10 op 10

Hoeveel geef jij je leven op 10?

Dat was de vraag die Julie van M&N deze morgen stelde net voor ik mijn auto uitstapte.

Onmiddellijk schoot door mijn hoofd: 10. Ik geef mijn leven zoals het is een dikke tien.

Wil je dan helemaal niets anders of veranderen, Vee?

Natuurlijk. Verandering kan altijd maar mijn gevoel zegt nu dat ik een dikke tien ervaar en ook verdien.

Als je 10 geeft kun je niets meer veranderen, denk je. Wel, ik denk daar anders over.

Je kunt tevreden zijn en dingen nog willen veranderen maar het hoeft niet per se nu. Het is goed zo. Mijn relatie met iedereen zit goed, mijn financiĆ«n zijn voldoende, mijn kids doen het goed, mijn kleinkind is een wondermooi kindje, mijn collega’s zijn top, mijn werk geeft voldoening,

De trein is inderdaad een minpunt maar te verwaarlozen als ik de werkinhoud en collegialiteit wil behouden. Dus daar ben ik ook in balans.

Het is eigenlijk zoals ik gisteren op een t-shirt zag zoals met de Tardis van doctor Who: zet dat kader in mijn directe omgeving en ik win nog meer geluk als tijd louter geluk zou betekenen.

Bron: metro 6 februari 2019 nr. 3967

Maar dan zou ik niet geblogd kunnen hebben over eerste klasse want dan had ik dat niet meegemaakt en misschien blogde ik dan helemaal niet. Er is altijd een alternatief voor alles, je maakt een keuze tot verandering meestal uit noodzaak, door ontevredenheid of door verplichting of uit verveling. Of ‘je bent jong en je wil wat!’.

Ik verveel me momenteel niet, ik stel mijn leven niet meer constant in vraag zoals ik jaren deed, van uur tot uur: is dit het nu?

Dus ik geef mezelf een dikke tien. Omdat ik eerlijk ben en omdat je normaal geen tien kan geven, volgens ‘velen’.

Waarom zou dat niet kunnen/mogen?

Net zoals ik gisteren een klasse 3, 4, 5 voor de trein kon zien, kan ik vandaag een letterlijk DIKKE (corpulente) tien visualiseren.

De idee alleen al doet me glimlachen šŸ˜ƒ.

Er zijn min-nultijden geweest dus ik weet waar ik over spreek.

Yup. Ik wens het iedereen toe en vooral mijn zoekende kinderen. Er is licht aan het einde van de kronkelende tunnel.

Ik ben 50 en als ik nog 40 jaar een tiengevoel heb is dat okƩ.

Het is nu al okĆ©. Ik sla dat gevoel even vlug op voor mindere tijden, alsof ik een Teslabatterij ben…

Vee

Ik geef VR de schuld

Ik zie hier af en toe nieuwe lezers die zich een weg door mijn blog banen.

Misschien moet ik weer wat meer gaan bloggen. Ik weet het, ik weet het…

Maar mijn brein is nu gefocust op VR.

Op het werk heb ik een keer zulk een Vive-bril op mijn kop gezet om te “sporten” in virtual reality en ik was verkocht.

Ik stond blijkbaar te roepen gelijk een klein kind en dat aan 50.

En toen volgde de impulsaankoop. Die bril, 600 euro. Poef!

Wist ik veel dat ik daarvoor nog een dure (en dan bedoel ik DURE) gamepc nodig had voor het ook maar enigszins werkbaar werd.

Vee, vandaar dat er zoveel brillen online tweedehands te vinden zijn!

Soms valt mijn euro superlaat maar ik ga niet achteruit. Die pc komt er. En dus ging mijn teruggave belastingsgeld daarnaartoe…

Alleen, als ik, na veel nalezen wat een ‘vive-proof’-pc inhoudt er eentje bestel, komt er een pc toe die het woord niet waardig is. Zo slecht ineengezet dat de kabels er niet eens inpluggen!

MAAR NIET MET MIJN ZUURVERDIENDE CENTJES, MAKKER!

Fiksen aan de telefoon? Je moest beschaamd zijn! En je zou de leveringsfirma de schuld geven? Nope, hier is de impeccabele doos, No way!

En dus dezelfde dag, met pijn in het hart want nog geen virtual reality in zicht, retour firma en dus eis retour geld.

Yep, bij ontvangst kon het er wel af, dat het geen kwaliteit was. Sorry, maar geen 2 keer!

Dus via mijn schoonzoon een tip gekregen en nu wel een superperformante pc.

En je hebt de discokleurkes gratis erbij, Vee! šŸ˜ƒ

Soit, daar ben ik dus mee bezig momenteel. Ik ontdek en ontdek en ontdek gelijk een zesjarige.

En als je dacht dat ik alleen was? Mijn ventje gaat al even vlug naar Mars, schiet cowboys overhoop en bezoekt Thailand, waant zich een spion, laat arenden op zijn arm landen, creĆ«ert romantische kamers voor me…

Ik ben al gecrasht op een andere planeet maar ga vooral boogschieten en pingpongen en help een klein muisje door allerlei avonturen heen haar wereld te redden.

En ik bouw voort in real time aan onze steampunkwoning.

Gisteren schilderde ik de keukenmuren in metallic bronze en voorzag ze van nepbouten en ik schuim tweedehands sites af naar curiosa.

Zoals deze nieuwe aanwinst!

Yep, busy as ever, tussen een blokkende dochter en een andere die een huis koopt. De vragen van die kanten zijn er ook nog altijd, gaande van een foto van voetzolen met het onderschrift: ‘mama, mijn bloed loopt niet door!’ tot ‘ ik ga mijn haar bruin kleuren’ (nu het net weer blond is).

Het is mijn leventje en soms denk ik: wat zit ik in de zetel, daar had ik vroeger geen tijd voor?

Zou het kunnen dat het wat minder druk is?

En dan sms’t mijn ex, die middenin verbouwingen (lees bouwval) verloren loopt : ‘geen belet?’ en komt hij even op de VR roller coaster zitten en geniet in de bar met mijn ventje van man-time.

Yep. Mijn leven. En het is goed zoals het is.

Vee

Engeland

Vakantie is ontspanning?

Je zou denken dat ik rustig op vakantie ben.

Ik zou het ondertussen zelf al moeten weten. ‘Rustig’ is een illusie.

Terwijl ik hele dagen niets doe, doen mijn hersenen overuren.

En ik tel af naar terug thuis.

Ik mis mijn honden, mijn huis. Vijf dagen is lang genoeg maar er volgen er wel nog drie.

Nog drie, Vee. Dat is niet zo lang meer…

Ik weet niet wat me bezielt om telkens opnieuw te denken dat ik graag vakantie neem. Ik zeg wel altijd dat een week weg er twee zijn. Ik hoor het me overal zeggen.

En laat dat nu te lang zijn.

Mijn hondjes zijn in goede handen, mijn huis wordt opgepast. Daar niet van.

Ik zag Canterbury en Londen en kijk ’s avonds Sherlock Holmes omdat ik geniet van het Engelse, maar ik betrap me steeds vaker op aftelmomenten.

Is het heimwee, is het rusteloosheid? Ik ben niet uitgeslapener hier dan thuis.

En nu ik weet dat ik 96 db produceer als ik snurk (Courtesy of the slaapkliniek) durf ik nergens tussendoor meer een uiltje te knappen.

Schone uitdrukking, Vee šŸ™„

Ik betrapte mij al eerder op: ‘is dat het nu?’ En ik weet dat dat een fout en nepgevoel is.

Ik voel me niet zo maar het schiet wel door mijn hoofd en dat moet een reden hebben.

En waarop slaat dat nu, dat ‘is dat het nu’? Op de reis? Op de plek? Op mijn leven?

Vee, Je bent zondag 50 geworden! En je hervalt in je evalueren. Dat is het!

Ik hoop dat het dat is want ervoor was ik elke dag gelukkig. Ik zei dat ook. En dit voze gevoel wat ik nu heb, WIL ik niet meer hebben. Ik dacht dat dat verleden tijd was.

Niet dus… Ok. Misschien is het tijdelijk, omdat ik een halve eeuw oud ben en ik mijn leven ‘overschouw’.

Laat het dat zijn en niet weer een moment waarop ik bruggen wil verbranden om ook maar iets te voelen.

Yep. Het is weer zover. Wat moet ik toch met dat getwijfel en gepieker?

Meer Sertraline nemen?

Ik moet actiever worden, lijfelijk actiever, zodat de adrenaline me weer geaard doet voelen. Maar mijn lijf wil niet mee en mijn gedachten zeggen dat ik dat niet moet willen.

Yep. Ik begrijp mezelf weer niet en dat terwijl mijn oudste echt in de patatten is gesukkeld. Ik heb echter geen energie om te helpen.

Vakantie en vrije tijd, wat moet je ermee als het je depri maakt…

Ik snakte ernaar om nu weer te concluderen dat het niet echt dat is wat ik wil. En dan blijft de vraag: wat wil ik?

Slapen. Dat ga ik doen. Of proberen om te slapen.

Vee

Het doet deugd

Blij om mezelf te zijn

Ik ben klaar met thuiswerken. Soms gaat dat vlotjes, soms duurt diezelfde grofweg bijna 8 uur zoveel langer dan anders.

Vandaag was de voormiddag een pijnlijk trage en in de namiddag stond ineens de klok op 16u00.

Heeft het te maken met wat ik moest verwerken? Ook. Boekhouden ligt me totaal niet, maar er zit een deeltje tussen. Niets aan te doen!

Maar soms heeft het ook te maken met bewust zijn en aandacht.

Gisteren snuisterde ik wat rond op internet en kwam bij een discours van Eckhardt Tolle uit: je bewust zijn van je inner consciousness.

Je omgeving waarnemen maakt je bewust, je zintuiglijke waarnemingen maken je nog zelfbewuster en op een dieper niveau kun je je bewust zijn van je ‘zijn’. Je staat stil bij de ruimte binnenin jezelf.

Hoewel ik me vaak erger aan zijn grinnikend lachje, betrap ik me vaak op het feit dat ik in mijn leven toch al enige malen op een filmpje van hem uitkom en ik er wel kan naar luisteren.

Ooit las ik wat hij deed voor hij beroemd werd maar ik ben het vergeten.

Het was niet veel, dat herinner ik me wel dus heeft het ook geen zin om het weer op te zoeken.

Onder het motto ‘een keer gelezen is genoeg’ lees ik wat anders want ik blijf anders herlezen en het blijft NIET hangen…

Is dat jammer, Vee?

Ik denk van niet want ik ben er nog, ook met alle gaten in mijn hoofd en alle belangrijke zaken die ik vergeten ben.

Er zijn mensen die dan repliceren dat het wel niet zo belangrijk zal geweest zijn, anders zou ik het wel onthouden hebben.

Sorry, mensen! Dat werkt niet zo bij mij. Het kan belangrijk of minder belangrijk zijn, herinneringswaardig of vergetenswaardig, de maatstaf om te gaan oordelen over belangrijkheid werd bij mij niet ingebouwd.

Jammer? Ik zou het niet weten. Ik weet van niks anders, maar ik ben me wel bewust weet dat ik anders in mekaar zit. En dan vergelijk ik met niemand, ik weet het heel diep vanbinnen.

Een stukje ontbreekt

En ik heb er nu al een tijdje meer dan vrede mee.

Mensen mogen gerust over mij oordelen, ieder mens is vrij, maar mijn ‘inner consciousness’ zit op een niveau dat ik meer dan gelukkig ben in dit leven.

Het was ooit anders, dat is waar, maar ik verkies dit boven watertrappelen, net niet voldoen, onzekerheid over mezelf en over wat ik kan en wil.

Het blijft maar terugkomen hoe ik geniet van mijn geliefden, mijn zijn, mijn leven…

Wie had dat ooit kunnen denken, he moeder?

Vee

Geen zin om te bloggen, komt da tegen!!

Pasen

Ik weet niet waarom. Ik ben moe, heb koppijn en geraak nog net mijn werk door.

Bloggen leek me al twee dagen een superhindernis. En het knaagt wel want in mijn binnenste ‘moet’ ik bloggen.

Blijkbaar heb ik mezelf een verplichting opgelegd. En ik haat verplichtingen.

Vandaar waarschijnlijk dat mijn koppeke open en toe slaat en de migraine op de loer ligt.

Bovendien ben ik gisteren drie keer door mijn grote teen ‘gezakt’ als dat al mogelijk is. De pijn was wel redelijk reĆ«el toen ik door de gang liep. Pijnscheuten. Niet gebroken denk ik want dan was ie opgezwollen geweest toen ik mijn schoen uitschoof.

’s Avonds was er ook niet veel aan te zien maar de liefde van mijn leven bewees nog maar eens spalkcapaciteiten. Meer kan je daar toch niet mee doen.

Vandaag op het werk ging het beter, toen ik mijn kousen uittrok en zo mijn schoenen inschoof. Geen zicht. Mijn broek lijkt een driekwart op mijn blote benen!

En probeer maar je treinverkeer halen al mankend met blikken alsof ze je bekijken als een anti-fashionista!

Ja mensen! Nog nooit een gespalkte teen gehad? Get A Life. Ik voel me al opgelaten genoeg.

En blij.

Blij dat ik de trein heb gehaald, blij dat mijn kersverse baas de paashaas langs stuurde, blij dat ik maar dinsdag weer ‘op’ moet naar Brussel.

Rest mij nog een avondje relaxen, een warm badje en lekker eten.

Vee, vergeet je Paasbrunch niet te organiseren, anders staan je gasten daar zonder eten!

Yep. Zondag full house. Efkes een nieuwe traditie uit de grond gestampt met al mijn dochters en aanhangsels, mijn pa en zijn pa en een hele hoop paaseieren…

Allez, ik moet nog stampen, en met een zere teen kan dat tellen…

Maar we zijn nog geen zondag. Ik heb nog tijd!

De koppijn is aan het wegtrekken. Naar mijn teen vrees ik.

Ik ga nog wat lezen tot in Brugge, zie!

Dada.

Vee

Nice weekend!

Er mogen er nog volgen!

Op en weg, ik heb zomaar een kamer geboekt voor een overnachting van vrijdag op zaterdag.

Hup, de auto in, elk een valiesje ingeladen en onderweg niet te veel file. Jippie!

Op naar een gezellige hapjesavond met mijn jongste en haar vriend.

Het lijkt niet zo bijzonder maar het is het wel: bloemkool, kikkererwtendipsaus, kleine pizza s, worteltjes, zoete paprika… en ik bedoel hebben ‘we’ gegeten.

We: mijn ventje (pas hersteld van griep en een longontsteking), haar vriend en ik maar vooral zijzelf.

De conversatie ging vlot, geen enkel obstakelwoord en dat is op zich al een punt : in het verleden werd er nogal geslalomd om moeilijke en geladen woorden heen!

Het werd een normaal gesprek onder volwassenen over toekomst, relaties, anorexia en een kapotte droogkast.

Ik zie in dit moment een wereld van verschil bij haar.

Ik zie haar een wijntje drinken, mij uitnodigen voor het ontbijt morgenochtend en ik zie liefde, naar haar ventje en naar mij toe.

Ze neemt af en toe de woorden autisme en autistische trekken in de mond.

Een ommekeer is het, dat ze nu wel zelf in die richting begint te denken, hoe ze tureluut komt van een paar schoenen waarvan de neus niet in de richting van de andere paren staat…

Ik herken al jaren sommige dingen hoewel ik het geen autisme zou noemen maar wel aspecten van autisme maar elke benoeming van mijn kant zorgde voor ruzie.

Nu er een stukje acceptatie is DAT er iets is, kan ze er zelf mee lachen.

Trots ben ik. Over waar ze bewust mee bezig is, over hoe ze de dingen aanpakt, met vallen en opstaan.

Ze heeft zelf broodjes gebakken en ik beloof haar er bij het ontbijt eentje van te eten.

Mama, het zijn lekkere, hoor!

Ingrid Paulussen

Keuvelend wandelen we samen naar het hotel, drinken we er ‘gevierent’ (met zijn vieren) nog eentje aan de bar en nemen we knuffelend afscheid.

Ik ga met een heel goed gevoel slapen en zie al uit naar morgen.

Voor het ontbijt wil ze namelijk dat ik met haar ga winkelen in de Jumbo. Ze wou samen, weer iets wat bij haar niet evident is.

We tetteren de weg er naartoe en plots ben ik het die word overspoeld door de vele keuzes en kleuren die uit de rekken springen. Maar ze heeft het door, stelt me gerust en loopt van de ene toonbank naar het andere rek alsof het haar winkel is. Binnen de kortste keren staan we terug buiten en tetteren we onszelf weer naar huis.

Ook bij het ontbijt betrap ik haar met yoghurt en noten.

Bij een wandeling door de stad praten de mannen over koetjes en kalfjes en hebben wij het over moeder-dochterzaken. Ook weer iets wat niet evident is zonder op een teen of twee te trappen…

Sphynxgalerij (locatiegebonden cultuurwerk)

Nu dus niet.

Weer valt het me op dat ze losser is, het mag allemaal op het gemak, niets is getimed. En de zon helpt ons om echt te genieten.

Ze mist vitamine D3, heeft ijzer- en calciumtekort. Dus de zon geeft haar vitaminen en laat dat nu zijn wat ze graag doet: zonnekloppen op een terrasje. Ze heeft het toch koud en ik leg mijn jas over haar.

Ik geniet drievoudig : van haar, van de zon en van het hele gezelschap in de zon, wat drinken en mensen kijken en praten.

Normaal zouden we dan al richting huis vertrekken maar we besluiten omdat het zo gezellig is, op de bots, wat langer te blijven en samen als afsluiter iets te eten.

Okee! zegt ze direct bij het zien van de pancarte bij ‘carnal’ en dus reserveer ik nu al want wie weet hoe vol de zaak op een zaterdagavond zal zitten…

Ondertussen is het vier uur geworden en wil ze een tomatensoepje.

Goed zo, meid. Je houdt je aan je programma!

Even daarna wandelen we verder de stad in. Ze moet stilaan zichtbaar de pijn verbijten die ze al sinds vanmorgen heeft aan haar heupen. We moeten er zelfs trager door stappen…

Als je liever naar huis gaat om te rusten, motje, geen probleem. Dan rijden we wel naar huis.

Allez mama, ik ben 22. Dat kan toch niet! en ik hoor je wel e, je wil niet blijven!

Even steekt haar ruzieduiveltje de kop op.

Schatje, we willen zeker blijven, als dat lukt voor jou.

Mama, het lukt wel, hoor! Ik heb dat nog nooit gehad!

Ik zoek oorzaken samen met haar. Haar calciumtabletten? Verkeerd gelegen? Ontsteking van haar heupgewrichten (misschien is het erfelijk?)…

In het restaurant ebt haar pijn door het zitten weg. Het is er dan ook supergezellig. En ik geniet ervan dat, als de mannen weg zijn ze stiekem nog wat frietjes uit de puntzak grabbelt, terwijl ze al een stuk zalm en een kommetje groenten op heeft.

Yep, mijn focus ligt onuitgesproken op haar eten.

Ondertussen belt de oudste om te zeggen dat ze haar flexijob heeft.

Goed gedaan, motje! Het is leuk om ook haar te zien openbloeien de laatste tijd. Iedereen roept haar proficiat toe.

Wat de liefde al niet vermag!

Een flexijob waarvan ze bovenop haar reguliere job zelf de uren mag inplannen en onbelast mag bijverdienen.

Ze wil sparen en met haar ventje gaan samenwonen binnen een jaartje.

Ze gaat ervoor en deze keer heeft het volgens mij (tja, wie ben ik? – een bezorgde moeder die bij onheil als een leeuwin haar welpen verdedigt) ook slaagkansen want het is een crĆØme van een jongen die haar op de eerste plaats zet en zo ervaart ze het deze keer WEL.

Zo moet het ook!

Soit, na het eten vangen we uiteindelijk de terugreis aan, om beurten rijdend.

En het mag gezegd: wat ben ik blij dat ik ook thuis kan komen!

En vandaag, hoewel ik me voorneem om ook te rusten, heb ik drie pups geschoren.

Zij blij, ik blij!

Vee

Eventjes weggeweest

Maar wat geeft dat

Ik was er eventjes niet op papier. Reden, geen fut, en een ziek ventje met al vier dagen hoge koorts, loze gedachten.

ik kan nog eventjes doorgaan maar soms heb ik geen zin om mij voor mijn blog te zetten.

Het zij zo.

Ik heb me gisteren een hometrainerfiets aangeschaft op tweedehands. Yep.

Ik heb bijna een fitnesszaal. Nu nog de plaats inrichten waar alles moet komen want de step en trilplaat staan in het ‘achterste kot’, de loopband staat in het ‘voorlaatste kot’ en de hometrainer in de woonkamer.

Ik wil fietsen terwijl ik naar Castle kijk want ik heb een fysiek van 0,0.

Maar dan kan ik niet meer kuisen!, zegt mijn koortsige schat.

Hoe ongelooflijk klinkt dit in mijn oren. Een man die vreest dat hij niet meer kan kuisen.

Er staan wielekes onder, schat! Hij verrijdt makkelijk van hier naar daar. No worries!

Enne, jij bent ziek. Niet piekeren over kuisen, dat komt wel weer.

Ik luister weer dagelijks naar mijn hypnoseman en het lukt me om drie kleine maaltijden met banaan en zoetekoek (peperkoek Harme) als tussendoortje te verorberen en mij ‘voldaan’ te voelen.

EN ventje is ziek (sorry schat!) wat voor mij in zekere zin een zegen is. Ik kook en het smaakt hem niet. Maar ik kook roomvrij, met olijfolie en soms vleesvervangend en dat maakt een verschil.

Mijn weegschaal staat er maar ik ga er niet op staan. Het gaat over gezond eten, water drinken wat ik weer al een tijdje te weinig deed.

Mijn beschadigde nier heeft het anders broodnodig!

Soit. Ik moet het nu doen en de hometrainer komt van een jong koppel. Al lachend zei ik dat ik er vijftig ben en ik aan mijn zestigste weer alles op tweedehands zwier.

Maar dat ben ik wel van plan.

Ik zou het aangenaam vinden om met mijn ventje te sporten.

Hij zegt dat hij sport op het werk. Ik betwijfel dat sterk als ik zijn groeiend buikje zie… hoewel dat nu door de koorts ook aardig slinkt…

Dan doe ik het voor mij, om eens een mooie outfit te kunnen passen, om me niet pafferig te voelen en ik doe het (sporten daar gelaten natuurlijk), voor mijn dochter die goed bezig is om haar anorexiabeest aan te pakken.

Ik ben een trotse mama want ze slaagde voor haar ingangsproef aan de unief van Maastricht.

You go girl! Wie zegt dat je het niet kan, ik alvast niet! Gemotiveerde lukt alles je, verleg je controlekantje en je gevoel van stijgende eigenwaarde op je studies en je bent alweer een stukje verder.

Elk zoekt zijn weg. Met vallen en opstaan. De een valt al meer dan de andere maar zoals mijn ma altijd zei : de sterkte zit hem in het telkens weer herbeginnen.

Pak je gat in je handen en hup, sta recht en weer vooruit.

Mijn motto: stilstaan is achteruit gaan.

Hoewel stilstaan bij jezelf af en toe moet anders vergaloppeer je je, vooral met ADHD.

Het is wat het is.

We zijn wie we zijn.

Vee