Ik geef VR de schuld

Ik zie hier af en toe nieuwe lezers die zich een weg door mijn blog banen.

Misschien moet ik weer wat meer gaan bloggen. Ik weet het, ik weet het…

Maar mijn brein is nu gefocust op VR.

Op het werk heb ik een keer zulk een Vive-bril op mijn kop gezet om te “sporten” in virtual reality en ik was verkocht.

Ik stond blijkbaar te roepen gelijk een klein kind en dat aan 50.

En toen volgde de impulsaankoop. Die bril, 600 euro. Poef!

Wist ik veel dat ik daarvoor nog een dure (en dan bedoel ik DURE) gamepc nodig had voor het ook maar enigszins werkbaar werd.

Vee, vandaar dat er zoveel brillen online tweedehands te vinden zijn!

Soms valt mijn euro superlaat maar ik ga niet achteruit. Die pc komt er. En dus ging mijn teruggave belastingsgeld daarnaartoe…

Alleen, als ik, na veel nalezen wat een ‘vive-proof’-pc inhoudt er eentje bestel, komt er een pc toe die het woord niet waardig is. Zo slecht ineengezet dat de kabels er niet eens inpluggen!

MAAR NIET MET MIJN ZUURVERDIENDE CENTJES, MAKKER!

Fiksen aan de telefoon? Je moest beschaamd zijn! En je zou de leveringsfirma de schuld geven? Nope, hier is de impeccabele doos, No way!

En dus dezelfde dag, met pijn in het hart want nog geen virtual reality in zicht, retour firma en dus eis retour geld.

Yep, bij ontvangst kon het er wel af, dat het geen kwaliteit was. Sorry, maar geen 2 keer!

Dus via mijn schoonzoon een tip gekregen en nu wel een superperformante pc.

En je hebt de discokleurkes gratis erbij, Vee! šŸ˜ƒ

Soit, daar ben ik dus mee bezig momenteel. Ik ontdek en ontdek en ontdek gelijk een zesjarige.

En als je dacht dat ik alleen was? Mijn ventje gaat al even vlug naar Mars, schiet cowboys overhoop en bezoekt Thailand, waant zich een spion, laat arenden op zijn arm landen, creĆ«ert romantische kamers voor me…

Ik ben al gecrasht op een andere planeet maar ga vooral boogschieten en pingpongen en help een klein muisje door allerlei avonturen heen haar wereld te redden.

En ik bouw voort in real time aan onze steampunkwoning.

Gisteren schilderde ik de keukenmuren in metallic bronze en voorzag ze van nepbouten en ik schuim tweedehands sites af naar curiosa.

Zoals deze nieuwe aanwinst!

Yep, busy as ever, tussen een blokkende dochter en een andere die een huis koopt. De vragen van die kanten zijn er ook nog altijd, gaande van een foto van voetzolen met het onderschrift: ‘mama, mijn bloed loopt niet door!’ tot ‘ ik ga mijn haar bruin kleuren’ (nu het net weer blond is).

Het is mijn leventje en soms denk ik: wat zit ik in de zetel, daar had ik vroeger geen tijd voor?

Zou het kunnen dat het wat minder druk is?

En dan sms’t mijn ex, die middenin verbouwingen (lees bouwval) verloren loopt : ‘geen belet?’ en komt hij even op de VR roller coaster zitten en geniet in de bar met mijn ventje van man-time.

Yep. Mijn leven. En het is goed zoals het is.

Vee

Versprekingen

Ik ben niet alleen! Jippie!

Vanavond in de auto hoorde ik een nieuwslezeres op MNM zich verspreken.

Het woord rioleringen zorgde voor hilariteit want het woord kronkelde uit haar mond als ‘rioolleerlingen’.

Waarop de presentator inpikte en zei dat dat leerlingen zijn die geen kant meer op konden, en in de riool belandden.

Grandioos vond ik het.

Niet alleen omdat ze zich versprak maar omdat het nu eens niet ging om ‘neegeren’ (negeren) of ‘meeduddelen’ (mededelen).

Het was een zo onverwachte wending van een woord en een zo prachtige associatie waar ik instant happy van werd.

Hoe vaak verspreek ik me, meng klanken dooreen waarvan ik pas aan het einde van het horen van mijn eigen uitgesproken woord besef dat ik de klanken heb verwisseld en ik er verstomd van sta dat het nog maar een keer gebeurd is. Dat dat mogelijk is kan alleen maar als ik niet met mijn concentratie focus op het woord en het mijn mond eerder verlaat dan ik het heb kunnen controleren.

Als je begrijpt wat ik bedoel…

Het is wat het is als het gebeurt. Alsof ik een Babeltaal spreek, en mensen me dus aanstaren en niet begrijpen.

Er is een periode geweest dat ik me vragen stelde over waarom een boom een boom heette en bijvoorbeeld niet wolk of stoel. Het was absurd maar het hield steek, althans in mijn beleving.

Vanavond had ik even het gevoel dat ik niet alleen ben, en hoe mooi zo’n woord wel kan zijn.

Radio geeft me doorgaans muziek en af en toe worden er pareltjes onverwachte woordkunst geboren.

En met deze ‘noot’ ga ik slapen.

Vee