ADHD?

Het is gewoon zo

Eergisteren en gisteren had ik mijn jongste op bezoek. Ze sms’te me deze week: je weet toch dat ik vrijdagavond kom, e?

Ik was het vergeten… maar onder ons is het al ingeburgerd dat we al dat we mekaar per sms afspraken helpen te onthouden, zonder veroordeling.

Mijn schat had eten gemaakt want ik zou ongeveer gelijktijdig met haar en haar vriend thuis aankomen na een productieve dag werken.

Niet dat ik voorheen al geen sms’n had gekregen over waar ze zich onderweg reeds bevonden.

-We vertrekken! – Binnen anderhalf uur zijn we er! –File! -Ik zie er al naar uit!

Ik was net 5 minuten thuis toen ze ook arriveerden.

Moedertjeuuuuuh! En na een dikke knuffel gingen onze voetjes onder tafel voor zalm, tongrolletjes en pangasiusfilet met spruitjes, patatjes en een heerlijke kreeftensaus.

Zij had om vis met spruitjes gevraagd, mijn ventje had overdreven…😂

Zalig is het hoe haar verhalen over van alles van de hak op de tak gingen en ze niet vlug genoeg alles kon vertellen. Hoe haar vriend inpikte op alles en zei: nee liefje, het ging zo…

Haar ADHD wordt eindelijk op haar vraag verder onder de loupe genomen. Daarvoor heeft ze onlangs eindeloze vragenlijsten ingevuld die ze nu aan tafel probeerde te recapituleren en die ze soms zo onzinnig vond. Hoe ze gevraagd werd om getallenreeksen te onthouden en niet verder dan 8 kwam…

-Straks krijg je nog gelijk en heb ik autisme!

-Schatje, het gaat niet om gelijk hebben, het gaat om probleemoplossing, oplossen waar je tegenaan loopt. En neen, ik geloof niet dat je voluit autisme hebt maar wel dat eruit zal komen dat je ergens in het ASS-lijstje zit.

S Avonds was ze moe. Dat hadden we allemaal goed door toen ze een glaasje bubbels wou maar niet zei dat ze die mee had en ik onvermoed een flesje wijn opentrok. Daar hadden we een hele discussie over: ik ging toch bubbels drinken, nu hoeft het niet meer. Alsof een open fles wijn in de frigo geen dag kan open blijven en dus de bubbels uitsloot.

’s Morgens had ik weer een hele andere dochter, opgewekt als een fris vogeltje: “Goeiemorgen moedertje!”

Het viel me op dat dit in de loop der tijd veranderd was. Als kind had ze steevast een ochtendhumeur. Het eerste uur werd elke vraag of opmerking een discussie dus zwijgen was de boodschap maar dat kon ik dan weer niet, ’s morgens.

We hadden afgesproken om allemaal samen een tweedehandskast op te halen  want de mankracht van haar vriend kwam goed van pas om die te helpen inladen en hij had er zin in. Ik kon van haar gezichtje aflezen dat dit niet in haar schema paste.

 

Maar ze ging mee.

Stel je de rit voor: mijn ventje en ik in de camionette, zij twee er achteraan in mijn Meriva, mochten er kleine dingen zoals legplanken beter in die kofferruimte passen.

Ik , die om de minuut vroeg of ze nog volgden op zoek naar een bankautomaat om het afgesproken geld voor de kast af te halen.

Bancontact nummer 1 die ik me herinnerde was er niet meer. Bancontact nummer 2 die mijn schat zich herinnerde was ook gesupprimeerd. En telkens met twee auto’s aan de kant manoeuvreren…

Ik zag het scenario tijdens de rit van bovenaf als in een slapstickfilm. 😂

-Heb ik dat ook nog, die stemmingswisselingen meerdere keren per dag?, vraag ik aan mijn ventje.

Ik hoopte op een neen want ik weet dat ik bij mijn ex wel een tiental keren kon wisselen op een dag, zonder dat ik daar zelf erg in had.

-Je hebt het niet zo vaak maar naar de avond toe kan je wel kregeliger uit de hoek komen. Ik denk dat het te maken heeft met je pilletje dat dan uitgewerkter is…

Yep. Kan zijn.

Ter plaatse demonteerden we de kast, laadden die in, wat vlot ging. Weer thuis ging het uitladen ook vlot terwijl mijn dochter voor elk een Senseo maakte.

Yep. De hare was in een mum van tijd in haar loden pijp verdwenen, zo heet als ie was. En ze had haar jas niet uitgedaan.

Ik vroeg of ze gehaast was om, zoals we deze morgen aan de ontbijttafel besproken hadden, bij opa langs te gaan.

-Nee, waarom?

-Omdat je koffie op is en je je jas nog aanhebt.

-Eigenlijk wel, je hebt gelijk.

Ik had al lang de boodschap door maar een mens maakt conversatie als je aan tafel gezellig koffiedrinkt. We haastten ons daarom niet extra maar ik vat de subtiele hints nog wel altijd…

Bij opa aangekomen slaat ze aan het kruiswoordraadselen terwijl ze aan mij zegt dat de koffie ‘muf’ smaakt.

Kruiswoordraadselen.

Oma deed het, opa doet het om alert te blijven en zij doet het dus ook.

Opa, als je het niet erg vindt doe ik alleen de rechterkant van het boekje!

Ik kan het niet laten: “Maar motje toch! Stel je voor dat je enkel de rechterkant van je haar stijlt, je alleen rechts schminkt, allen rechts afdraait bij het autorijden…” (Hilariteit alom en nu ze het voor zich ziet kan ze er ook om lachen).

-Niet zeggen! Ik weet het woord wel!

Opa, die graag plaagt, zegt toch het gezochte woord.

-En dat ik dat allemaal nog geleerd heb en niet meer weet, zegt ze.

Yep. Dat geheugen. Een zeef.

Ze heeft het door dat dat ook een groot struikelblok is. Oké, er zitten nieuwe woorden bij en niet-letterlijke omschrijvingen maar soms hoor ik de ontgoocheling in haar stem dat ze op gewone zaken niet komt.

Eerst vaststellen, dan accepteren. Het komt wel want je dagelijks aan jezelf ergeren helpt alleen je zelfbeeld naar beneden.

Buiten gekomen nemen we afscheid want ik was nog maar haar eerste stopplaats in haar ‘tour de Belgique’.

Vanavond volgt ‘daddy-ert’ en morgen haar zus die meerijdt naar oma in Brussel om daar een paar dagen te logeren om dan van daaruit terug te komen op dinsdagavond met de trein die ik van mijn werk naar huis neem.

-Dat weet je toch nog, e mama, dat zus dinsdagavond met jou meekomt?

Ik was het vergeten…

Een hele onderneming, die jongste van mij. En een straffe onderneming van een 22-jarige frêle dame die haar plan trekt ondanks de hindernissen.

Trots op alebei mijn dochters ben ik. Meer moet dat niet zijn!

Vee

Star Trek

I’ m an alien…

Yep. On my way… ik voel me ontspannen en rustig. Misschien komt het omdat ik gisteren geluisterd heb naar een relaxatielink die mijn astrologe doorstuurde (hm, zo persoonlijk is ze niet, Vee) , misschien komt het door de deugddoende nachtrust…

Gelijk hoe, ik voel me als een gelukkige alien vanmorgen.

Een ruimtereiziger die door de mist heen op een eenzame weg richting station moeiteloos parkeerplaats vind en gelukzalig uitstapt.De koffie die ik koop smaakt en de treincoupé ziet eruit als een shuttle naar Mars.

Heerlijk toch hoe verbeelding in je voordeel kan werken!

Ik ben al een dag of drie herbegonnen met het lezen van ‘The Secret’. Ik had een opfrissing nodig hoewel ik weet det het systeem werkt.

Toen ik eerder getrouwd was droomde ik van een huisje met een vakantiegevoel. Bij de scheiding kon ik mij een appartementje kopen met zwembad voor de deur op een vakantiedomein. Ik mocht er permanent wonen. Dat dat mogelijk zou zijn wist ik niet, maar ik bleef erin geloven en mijn droom kwam uit toen een appartement met het mooiste uitzicht op het domein te koop kwam op het moment dat ik het geld ervoor had. Net binnen budget.

Elke dag vakantie op het werk in een bosrijke omgeving en bij thuiskomst op een vakantiedomein.

Yep. Ik geloof er in.

Visualiseren behoort tot mijn dagelijkse leven en dus visualiseer ik mijn terugkomst naar mijn vorig werk. Het universum zorgt voor de rest. Wanneer? Dat is onbepaald maar dat het zo is, daar ben ik zeker van.

Positief ingesteld zijn helpt daarbij enorm.

En vanmorgen ben ik dus volledig sereen. Zo sereen als een adhd’er kan zijn…Ik heb vliegende gedachten, zie een heel leven voor me soms, in kleine delen, maar ik ga er altijd volledig voor.

En koffie met sloten kalmeert me.

Vandaag, zoals elke dag, is het begin van zeker een iets wonderbaarlijks.

Goeiemorgen! Ik hou van je schat!

Vee

Another day in paradise

De kracht van positiviteit

Ik heb iets met affirmaties en niet alleen de laatste tijd.

Het is een beetje als hypnose, als je het een maandje volhoudt blijft het hangen. Daarom is “Yess we can!!” een oormijt en zijn de oneliners zo in trek.

Het is de basis van de zogezegde ‘flippknop’ in moeilijke situaties en ik weiger dan ook om iets negatiefs te horen vanaf nu.

Ik ben dankbaar omdat ik ben wie ik ben en dat is zowat het sommetje van alles.

Meer moet dat niet zijn.

Onlangs had mijn oudste een schitterend idee voor haar zus: laten we kaartjes schrijven met bemoedigingsspreuken en wijsheden en lieve woordjes. We schrijven er elk een paar honderd en als ze zich eenzaam voelt of niet in de haak dan kan ze een verrassingskaartje loten en lezen.

Het is, al zeg ik het zelf, een topidee! Iedereen zou zo’n doos moeten hebben.

Ten eerste ben je je bewust dat er iets negatiefs is in je ingesteldheid, vervolgens onderneem je iets om dat tegen te gaan, ten derde heb je het plezier van een ‘lotje’ te trekken en dat open te plooien om een verrassing te lezen – JIPPIE! Een cadeautje! – en dan volgt de boodschap van een van je geliefde personen die je een hart onder de riem steekt.

Ik vroeg onlangs of ze er al eentje getrokken had (meer omdat ik het leuk vond dan dat zij er behoefte aan had 🙄)

Mo mamma, da’s maar voor als ik me slecht voel!

Mission completed, zus!

Het is een ingesteldheid en die heb ik vanaf vandaag dus ook weer gevonden.

En nu ga ik ‘the secret’ lezen.

Laat maar komen, Grietje!!!

Vee

Nog geen 2018

Deel 1 van de hoverboardhistorie

Gisteren had ik per sms een gesprek met mijn oudste dochter.

Ze was op kerstdag bij mijn ex-schoonzus uitgenodigd en had, enthousiast zoals ze is, het hoverboard van een van de drieling uitgeprobeerd.

Was ik erbij geweest dan had ik haar gewaarschuwd, doe het niet.

Ik heb daar namelijk al een zesde, zevende en achtste zintuig voor…

Dus volgde er ‘s avonds op weg naar huis een sms dat ze een kwalijke val had gemaakt en op haar arm en nek was gevallen.

Kwalijk is het woord dat mijn jongste later op de avond sms’te.

-Maar het is niet zo erg, mama. Het doet maar een beetje pijn.

Vandaag ging ze enthousiast werken blijkbaar maar na een half uur stond er een ei op haar arm.

Dus de huisarts verwees door naar spoed voor foto’s en het resultaat : een zware kneuzing, een mitella en om te beginnen een week thuis.

Sommigen zouden een moord doen om tussen kerst en nieuw thuis te zijn, alleen bij ons is dat niet nodig, het gebeurt vanzelf 🙄.

– Oh mama, we zijn nog geen 2018 dus het mag nog gebeuren. Vanaf volgend jaar gaat alles beter.

Yep. Ik ben er zeker van 🙄.

Ondertussen in Maastricht is zus ook op de hoogte want die is supervroeg om 5u opgestaan voor een vroege hotelshift en ik vroeg haar hoe het ging na een emotionele kerst bij ons. Ze kreeg gisteren een supercadeau, liet ze me weten.

Ik wist er van maar ik heb voor een keer mijn lippen kapot gebeten om niets te verklappen.

Haar zus had het lumineuze idee gehad om aan zoveel mogelijk mensen te vragen om een deel positiviteit op kaartjes te schrijven.

Die stopten we in een curverbox en zo heeft ze ruggensteuntjes van ons allemaal als ze het even niet meer ziet zitten, zoals: ‘you go, girl!’ Of ‘ik zit een rinkeltje van je vandaan’ en ‘als iemand zegt dat je het niet kan, probeer het toch maar’ of ‘dikke kus en een leuke dag!’…

Ik vroeg haar, enthousiast als ik zelf ben over het idee, of ze er al eentje gelezen had.

-Mo mama, ik doe dat pas als ik me niet lekker in mijn vel voel, e!

Yep, domme mama toch!, denk ik dan bij want ik zie haar gezichtje zo voor me en haar ogen draaien net zoals het emoticontje… 🙄

So, vandaag heb ik al iedereen gehoord behalve mijn ex. Die slaapt door alles heen en leest het hele verhaal wel als alles voorbij is.

Ondertussen vraagt mijn oudste of ik het doktersbriefje ga ophalen en dan even langskom?

Ik vraag me af of het niet simpeler is om in spoed gewoon een briefke te vragen. Ik snap soms de logica niet.

En als ik het vraag waarom het zo niet gebeurd is, is ze pissed. Waarschijnlijk meer op zichzelf maar soit.

-Ik begrijp jou echt niet, mama!

Yep, het is tegen de deur 🙄. Ik rij morgen wel een toerke…

Nu is het tijd voor koffie en een gekregen macaron. Relax!!

Vee

Mijn digitale ambetante ik

Ik ben een klikmonster met weinig geduld en onlogisch klikgedrag

Man, man, man… Wat ben ik een digitale analfabeet!

Ik ‘mag’ volgende week (lees tussen de lijnen hoe ik mezelf in positieve zin stimuleer) weer naar Brussel met de trein.

Eerlijk gezegd begint het mij echt wel aan te trekken, de kans om te tonen wat ik kan in een nieuwe uitdaging.

Mijn werkgever doet er alles aan om me welkom te heten, zo ook betaalt hij mijn vervoertickets heen en terug in afwachting van een abonnement dat start vanaf 1 januari 2018.

Dus, ik mailde dat ik een ticket wil voor maandag (infomoment) en woensdag (uitnodiging tot een Kerstetentje met mijn nieuwe collega’s).

Al goed en wel, ik krijg een pdf-document in de mail al deze week en print die af, stuur die ook naar mijn persoonlijk e-mailadres om, als ik de prints ergens kwijtspeel en dat zit er altijd dik in, die nog thuis te hebben.

En ik heb nog tijd genoeg: ik heb een heel weekend om alles uit te zoeken online.

Yep. En daar ben ik tot net kort geleden mee bezig geweest…

Ik las namelijk op de print dat die niet als vervoersbewijs geldt, maar dat het ticket via e-id wordt afgeleverd.

Ok dan, dan haal ik die NU af.

Ik surf naar het onthaalportaal van mijn toekomstige werkgever op mijn vaste pc, sluit een kaartlezer aan en steek mijn pas in.

Het begint al: de software is alweer verouderd, of ik die opnieuw wil installeren? Aha, wat ben ik opmerkzaam toch, op Mozilla Firefox moet er nog een ADD-on bij.

Bij mij zou het beter een ADHD-on zijn!

Veel te veel werk dus ik gebruik de explorer-browser wel, en ik download ook daar braaf de e-idsoftware opnieuw.

Ow, een tabblad weg geklikt, ik mag herbeginnen.

Zo, ik ben weer waar ik wilde zijn, enkele clicks later. Typisch!

En nu gaan we op zoek naar de juiste rubriek, na verificatie of ik wel degelijk ben wie ik ben. Ik weet zelf niet wie ik ben, hoe moet dat ding dat dan weten 🙄?

<

Soit, zou het onder rubriek ‘mobiliteit’ staan of staat er ergens simpelweg ‘NMBS’ of ‘vervoer’’?

Om het kort samen te vatten : ik heb me zot zitten klikken.

Ik kwam eerst geen stap verder, ben dan via NMBS.be gegaan, kon daar ook niets vinden om e-id aan te klikken, registreerde mij met mijn thuismail, registreerde mij met mijn  werkmail (en we zijn al ettelijke tientallen minuten verder🙄).

Nu zegt de NMBS dat er met mijn gegevens al een account bestaat, natuurlijk, maar nergens zijn er tickets online aan verbonden om af te printen.

Goed bezig, zulle!

Ik besluit de print nog eens te lezen en zie dat dit via detrein.be is gebeurd. Ok, zijn er zo nog andere sites waar ik moet gaan op zoeken? 😡

Mijn ventje wil er zich, goed bedoeld, mee bemoeien maar op dit punt gekomen, laat je mij best met rust. Hij klikt en klikt en ik frustreer me natuurlijk dat ik zelf niet verder kan zoeken.

Via Belgium.be in mijn inbox? NIETS.

Ondertussen heb ik op mijn I-Phone de e-id app willen dowloaden maar vraagt die mijn Apple-idpaswoord…

“Uw account is vergrendeld”.

Tuurlijk, ik had niets anders verwacht! Grrrrr. En weer gemorrel met herinstalleren van een paswoord met de vraag na invoer om een ander te kiezen dan eentje wat ik het afgelopen jaar heb gebruikt.

Top! Maak het NOG moeilijker dan het al is voor een warhoofd zonder geheugen, zeg ik dan…

Ik kies een totaal nieuw paswoord met de angst al in het achterhoofd dat ik dat nooit oftewel nimmer zal kunnen onthouden.

Te kort. Ok, iets langer dan, dus nog moeilijker om te onthouden met cijfers en tekens bij…

“Zwak paswoord”.

Ewel, dan is het maar zwak, het is MIJN paswoord dus zwak of niet, IK HOEF GEEN TELEFOONAPPARAAT DAT ME CORRIGEERT!

Ik bedenk plots wat een Artificial Intelligence me wel allemaal naar mijn hoofd zou slingeren mocht die mijn leven binnenkomen. Ik ben daar geen voorstander van want ik word zeker als zwakke, onberekenbare schakel met een droneschot in de nek neergemaaid wegens “niet efficiënt genoeg”.

Soit, de e-Id-app staat er op, ik klik en kom geen stap verder want ik heb een draadloze lezer nodig, hoewel ik op de pc heb aangegeven dat ik via sms-code op de app binnen wil komen (ook aangevraagd per paswoord dat ik ga vergeten 🙄👍).

EN ik heb de NMBS-app gedownload…

Twee apps en geen enkel ticket rijker besluit ik internet te raadplegen : ‘hoe ticket NMBS met e-id binnenhalen’.

Mijn schat zegt: mail naar die dame die je de bewijzen doorstuurde.

Lieverd toch, in tegenstelling tot de jouwe werkt mijn werkgever niet in het weekend en het ticket is voor maandag dus mailen is ook geen optie!

Dan maar ‘the old fashioned way’ : via de telefoon.

Yep, ook daar eerst ‘alle medewerkers zijn in gesprek, u wordt zo dadelijk geholpen’ en daarna ‘dit gesprek wordt opgenomen’.

Plots heb ik een mannenstem aan de lijn, waaraan ik mijn perikelen zo duidelijk mogelijk uiteen doe.

Hij weet niet wat ik moet doen, zegt hij, maar geeft wel het advies om het zelfde nummer opnieuw te vormen en optie 3 in te toetsen Daar zullen ze me vast helpen.

Met bovennatuurlijk geduld (misschien omdat mijn ventje kookte en ik het raadzaam vond eerst wat te eten) belde ik nog eens.

Na de hele reutemeteut van ‘zo dadelijk geholpen te worden” en “u wordt opgenomen” heb ik nu een ‘Cindy’ aan de lijn. Ik vraag haar hoe ik aan mijn ticket kom voor maandag en doe opnieuw mijn verhaal.

Zegt zij vriendelijk: “U presenteert een duidelijk e-id aan de conducteur.”

“Maar hoe doe ik dat dan, hoe kom ik aan zo’n e-id?”, vraag ik haar. Je geeft je paspoort en de conducteur leest die in.

Dus mensen, gewoon je paspoort meehebben volstaat, pffff.

“Ik wil je ticketnummer wel voor je verifiëren of alles in orde is, hoor.”

Zo gezegd, zo…. niet gedaan.

“Ik zie dat de tickets via een business portal zijn gereserveerd. Die medewerkers werken pas maandag weer. U hebt de bewijzen dus ze zijn wellicht in orde maar wil u zeker zijn, bel dan maandagvoormiddag naar dit nummer.”

“Misschien kan u uw telefooncollega die ik eerst  sprak inlichten dat ik enkel mijn paspoort dien te tonen, zodat een volgende beller direct een antwoord krijgt?”, geef ik haar als tip.

“Je had een werknemer aan de lijn op 1 maand van zijn pensioen en deze heeft de e-id-opleiding niet hoeven te volgen”, antwoordt ze ludiek.

Met een “Wens hem een fijn pensioen en bedankt voor de inlichtingen”, haak ik in.

Amai, wat moet een bijna-computeranalfabeet zoals mijn 76-jarige pa met een dergelijke digitale lijdensweg doen, denk ik dan.

Misschien is een ‘pc-buddy’ een optie voor mensen zoals wij?

Top! Ik heb mijn paspoort klaarzitten voor maandag en heb een halve dag gespendeerd aan “geen oplossing vinden” om den te horen hoe simpel het is.

En inderdaad, moeilijk is het niet, EENS JE HET WEET!

Tja, wat had ik anders wel met mijn tijd moeten doen🙄.

Vee

 

Roetsjbaan

Yep ik ben virtueel aan het ‘pretparken’ hoewel de roetsjbaan waar ik op zit verre van leuk is. De hele dag door gaan mijn gedachten van doorzetten naar opgeven, van blijven naar nieuw zoeken, van verdriet naar boos, van werken naar ‘jong toch, loopt!’.

ik haat dit, dat geschommel dat ik niet onder controle heb. Ik ben standvastiger dan dit. Ik weet dat dit een momentopname is maar daarmee heb ik mijn gevoel nog niet onder controle.

En iedereen is supernice, ik apprecieer het maar ik kom er tegelijkertijd ook huilerig horendol van.

‘Maar mama, wat DOE je nu graag ? Het is het moment!  Zoek dat eens uit!’

ik weet wat ik graag doe maar in dit leven is een zeker loon opgeven als adhder misschien wel het stomste wat ik kan doen. Daar gaat de wip weer!

En misschien valt alles wel meer dan mee. Het is alleen de tijd ervoor die zoooo lang duurt en toch zo gauw daar is.

Ik weet dat dit raar klinkt allemaal maar ik zit zo ineen. Als ik dan iets beslis of er moet iets veranderen dan moet het NU gebeuren. Indien niet, dan twijfel ik oneindig veel keren over andere mogelijkheden dat ik helemaal zot kom.

Mijn ventje is er voor me, de sukkelaar. Je zal maar op zo’n moment samenleven met mij. In goede en nu dus minder goede dagen…

Hoe krijg ik die kolk weer in balans? Hoe geraakt die storm uit mijn kop en bij uitbreiding mijn maag?  Hoe krijg ik die druk op de ketel weg? Het is faalangst, denk ik.

Met zo’n CV gelijk die van jou, zegt mijn schat dan.

Ja, want de angst om niet te voldoen blijft er in zitten, na al die jaren, na alles wat ik mezelf heb aangeleerd.

Ik met mijn grote bek. En mijn klein hartje.

Momenteel moet ik opletten dat ik niet ‘de stier in de porseleinwinkel’ uithang want brokken maken nu is niet echt slim. En toch voelt het alsof ik er ga maken, sowieso.

Soit, ik ben thuis met de hondjes, de kachel brandt en ik drink koffie. Het beste moment van mijn dag vandaag. Dus dat mag blijven duren tot morgen!

Vee

Kinderen, geen kinderen, wel, niet…

Je kent dat wel van vroeger: hij houdt van mij, hij houdt niet van mij… terwijl je de bloemblaadjes van een margrietje trekt.

ik heb ooit stil gestaan bij het feit of ik wel of niet kinderen wou, in het begin van mijn relatie maar dat was niet omwille van de ADHD.

Ik wist toen nog van niets.

Ik dacht dat ik de moeilijke was tot op een bepaald punt maar ik wou altijd al kinderen, en aangezien mijn toenmalige echtgenoot voor zijn dertigste papa wou zijn, werd de eerste telg twee jaar na mijn huwelijk geboren. Topgebeurtenis, btw en nummer twee volgde 22 maand later, kontekraags.Jawel, ze werd in stuit geboren, ik had het kunnen weten 😂.

En van toen af aan stond ik er voor en moest er door.

Als babies vond ik er niet zo veel aan. Ze sliepen niet vaak en putten mij uit. Toen ik dat ook luidop zei, kon ik de reacties op de gezichten van mensen lezen. Sorry, maar ik kan niet liegen!

Toen de oudste geboren werd, wou ik borstvoeding geven. Of hoe goedgelovig kan een mens zijn… Ik kreeg genoeg “stout” in het ‘moederhuis’ om de melkproductie tijdig op gang te brengen. Maar net na de geboorte verdween mijn baby ‘ergens naartoe’ in plaats van op mijn buik te belanden en ik kreeg haar pas terug nadat ik op mijn kamer was.

En toen begon de borsrvoedingsmiserie: leg ze zo aan, leg ze zo aan de borst. Ik kwam tureluut van alle bemoeienissen. En ik moest voor de voeding eerst douchen in de gang want anders verzoop ik haar met een melkstraal om u tegen te zeggen.

”Mevrouw, uw dochter heeft geen zuigreflex!”

ik kon het niet laten : “Vind je dat abnormaal nu? Ik zou ze nog langer weghouden na de bevalling !”

Na enkele weken hield ik het borstvoedingsdrama voor bekeken en dan moest ik nog afbouwen, zo ineens cold turkey gaan bleek pijnlijk en dus geen optie.

Mijn kids sliepen nooit of toch enkel als ze ergens anders waren, bij oma, bvb., die het leuk vond om het contrast bij haar en bij mij uit de doeken te doen.

Later gingen we niet vaak het huis uit want een oppas vinden om op onze twee te letten, was niet zo evident, ondernemend als ze waren. Mijn ouders zeiden letterlijk dat ze niet samen mochten komen omwille van keukens besmeerd met choco, kapotgegooide eieren e.d.

Gezegde van mijn moeder: ik wenste jou een kind toe zoals je zelf was, dan weet je wat ik doormaakte met jou, en je hebt er twee… Mijn moeder was een topvrouw, by the way.

Mijn gezin was van het begin af aan anders. Straf haalde niks uit, ik wil, ik ga, ik doe waren standaardzinnetjes in plaats van mag ik. En het ligt niet aan de pogingen die we ondernomen om dit er uit te krijgen.

Bezige bijtjes waren het, die uit de bocht vlogen met hun loopwagentjes, planten in reepjes trokken met hun kleine nageltjes, mekaar in de gaten hielden om de knuffels te tellen die ik aan elk van hen gaf, grote knikkers door ramen kegelden en mekaar te lijf gingen bij ruzies, als klein kind op de rand van het dak gingen lopen, rolschaatsen met een tuinschaar in de hand… We sleten uren in de spoedafdeling.

Maar laten we duidelijk zijn: ik hield toen van hen en hou nu van hen, zoals ze waren/zijn. Anders maar ‘doorzetters’ zoals hun oma, als ik eraan terugdenk.

Toen de school eindelijk liet weten dat het daar ook niet lukte met de jongste en bij uitbreiding met beiden, toen de tegel onder haar lessenaartje kapot gestampt was, toen de oudste op school, na school en onderweg naar huis gepest werd, toen de juf verbeterd werd door mijn jongste, toen kwam, na nodige consultatie met de psychiater, de diagnose.

ADHD.  Wat IS dat, vroeg ik me af en de zoektocht begon. Voornamelijk via Nederlandse websites werd het me duidelijk dat dit een woord is dat heel wat lading dekt, en voornamelijk een negatieve lading naar de buitenwereld toe betekende.

Toen begonnen de beloningssystemen, de deelopdrachten, de denkstoel en gaandeweg werd hun structuur een duidelijk iets. Een structuur die veel geduld vergde en waar ik ook ongeduldiger van werd, wat hun psychiater ook was opgevallen.

En toen de meds op het toneel verschenen, schreef ze mij meteen ook een dosis voor.

Zoveel herkenbaars. De puzzel viel  ineen, en ongeveer parallel met mijn leven, viel in een ander parcours dat van mijn zus en haar kids ook op hun pootjes. Eentje met ADHD en eentje met ASS.

Als ik zo rond me kijk zou minstens de helft van mijn familie onder die noemer moeten vallen, maar daar lopen zij niet meer achteraan. Vroeger was je gewoon stout. Punt. We leven als familie gewoon zo, zijn niks anders gewend en 9 to 5 is bij velen van ons DE dooddoener. Ook de creativiteit barst de spuigaten uit, een uitlaatklep voor heel veel ooms en tantes.

En, om to the point te komen, met de wetenschap die ik nu heb, zou ik nog kinderen baren, mocht ik herbeginnen?

Ja en soms nee.  En dan nuanceer ik even: ja, omdat het mij rijker, resistenter en van mij een doorzetter en vechter heeft gemaakt. Ik weet nu wat ik niet en nooit meer wil, waar ik voor opkom en waarvoor niet, ookal ben ik de enige.

Nee, omdat ik zie dat het voor hen, zelfs met de wetenschap dat ze magnifieke persoonlijkheden geworden zijn, nog steeds niet makkelijk is om aan de norm te voldoen. Ik zeg altijd dat wij de aal in normaal zijn.

Je voelt gewoon het onbegrip, je hebt geen zin om het uit te leggen dat je dingen echt niet kan die voor anderen een peuleschil lijken… en ik wou hen dat gevoel besparen.

Maar ik ben blij om wie ze zijn en hoe ze eerlijk in het leven staan en gisteren waten zij het die me door een helse dag hebben geholpen.

“Mo mamaatje toch!” betekent zoveel als ‘ ik begrijp je en ben er voor je” en dat begrip van hun kant betekent alles voor me en helpt me weer vooruit.

Bij deze: bedankt, motjes!

Vee