Productieve zondag

Oftewel ook drollenzondag…

Ik ga me nu eens neerzetten zie… al de hele morgen ben ik gedreven om van alles te doen: stofzuigen, stof afdoen, lakens wassen en drogen, de tuin drolvrij maken, haren wassen, gelnagels, kledij die her en der hangt opruimen, soep maken, twee broden bakken in de oven uit 1 pakketje voor de broodmachine, eiersalade maken, limonade maken.

Ik heb zo een dag zoals ik elke dag had voor ik mijn meds nam alleen meer geordend. Het geraakt ook allemaal geklaard zonder dat ik halverwege aan iets anders begin.

Gelukkig zijn er ook machines die zaken voor mij doen. Een was-machine en droogkast, een stofzuiger die werkt, een broodkneder, een oven straks, een soepmaker, een sodastream….

Ik mis enkel nog een drolraper die ik kan programmeren om het gazon op zondag alleen gazon te laten zijn.

Je zou me moeten zien, het is al een zondagse vaste taak geworden: handschoenen aan, zak in de hand, haren in de wind en walking the grid.

Ik voel me net Ashley Judd in the bone collector. Het gevoel dat ik paaseieren raap komt elke keer bij me op en ze doen er precies om, geen hoopjes maar stukjes all over the place!

Spoorzoeker is ook een associatie…

Nu, het moet gebeuren. En ik heb ze telkens rond mij lopen, de drie mormels, alsof ze willen zeggen: Hey, daar ligt er nog wat!

Het komt er steeds meer van, dat huiselijk gevoel bekruipt me meer en meer.

Gelijk hoe je het bekijkt, blijkt het niet zo evident voor mij om een huis als thuis aan te voelen, vooral als het het huis van mijn ventje is waar hij geboren en getogen is.

Ik kreeg carte blanche qua inrichten, dat wel, maar soms besluipt me het gevoel dat ik ‘ingetrokken’ ben.

Dat ligt niet aan hem, de dingen staan hier zoals ik ze wil, ik koop wat ik te kort heb en het gebruiksgemak van de keuken groeit met de dagen maar het gevoel blijft als een duiveltje op mijn schouder zitten.

Soms als hij het te warm heeft draait hij de knop van de kachel in en dan roep ik dat ‘ik er ook nog zit’ hoewel het voor mij ook te warm is en hij zich van geen kwaad bewust is.

Het is een kwestie van overleg. Voor hem is dat no big deal.

Ik begrijp hem wel… Hij heeft het jaren zo gedaan, alleen, met twee opgroeiende kinderen. Hij moest wel.

Terug naar het thuisgevoel. Als ik dingen kan maken waar hij straks kan van genieten (hij is namelijk gaan werken) dan voel ik me warm worden van binnen. Dat is mijn bijdrage aan zijn thuisgevoel. Hij eet graag en kan straks genieten van soep, versgebakken brood en verse eiersalade. Homemade. En ik geniet als hij geniet van mij.

Liefde is…

Yep, ik zie hem doodgraag!

De eieren zijn gekookt. Ik ga verder kokerellen.

Vee

Bongobon

Bonobo?

Het doet me direct aan een holle boomstam in de jungle denken…

Ik moet zeggen dat ik vandaag geniet van een bon die we op onze trouwdag van vrienden kregen.

Omdat het paste in ons gezamenlijk tijdschema en er gelukkig twee jaar geldigheid op zit nu zodat een mens wat kan gaan spreiden, maakten we er ons ‘gedacht’ van om Dunkerque eens te gaan bezoeken.

Wie mij kent weet dat ik geen zo’n grote fan ben van bongobons en daarom geef ik er zelf ook geen.

We kregen er op ons huwelijk drie stuks van. Dat valt mee, gezien de gelegenheid en de 50 genodigden.

Van die drie stonden er tot gisteren nog twee te ‘branden’ in mijn wandkast.

Ik zeg ‘branden’ want de conversatie ging wel altijd zo van : “we moeten nog die bons inwisselen want het zijn toch mooie cadeaus en die mensen betaalden er serieus wat geld voor. Zonde en schande ook mochten die verlopen!

En ik WEET gewoon dat andere gelukkigen er ook zo over denken.

We kregen dus in totaal twee overnachtingen, eentje met ontbijt en vandaag eentje met ontbijt en driegangenmenu.

We zijn dus een half jaar na ontvangstdatum aan de tweede toe en er rest ons nu nog een fotoshoot (die staat te branden in de kast).

Ik ben al aan het fantaseren wat we daarmee gaan doen. We hebben oneindig veel foto’s van de trouw – vanaf mijn slaapkop bij het opstaan tot het hele steampunkfeest ’s avonds.

En ik voel me verplicht om de bon in te wisselen want een gegeven paard kijk je niet in de bek, niet dat mijn schenkers paarden zijn…

Verplichtingen doen me huiveren. Dat is het gewoon.

Ik bepaal graag samen met mijn schat zelf wat we willen doen. En wanneer we dat willen. En of we dat wel willen.

Het klinkt ondankbaar maar ik voel me niet schuldig door dit neer te pennen. En ik denk niet dat ik alleen ben.

Het is zo dat ik op een bepaald moment heb beslist om zelf te leven in plaats van geleefd te worden. Het is een heel stuk makkelijker geworden ook.

En dan kwam de Bongobon. (Bonobo?šŸ™„)

Ik sta huiverachtig tegen alles wat mijn controle op de zaken in de war stuurt, als ik mezelf dus goed begrijp en de boel kort samenvat.

Laat ik het uitleggen : uitslapen zit er al niet in. Hoewel je denkt te gaan ontspannen en uitcheckt om 12u wat lang uitslapen op zich impliceert, moet je vroeg op om van het ontbijt te kunnen ‘genieten’ tot ten laatste 9u. En dan ga je niet weer je bed in om daarna uit te checken om 12u.

Nee, je gaat hoogstwaarschijnlijk dan daarna gewoon je koffers inladen en richting huis.

Of dat ga ik toch doen. Denk ik. Wij dus. šŸ˜‚

En dus was het misschien de moeite niet om te vertrekken en heb ik de locatie ook gekozen naargelang de korte reistijd.

Thuis ging mijn jongste op de hondjes passen, toen weer niet, en dat was ook goed, en toen we weg waren weer wel.

Er werd dus veel geregeld onderweg naar het hotel per sms.

Ook mijn oudste had een keer of vijf gebeld zag ik. Die heeft Ā vandaag een cyste van 3 cm gebaard. Amai, het kind! En ik was niet bereikbaar wegens gsm op stil…

Nu, er gebeurt altijd wel wat in ons gezin, vooral als mijn schat en ik ergens anders zijn. Het wil altijd lukken.

Gelukkig is er de gsm en kan ik wat kalmte overbrengen in tijden van crisis.

Welke tijden zijn geen crisistijden in ons gezin, denk ik dan. Alle rariteiten die je je niet kunt voorstellen gebeuren bij ons.

Lekker spannend zou je zeggen… zo kan je het inderdaad ook bekijken šŸ™ƒ.

Ik geniet echter, altijd tot mijn eigen verwondering, dat wel.

Ik koos een hotel waar dieren toegelaten zijn, voor de eerste keer.

En het is een meevaller, ook voor Bazieltje, die even opgelucht is dat hij weer eens alleen de aandacht krijgt.

Hij jaagt op een kat en zakt door het ijs, speelt als een gazelle springend van het ene bed op het andere met sokken (jaja, ik ben vergeten te zetten dubbel bed!) gaat op restaurant, gaat in bad…

Zalig gewoon hoe hij mee geniet…

En nu ligt hij uitgeteld op bed te slapen, wakend over twee sokken.

Hoe dan ook, we hebben niet veel nodig om gelukkig te zijn.

En ook al staat er geen kraag op mijn kriek uit een intermarcheglas, het smaakt!

SantƩ!

Vee

Muziek

De waardering van stilte

Gisteren vierden we een laat Nieuwjaar bij mijn jongste broer en schoonzus.

Ik was, zo blij als een kind dat ik de afspraak niet vergeten was, en diende mijzelf om 18u gisteren aan aan zijn voordeur.

Klingel, klingel dus, want een reguliere deurbel heeft hij niet.

Klop, klop ook, want er kwam geen beweging in het versterkte door rolluiken en gesloten gordijnen beveiligde als onroerend erfgoed-geklasseerde arbeidershuisje. (Het zit er allemaal in wat ik wou zeggen šŸ¤­)

Ik bleef echter hardnekkig klingelen, alleen al omdat ik bevestiging nodig had, en al sloffend naderde mijn broer de voordeur.

– Ja?

-Ik ben toch op de juiste datum hier e? Het is toch vandaag dat ik hier moet zijn?

De twijfel sloeg al toe, uit ervaring…

– Ja, maar pas vanaf 19u00. Dus je bent een uur te vroeg. Wij zijn nog niet klaar, ik moet me ook nog opfrissen. Dus je zult nog een uur bij pa moeten zitten…

Typisch ik. Ofwel heb ik de week verkeerd, of het uur, of ben ik totaal de afspraak vergeten…šŸ™„

Dus ging biebie (ik dus) inderdaad richting mijn stille, evenwichtige pa en ik dronk daar een koffie.

Zoals altijd sinds mijn ma stierf klonk er non-stop muziek uit de boxen en stond de tv op in de living. Af en toe zei hij wat tegen Gigi, de roodstaartpapegaai, zijn pratend gezelschap.

Op de achtergrond weerklonk een liedje in het genre van ‘kleine Jodeljongen’, ik herinner mij de titel nu al niet meer.

Direct werd ik terug gecatapulteerd in de tijd en eigenlijk naar de tijd van voor mijn geboorte.

Er volgden nog een paar van die verhaalliederen op simpele oormijtdeuntjes.

– Dat waren nog eens zangers, met een verhaal EN muziek die op iets trok! Nu wordt er enkel nog geschreeuwd en laat die stem weg en er blijft niks over.

-Er zijn er weer een paar hoor, pa, van die storytellers! Niet veel maar er zijn er, alleen hoor je die niet vaak op de commerciƫle radio. Is er koffie?

-Ik denk het, zei hij wijzend naar de koffiekan die op tafel stond. Verder hadden we het over documentaires, mijn dochters en nog wat koetjes en kalfjes.

Door mijn hoofd schoot de gedachte dat ik nu niet alles moet vertellen want dat ik straks de ‘bende’ ook nog iets moest kunnen vertellen en pa niet alles dubbel moest horen. Een angst die ongegrond is, weet ik, want we zijn allemaal best grote babbelaars. Maar toch heb ik die gedachte, zucht.

Hij stond op, deed de lichten uit, liet de rolluiken naar beneden waardoor hij mij op zijn eigen woordenloze manier liet verstaan dat het tijd was om te vertrekken.

Deze keer mocht ik wel binnen, mijn zus en oudste broer waren er ok al, met hun man/vrouw en de kussen vlogen in het rond evenals het verhaal dat ik een uur te vroeg was. Mij schoonzus had alles weer piekfijn voor elkaar.

Op de achtergrond (eerder op de ‘middengrond’ qua geluidssterkte) hoorde ik tijdens het lekkere ‘hapjesmoment’ een soort ‘jazzmuzak’.

Ik denk dat mijn broer moet gedacht hebben (dat is ook weer zoiets ‘denken dat er gedacht wordt’) : ik laat op de achtergrond wat ‘knabbelbare muziek’ spelen, door iedereen te smaken, voor alle leeftijden ook (mijn pa is er 76).

Aan tafel speelde er een soortgelijke klassieke neutrale muziek die plots ‘overging’ in een Herbie Hancocknummer waardoor we allen tegelijkertijd in de lach schoten.

Iedereen zag het hilarische er van in. Wat een overgang, wat een genreverschil !

Op zijn broers klonk het:

-Kan ik niets aan doen, de machine kiest zelf door associatie en zo verschillend is dit niet van het vorige – Herbie is ook een componist.

Hij besloot tussen te komen en zette iets op waarvan mijn jichtteen ging krullen.

Weer een lachsalvo!

Ik zei: ik wil het best proberen maar ik vrees dat dit meer dan op mijn zenuwen werkt. Sorry!

Ik weet het, ik ben een moeilijke mens. Geluid valt in mijn oor. Punt. Net zoals de speciale stem die mijn jongste broer heeft waardoor ik alleen hem hoor als hij praat.

Gisteren vroeg mijn zus iets meerdere malen en ik had haar niet gehoord omdat mijn broer iets zei, half tussen keuken en eetplaats door.

Geluid (stemmen, muziek, fluittonen, geklapper van luiken…) kan storen als het in mijn oren valt, en dat ‘at random’, de ene keer wel, de andere keer niet.

Zo is het gewoon. Niets aan te doen.

Plots ging het over kinderfeuilletons en hun deuntjes. Q en Q, Karlson, Chico the rainmaker en Kinderen van de zoutkreek, Hamelen met Rob De Nijs passeerden de revue, sommigen ook via YouTube.

Heerlijke nostalgie!

Kortom, het eten was van sterkwaliteit, de sfeer en het gezelschap ook. Het moet vermeld!

En vandaag zet ik de radio aan om hem vervolgens weer uit te zetten.

Wat kan de stilte een zegen zijn!

Vee

Nieuwjaar

ā€˜Achteraffeā€™ gezelligheid

Vanavond vier ik Nieuwjaar met de dichte familie, dat zijn mijn vader, mijn broers, mijn zus en hun respectieve partners.

Niet omdat ik Chinese ben, maar omdat onze agenda’s het niet eerder toelieten allemaal vrij te zijn.

Het Chinese Nieuwjaar begon gisteren en duurt op sommige plaatsen 15 dagen in totaal, en in Peking 5 dagen, googelde mijn schatje net. Dit jaar is het jaar van de Hond.

Bij mij is het al van in 2012 jaar van de Hond !

(Dit is trouwens een foto van de pups van mijn twee schatten (Bazieltje en Luna) : Pippa, Jewel en Lucky)

En mijn schatje is er ook dit jaar niet bij, anders viel nieuwjaar in augustus ergens….

Het is wat het is.

Wij weten dat ‘samen’ dikwijls moeilijk valt door zijn onregelmatige shifts. Anderen hebben daar meer last van dan wij, blijkt soms.En ja, ik wou hem er ook bij maar het kon niet dus pas ik me wel aan.

Het is niet zo dat ik alleen en onwennig tussen een onbekend gezelschap ga zitten.

Verleden jaar was hij er ook niet bij toen we als aperitiefhapje wat sprinkhanen verorberden. Ik heb me toen ook goed geamuseerd, trouwens.Ik ben benieuwd wat het vanavond wordt. En eigenlijk is een laat Nieuwjaar een zegen want dan is het overdadig eten van twee en een halve maand geleden al gezakt. Gelukkig! šŸ˜‚

Ik zie er wel naar uit, lekker gezellig samen zoals vroeger toen ons ma nog leefde…

Sommige dingen sterven uit nadat een persoon er niet meer is. Hoe krampachtig je ook terug wil naar het gevoel dat er toen hing en waar je toen geen acht op sloeg.

Soms mis ik haar. Soms.

Vee

Valentijn

Lekker impulsief niets doen!

Yep. En zeg nu niet: ik doe niet mee aan het commercieel gedoe…

Ik zeg mijn schat elke dag dat ik van hem hou, zoals hij is, en dat dat niet vanzelfsprekend is.

Hij zegt het mij ook elke dag en dat sinds we mekaar in mei 2013 leerden kennen.

Maar op Valentijn zijn er taartjes in hartvorm, kaartjes om bij weg te dromen en krijgt mijn inspiratie een lekkere impulsieve boost. Gewoon omdat de gelegenheid zich aandient.

Ik filosofeer daar niet over, ik doe wat leuk is.

Omdat de avond voordien geschikter leek om te beginnen, stopte ik na mijn werk voor een taartje en een kaartje.

Had hij het verwacht? Ik dacht het niet, toch niet voor hij naar het werk vertrok, hoewel hij bijna elke dag taart eet en die dan ook zelf koopt (CarrƩ-confituurkes zijn zijn favoriet) of bakt.

Maar ik koop niet zo vaak taart voor ons tweeƫn. Ik eet graag een eclair maar daar stopt het mee.

Dus stond hij op nadat hij na een vroege shift wat uurtjes had geslapen en was aangenaam verrast.

Ik heb niks voor jou. Misschien morgen iets gaan eten?

Ik had zin in een luie woensdag dus ik kookte zelf liever en het smaakte me beter dan tussen veel volk te gaan zitten.

Dus we keken een filmpje op het gemak in de gemakkelijkste outfit die we hebben en genoten van elkaar.

Yep. Geslaagd, dat ‘samen’-gevoel!

En aan de Snapchats te zien was ‘de jeugd’ (in Aachen en in Maldegem) ook in een redelijk romantische bui!

Vee

De nostalgie van wafels

Mmmmmmm…

Mijn ventje dacht, die pannenkoeken geraken afgezaagd, ik heb zin in wafels.

Hier is dat maar idee en twee minuten later een feit. Hij maakt het deeg, ik bak de wafels.

Het katapulteert me direct terug in de tijd, eerst naar mijn ouderlijke thuis met mijn broers en zus en zelfs daarvoor, bij meme (oma) aan de wafelenbak, waar de hele familie en bij uitbreiding de ganse buurt kind aan huis was.

Ik eet niet vaak wafels, maar als er wafels zijn dan komt de sfeer van vroegere huiselijkheid direct de woonkamer/keuken binnen.

Net als de sfeer wanneer er oliebollen worden geserveerd. Nostalgie troef!

Ik denk niet dat er veel wafelfanaten zijn binnen mijn deel van het gezin. Mijn ventje zegt dat zijn deel wel graag wafels eet.

Ook opa, achteraan in de tuin, heeft er net vier stuks verorberd met zelfgeklopte slagroom.

Het heeft iets, wafels bakken. Het maakt me rustig ook al ben ik zelf niet echt een liefhebber van alles wat met deeg te maken heeft.

En ik ben er preus op. Mijn stapeltje wafeltjes ziet er goed uit en de smaak zit goed.

En de hondjes delen mee in mijn bakeuforie, ze klagen niet…

Voor een zaterdag is dat meer dan genoeg!

Vee

Weer wat energie

Hyperfocus?

Gisteren deed ik thuiswerk. En ik was kapot ’s avonds.

– Je hebt dan ook een hele dag gewerkt!

Ja, inderdaad. Ik kon gisteren niet echt weg van mijn pc-scherm.

Gekluisterd aan een taak.

Zou dat dat hyperfocussen zijn waar ADHD-kenners het over hebben?

Gisterenavond analyseerde ik mijn dag : ik werkte meer ononderbroken dan op mijn werkplek, ik at en zat weer achter mijn bureau. Tijdens het werk leek me dat normaal maar eens ik mijn dag als beƫindigd beschouwde, viel er een pak van mij af.

Ontspannen was ik daarna niet, mijn nek deed pijn, mijn benen ook. Het viel me dan pas op, toen ik me in de zetel plofte.

De volgende keer let ik er vast en zeker op om op tijd pauzes in te lassen. Misschien zet ik een wekker want de tijd heb ik de hele dag niet in de gaten gehouden. Eten deed ik pas toen mijn ventje het eten op tafel zette.

Ik had maar mijn voetjes onder de tafel te schuiven… Ik blijf het zeggen, wat een schatje toch!

Mijn jongste komt langs om de mogelijkheden te bespreken van ofwel een ‘tuition fee’ ofwel een Belgische studiebeurs.

Yep. Ze gaat weer studeren. Rechtsgeleerdheid aan de universiteit. Ze kan dat, ze is pas 22.

Als zij het ziet zitten, wie ben ik om daar iets op tegen te hebben. Het werkleven zoals ze het tot nu toe ervoer is niet kan haar pap niet koelen.

‘Mama, ik verveel me’ was het voorbije jaar vaak te horen, ook tijdens de werktijden.

Yep. Ik heb dat niet, ik heb hobbies zat.

Soms denk ik dat de knoop daar ligt bij de gsm-generatie. Ik kan ook verkeerd zijn natuurlijk.

Daarnet was ik nog de ‘flokken’ (klitten) uit Luna haar haar aan het knippen. Ze is er moe van. Het is maar wat zich aandient…

Ik verveel me nooit. Tenzij ik in bed niet in slaap geraak en dan nog, dan sta ik op en doe wat.

Hey! Ik besef weer hoe gelukkig ik ben!

Vee