niet overeten.

Wel, ik heb ALTIJD wel honger.

In Nederland is er een plaats waar je een gastric bypass kan laten doen met een afbetalingsplan. Ik heb een mail gestuurd.

En mijn ventje zei: je gaat toch niet naar Nederland, ik kan je voor de aftercare niet telkens gaan bezoeken. En dan volgt het verhaal van zijn ex die verwachtte dat zij dit ook wou en wou dat hij dit ging betalen.

Pissed word ik.

1. Ik ben zijn ex niet en

2. Ik betaal mijn zaken zelf.

Ik weet het, hij bedoelt het niet zo maar ik stoor me aan de vergelijking.

Ik ben ik, uniek en geen afgietsel van…

Ik begrijp niet waarom we woorden hebben, zegt ie. Ik ook niet, alleen dat het ‘te’ was…

Maar in bed kruip ik uiteindelijk wel weer tegen zijn oksel aan want anders kunnen we niet slapen, allebei niet.

En ik heb afgesproken met mijn dochter dat we beiden haar voedingsplan gaan volgen: ik om te vermageren en zij om eten vol te houden.

Yep. We steunen mekaar. Ik zie het niet als diƫten, maar als een wederzijds hulpplan.

Vanochtend gaf de weegschaal 98,7 aan. Dat is het hoogste wat ik ooit woog. Time for a plan!

Dus No more cookies, geregeld fruit als tussendoortje en veel water drinken. Op het werk is de fruitmand vandaag weer vers.

Ik ga ervoor.

En nu hopen dat mijn mail geen haalbare afbetaling oplevert want de verleiding is groot, zoals altijd bij mij…

Love you, schat!

Vee

Muurhagedis neemt de trein

Slim!

Yep. Dat lees ik vandaag in de treinkrant. Waar anders als je de tijd moet doden…

Een hagedis heeft alle tijd om de trein te nemen, denk ik dan…

Deze morgen stap ik het station binnen: hupla, plus tien minuten.

Ik zet tien stappen verder: plus 20 minuten.

Ik dacht even dat ik beter bleef stilstaan maar daarmee geraak ik die trein nog niet op. (Mocht MIJN logica nu eens werken!).

En als ik op mijn stappen zou terugkeren. Kan ik dan de trein vroeger nemen? Maar dan weet ik het niet want ik kan het bord vanuit mijn auto niet lezen dan.

Misschien is het een idee voor een twilight-kortfilm ooit.

Een ding moet ik toegeven. De vertaling in het Frans, Engels en Duits galmt foutloos door de speakers.

“Door technische problemen in Knokke heeft de trein 20 minuten vertraging. Onze verontschuldigingen.”

Wat valt onder technisch? Ik heb nog nooit horen omroepen dat door bijvoorbeeld een zelfmoord de trein vertraging had.

En het sneeuwt nog niet. Wat zal dat vanavond geven…

Code geel vanaf vanmiddag wordt gezegd. Geel is nu niet een kleur die ik associeer met ‘oppassen’. Geel associeer ik met kuikens, zon en een kanariegeel met mijn zuster. Ik weet niet meer waarom eigenlijk…

De regering durft deze keer geen thuiswerkalarm geven na de storm van kritiek door de bedrijven. Het is aan de bedrijven om dat te bepalen, of wie heeft de macht in ons Belgenlandje…

Maar, om terug te komen op de hagedis. Ik vind het mooi, dat nieuws.

Hoewel ik betwijfel of hij de enige is die de goederentrein neemt. Ik neem aan dat er wel meer dieren te vinden zijn in goederentreinen en daarbij denk ik eerst en vooral aan spinnen.

Slim bekeken door vriend hagedis. Hij boekt direct een Oriƫnt express-rit, restauratiewagen inbegrepen.

Het moet gezegd, sommige dieren zijn gewoon slimmer dan mensen. Instinctief floreren ze waar de omstandigheden goed zijn.

Blijkbaar is dat voor de hagedis de trein, hoewel ik in Brugge nog geen enkele heb zien afstappen…

Maar ik heb dan weer nood aan sterkere brillenglazenšŸ™„.

Vee

Zwijgen is goud

En ik verdien er platina voor!

Spreken is zilver, zwijgen is goud. Ik weet iets. En ik mag het niet zeggen.

Weet je wat dat betekent? Ik moet mijn tong er af bijten om iets niet te vertellen. Vooral als ik blij ben, is dingen voor mezelf houden heeeeeeeeeeeeel moeilijk!

En er staan nog geen e’s genoeg in heel.

Ik ben zo. Een vulkaan op uitbarsten. Ik moet me inhouden om geen relevante uitgelichte foto te posten. Ik focus op mijn thuiswerk. Maar ik ben zoooooooooooooo blij. Ook weer geen o’s genoeg in zo šŸ™„.

Vee, gewaag het niet!

Ook met cadeautjes gaat het moeilijk.

Meestal :

1. heeft de gelukkige al weet van zijn cadeau omdat ik mezelf verraad net omdat ik het heerlijk vind om persoonlijk te verrassen en dat veel te vroeg

2. floept de vraag : ‘moet je het al hebben?’ uit mijn mond voor ik het zelf besef en geef ik het dan ook echt veel te vroeg

3. ben ik teleurgesteld als iemand zelf zegt ‘maar het is nog mijn verjaardag niet!’ want de drang om te geven moet ik dan weer kwijt zien te geraken

4. is de aanloop naar de verjaardag even spannend als de dag zelf.

5. neemt mijn schat het cadeau aan en zegt spontaan al : je koopt me toch nog een cadeau voor het zover is, want je zult al vergeten zijn dat dit voor mijn verjaardag was…

Soit. Ik ben zo’n blije gever. Sla me!

Ik geniet veel meer van geven dan van krijgen. Ik geniet namelijk enorm van gezichten en hun uitdrukkingen.

Maar ik had het over zwijgen. Ik bijt mijn tong er bijna af. Maar ik moet zwijgen want ik heb het beloofd.

Yep. Ik ZWIJG !

Vandaag lukt het me ook weer. Gisterenavond zweeg ik ook al. Ik babbelde honderduit maar slaagde er in om te zwijgen. En ik sliep goed.

Straks gooi ik me na mijn blog weer op het werk. Dan is het stil in huis en dan zwijg ik vanzelf.

Mijn ventje weet het en niet van mij, hij wist het en hij zweeg. Ik ga bewijzen dat ik het ook kan.

Vraag me dus niets (alstublieft?) want vissen naar wat ik weet, helpt niet. Ik zwijg.

Hopelijk hou ik het vol. En in het vervolg: straf me niet met te vragen om te zwijgen!

Vee

Muziek

De waardering van stilte

Gisteren vierden we een laat Nieuwjaar bij mijn jongste broer en schoonzus.

Ik was, zo blij als een kind dat ik de afspraak niet vergeten was, en diende mijzelf om 18u gisteren aan aan zijn voordeur.

Klingel, klingel dus, want een reguliere deurbel heeft hij niet.

Klop, klop ook, want er kwam geen beweging in het versterkte door rolluiken en gesloten gordijnen beveiligde als onroerend erfgoed-geklasseerde arbeidershuisje. (Het zit er allemaal in wat ik wou zeggen šŸ¤­)

Ik bleef echter hardnekkig klingelen, alleen al omdat ik bevestiging nodig had, en al sloffend naderde mijn broer de voordeur.

– Ja?

-Ik ben toch op de juiste datum hier e? Het is toch vandaag dat ik hier moet zijn?

De twijfel sloeg al toe, uit ervaring…

– Ja, maar pas vanaf 19u00. Dus je bent een uur te vroeg. Wij zijn nog niet klaar, ik moet me ook nog opfrissen. Dus je zult nog een uur bij pa moeten zitten…

Typisch ik. Ofwel heb ik de week verkeerd, of het uur, of ben ik totaal de afspraak vergeten…šŸ™„

Dus ging biebie (ik dus) inderdaad richting mijn stille, evenwichtige pa en ik dronk daar een koffie.

Zoals altijd sinds mijn ma stierf klonk er non-stop muziek uit de boxen en stond de tv op in de living. Af en toe zei hij wat tegen Gigi, de roodstaartpapegaai, zijn pratend gezelschap.

Op de achtergrond weerklonk een liedje in het genre van ‘kleine Jodeljongen’, ik herinner mij de titel nu al niet meer.

Direct werd ik terug gecatapulteerd in de tijd en eigenlijk naar de tijd van voor mijn geboorte.

Er volgden nog een paar van die verhaalliederen op simpele oormijtdeuntjes.

– Dat waren nog eens zangers, met een verhaal EN muziek die op iets trok! Nu wordt er enkel nog geschreeuwd en laat die stem weg en er blijft niks over.

-Er zijn er weer een paar hoor, pa, van die storytellers! Niet veel maar er zijn er, alleen hoor je die niet vaak op de commerciƫle radio. Is er koffie?

-Ik denk het, zei hij wijzend naar de koffiekan die op tafel stond. Verder hadden we het over documentaires, mijn dochters en nog wat koetjes en kalfjes.

Door mijn hoofd schoot de gedachte dat ik nu niet alles moet vertellen want dat ik straks de ‘bende’ ook nog iets moest kunnen vertellen en pa niet alles dubbel moest horen. Een angst die ongegrond is, weet ik, want we zijn allemaal best grote babbelaars. Maar toch heb ik die gedachte, zucht.

Hij stond op, deed de lichten uit, liet de rolluiken naar beneden waardoor hij mij op zijn eigen woordenloze manier liet verstaan dat het tijd was om te vertrekken.

Deze keer mocht ik wel binnen, mijn zus en oudste broer waren er ok al, met hun man/vrouw en de kussen vlogen in het rond evenals het verhaal dat ik een uur te vroeg was. Mij schoonzus had alles weer piekfijn voor elkaar.

Op de achtergrond (eerder op de ‘middengrond’ qua geluidssterkte) hoorde ik tijdens het lekkere ‘hapjesmoment’ een soort ‘jazzmuzak’.

Ik denk dat mijn broer moet gedacht hebben (dat is ook weer zoiets ‘denken dat er gedacht wordt’) : ik laat op de achtergrond wat ‘knabbelbare muziek’ spelen, door iedereen te smaken, voor alle leeftijden ook (mijn pa is er 76).

Aan tafel speelde er een soortgelijke klassieke neutrale muziek die plots ‘overging’ in een Herbie Hancocknummer waardoor we allen tegelijkertijd in de lach schoten.

Iedereen zag het hilarische er van in. Wat een overgang, wat een genreverschil !

Op zijn broers klonk het:

-Kan ik niets aan doen, de machine kiest zelf door associatie en zo verschillend is dit niet van het vorige – Herbie is ook een componist.

Hij besloot tussen te komen en zette iets op waarvan mijn jichtteen ging krullen.

Weer een lachsalvo!

Ik zei: ik wil het best proberen maar ik vrees dat dit meer dan op mijn zenuwen werkt. Sorry!

Ik weet het, ik ben een moeilijke mens. Geluid valt in mijn oor. Punt. Net zoals de speciale stem die mijn jongste broer heeft waardoor ik alleen hem hoor als hij praat.

Gisteren vroeg mijn zus iets meerdere malen en ik had haar niet gehoord omdat mijn broer iets zei, half tussen keuken en eetplaats door.

Geluid (stemmen, muziek, fluittonen, geklapper van luiken…) kan storen als het in mijn oren valt, en dat ‘at random’, de ene keer wel, de andere keer niet.

Zo is het gewoon. Niets aan te doen.

Plots ging het over kinderfeuilletons en hun deuntjes. Q en Q, Karlson, Chico the rainmaker en Kinderen van de zoutkreek, Hamelen met Rob De Nijs passeerden de revue, sommigen ook via YouTube.

Heerlijke nostalgie!

Kortom, het eten was van sterkwaliteit, de sfeer en het gezelschap ook. Het moet vermeld!

En vandaag zet ik de radio aan om hem vervolgens weer uit te zetten.

Wat kan de stilte een zegen zijn!

Vee