Bijna

En toch op tijd!

Gvd! Het is al kwart voor 6! Ik heb mijn wekker niet gehoord!

Voor de eerste keer in 2018 : opstaan, kleren aan, pillen slikken, hondjes aaien, haar kammen (geen tijd om te wassen), Griekse yoghurt in mijn sacoche gegooid… Geen tijd voor een expresso.

Excuses dat ik niet in de zetel kan zitten naar de hondjes toe. Proficiat per bericht aan een vriendin dat ze 5 kg kwijt is, succes aan mijn dochter in Maastricht voor haar test strafrecht vandaag.

Joe opgezet in de auto, ruitenwissers (merde wat zijn die versleten!), ontdampers aan, klopje op het bedieningspaneel want de blazers doen het niet, lichten aan en aan de toegelaten snelheid richting station.

Er is elke morgen een rubriekje “Allemaal Moedertaal” op Joe. En mijn intrigue wordt gewekt: triest verhaal van “Flappie” van Joep van ’t Hek.

Ik ken de pointe wel zegt Anke.

Ik dus niet. Ik heb het liedje echt nog nooit gehoord dus ik MOET weten wat er op het einde komt.

Rijden, en ja hoor, rood licht troef vandaag… grr

Parkingticket genomen, parkeren op de parking voor het station en …

Blijven zitten en luisteren, Vee!

Je kunt toch niet weglopen als je de pointe niet weet! Zal wel konijn in de pot zijn maar ergens hoor ik iets in me dat zegt, blijf toch maar luisteren.

Lichten uit, ticket op zijn plaats voor vanavond, sleutel net tot radiostand en… yep, schitterend!

Ik weet het, ik ben een rariteit en waarschijnlijk de enige die ‘Flappie’ nog niet kende en verrast is door de pointe maar het heeft mijn dag nu al gemaakt.

De grijns die ik in Joep zijn stem hoor doorklinken…

Ik zie het zo voor me, het filmpje met steampunkinvloeden in mijn lugubere spinsels…

Het zou een mooie kortfilm zijn, mocht ik cineaste zijn maar dat ben ik niet.

Hup. Auto uit, sluiten, sleutels in handtas gegooid, bankkaart klaar want ik moet zeker nog een koffie hebben, kost wat kost.

Zoekt dat mens toch wel in de onderkast naar begot ik weet niet wat!

Zwart, lungo, geen snoep, geen suiker, geen melk, vlug mens!

En ik sta letterlijk te blinken op het perron, ruimschoots op tijd. Koud dat het is, ijzig die wind.

Hopelijk is dat ene zitje vandaag ook nog vrij.

Eerst bloggen (check), straks vanaf Gent hypnosebandje opzetten.

Yep, 4,3 kilo in drie weken sinds ik weer luister. En deze keer blijf ik luisteren dat mijn maag de grootte van een golfbal heeft…

Ik ben een simpele ziel als het op paranormaal en hypnose aankomt. I believe! 😂

En ik ben impulsief. Op het werk konden we een virtuele sport uitproberen. Ik begon daarmee maar ging algauw samen met een collega boogschieten in het VR-spel Quivr.

Yep, 50 en onder de kerstboom ligt mijn eerste VR-bril. Virtueel gesproken dan want ik moet wachten tot ten laatste 31 december als het aan bol.com ligt.

Soit, volgende week ben ik thuis. Misschien werken ze deze keer wat correcter om de cadeaus op tijd te leveren.

Mijn schoonzoons zijn alvast enthousiast, al voordat de kamer is ingericht.

Hoe regel je vaker bezoek in deze hectische tijden?

Zo dus.

Maar ik zal dan toch wel de eerste zijn die mijn installatie uitprobeert! Als je dat maar weet!

Vee

Long time No write

Het gaat, meer zeg ik niet

Ik weet het. Soms verdwijn ik. Ik kan het even niet neerschrijven omdat andere zaken energie pakken. Mijn ventje zit nog altijd in t sukkelstraatje na zijn drie overbruggingen. Mijn oudste is gesettled en mijn jongste combineert unief met anorexia. Top. Het gaat goed met me.

Hoewel, ik voel me niet echt verbonden met wat ik doe. Mijn gevoel is verdwenen, Mn voeling is niet dat meer.

Mag het even? Mag ik mijzelf terug zoeken? Mijn job loopt op wieltjes maar maakt me supermoe. Dat pendelen is nog altijd zinloos.

Eergisteren nam ik sinds lang weer de tijd om een penseel vast te pakken. Ik heb dat nodig. Net zoals zingen en dat doe ik al jaaaaaaaaaren niet meer. Daaraan alleen al weet ik dat het niet is wat het moet zijn. Mijn creatieve ik zit in mijn tenen.

Sorry als ik down lijk, ik weet geeneens of ik het ben. Ik kan bergen verzetten maar nu even niet, schat.

Ik leef. Laten we dat gewoon eventjes vasthouden en niet te veel piekeren of ik wel goed bezig ben. Ik weet dat ik op de rand zit. Dat is al iets. Het besef.

Soit, hup met de geit (ik dus). Het is een beleving, misschien zelfs geen realiteit. Alles lukt toch?

Niet klagen, Vee. Je dobbert niet in een bootje met heel je hebben en houden. Je hebt alles. Je weet dat ook. Dus zoek verder naar weer ‘zin’. Ook jij mag er eens door zitten…

Jaja. Maar ondertussen loopt alles verder. Ik ben niet perfect. Ik kan er ook onderdoor gaan en verdrietig zijn. 1 gemene opmerking en ik zit op mijn gat, nu.

Soit. K zal nog n pilletje nemen, mijn dochters steunen, mijn vent zijn gedacht laten doen en zwijgen.

Jammer, dat zwijgen is net wat ik niet ‘ben’.

Bijna op het werk, ik zal wel de knop omdraaien of een masker opzetten. Het is wat het is.

Je ziet, ik ben nog geen haar veranderd, hoewel ik mezelf wijsmaak dat ik de waarheid in pacht heb.

Op naar een betere morgen en anders ben ik vanmiddag al weer thuis.

Aja en F* ADHD!

Vee

Weer wat energie

Hyperfocus?

Gisteren deed ik thuiswerk. En ik was kapot ’s avonds.

– Je hebt dan ook een hele dag gewerkt!

Ja, inderdaad. Ik kon gisteren niet echt weg van mijn pc-scherm.

Gekluisterd aan een taak.

Zou dat dat hyperfocussen zijn waar ADHD-kenners het over hebben?

Gisterenavond analyseerde ik mijn dag : ik werkte meer ononderbroken dan op mijn werkplek, ik at en zat weer achter mijn bureau. Tijdens het werk leek me dat normaal maar eens ik mijn dag als beëindigd beschouwde, viel er een pak van mij af.

Ontspannen was ik daarna niet, mijn nek deed pijn, mijn benen ook. Het viel me dan pas op, toen ik me in de zetel plofte.

De volgende keer let ik er vast en zeker op om op tijd pauzes in te lassen. Misschien zet ik een wekker want de tijd heb ik de hele dag niet in de gaten gehouden. Eten deed ik pas toen mijn ventje het eten op tafel zette.

Ik had maar mijn voetjes onder de tafel te schuiven… Ik blijf het zeggen, wat een schatje toch!

Mijn jongste komt langs om de mogelijkheden te bespreken van ofwel een ‘tuition fee’ ofwel een Belgische studiebeurs.

Yep. Ze gaat weer studeren. Rechtsgeleerdheid aan de universiteit. Ze kan dat, ze is pas 22.

Als zij het ziet zitten, wie ben ik om daar iets op tegen te hebben. Het werkleven zoals ze het tot nu toe ervoer is niet kan haar pap niet koelen.

‘Mama, ik verveel me’ was het voorbije jaar vaak te horen, ook tijdens de werktijden.

Yep. Ik heb dat niet, ik heb hobbies zat.

Soms denk ik dat de knoop daar ligt bij de gsm-generatie. Ik kan ook verkeerd zijn natuurlijk.

Daarnet was ik nog de ‘flokken’ (klitten) uit Luna haar haar aan het knippen. Ze is er moe van. Het is maar wat zich aandient…

Ik verveel me nooit. Tenzij ik in bed niet in slaap geraak en dan nog, dan sta ik op en doe wat.

Hey! Ik besef weer hoe gelukkig ik ben!

Vee

Kinderen, geen kinderen, wel, niet…

Je kent dat wel van vroeger: hij houdt van mij, hij houdt niet van mij… terwijl je de bloemblaadjes van een margrietje trekt.

ik heb ooit stil gestaan bij het feit of ik wel of niet kinderen wou, in het begin van mijn relatie maar dat was niet omwille van de ADHD.

Ik wist toen nog van niets.

Ik dacht dat ik de moeilijke was tot op een bepaald punt maar ik wou altijd al kinderen, en aangezien mijn toenmalige echtgenoot voor zijn dertigste papa wou zijn, werd de eerste telg twee jaar na mijn huwelijk geboren. Topgebeurtenis, btw en nummer twee volgde 22 maand later, kontekraags.Jawel, ze werd in stuit geboren, ik had het kunnen weten 😂.

En van toen af aan stond ik er voor en moest er door.

Als babies vond ik er niet zo veel aan. Ze sliepen niet vaak en putten mij uit. Toen ik dat ook luidop zei, kon ik de reacties op de gezichten van mensen lezen. Sorry, maar ik kan niet liegen!

Toen de oudste geboren werd, wou ik borstvoeding geven. Of hoe goedgelovig kan een mens zijn… Ik kreeg genoeg “stout” in het ‘moederhuis’ om de melkproductie tijdig op gang te brengen. Maar net na de geboorte verdween mijn baby ‘ergens naartoe’ in plaats van op mijn buik te belanden en ik kreeg haar pas terug nadat ik op mijn kamer was.

En toen begon de borsrvoedingsmiserie: leg ze zo aan, leg ze zo aan de borst. Ik kwam tureluut van alle bemoeienissen. En ik moest voor de voeding eerst douchen in de gang want anders verzoop ik haar met een melkstraal om u tegen te zeggen.

”Mevrouw, uw dochter heeft geen zuigreflex!”

ik kon het niet laten : “Vind je dat abnormaal nu? Ik zou ze nog langer weghouden na de bevalling !”

Na enkele weken hield ik het borstvoedingsdrama voor bekeken en dan moest ik nog afbouwen, zo ineens cold turkey gaan bleek pijnlijk en dus geen optie.

Mijn kids sliepen nooit of toch enkel als ze ergens anders waren, bij oma, bvb., die het leuk vond om het contrast bij haar en bij mij uit de doeken te doen.

Later gingen we niet vaak het huis uit want een oppas vinden om op onze twee te letten, was niet zo evident, ondernemend als ze waren. Mijn ouders zeiden letterlijk dat ze niet samen mochten komen omwille van keukens besmeerd met choco, kapotgegooide eieren e.d.

Gezegde van mijn moeder: ik wenste jou een kind toe zoals je zelf was, dan weet je wat ik doormaakte met jou, en je hebt er twee… Mijn moeder was een topvrouw, by the way.

Mijn gezin was van het begin af aan anders. Straf haalde niks uit, ik wil, ik ga, ik doe waren standaardzinnetjes in plaats van mag ik. En het ligt niet aan de pogingen die we ondernomen om dit er uit te krijgen.

Bezige bijtjes waren het, die uit de bocht vlogen met hun loopwagentjes, planten in reepjes trokken met hun kleine nageltjes, mekaar in de gaten hielden om de knuffels te tellen die ik aan elk van hen gaf, grote knikkers door ramen kegelden en mekaar te lijf gingen bij ruzies, als klein kind op de rand van het dak gingen lopen, rolschaatsen met een tuinschaar in de hand… We sleten uren in de spoedafdeling.

Maar laten we duidelijk zijn: ik hield toen van hen en hou nu van hen, zoals ze waren/zijn. Anders maar ‘doorzetters’ zoals hun oma, als ik eraan terugdenk.

Toen de school eindelijk liet weten dat het daar ook niet lukte met de jongste en bij uitbreiding met beiden, toen de tegel onder haar lessenaartje kapot gestampt was, toen de oudste op school, na school en onderweg naar huis gepest werd, toen de juf verbeterd werd door mijn jongste, toen kwam, na nodige consultatie met de psychiater, de diagnose.

ADHD.  Wat IS dat, vroeg ik me af en de zoektocht begon. Voornamelijk via Nederlandse websites werd het me duidelijk dat dit een woord is dat heel wat lading dekt, en voornamelijk een negatieve lading naar de buitenwereld toe betekende.

Toen begonnen de beloningssystemen, de deelopdrachten, de denkstoel en gaandeweg werd hun structuur een duidelijk iets. Een structuur die veel geduld vergde en waar ik ook ongeduldiger van werd, wat hun psychiater ook was opgevallen.

En toen de meds op het toneel verschenen, schreef ze mij meteen ook een dosis voor.

Zoveel herkenbaars. De puzzel viel  ineen, en ongeveer parallel met mijn leven, viel in een ander parcours dat van mijn zus en haar kids ook op hun pootjes. Eentje met ADHD en eentje met ASS.

Als ik zo rond me kijk zou minstens de helft van mijn familie onder die noemer moeten vallen, maar daar lopen zij niet meer achteraan. Vroeger was je gewoon stout. Punt. We leven als familie gewoon zo, zijn niks anders gewend en 9 to 5 is bij velen van ons DE dooddoener. Ook de creativiteit barst de spuigaten uit, een uitlaatklep voor heel veel ooms en tantes.

En, om to the point te komen, met de wetenschap die ik nu heb, zou ik nog kinderen baren, mocht ik herbeginnen?

Ja en soms nee.  En dan nuanceer ik even: ja, omdat het mij rijker, resistenter en van mij een doorzetter en vechter heeft gemaakt. Ik weet nu wat ik niet en nooit meer wil, waar ik voor opkom en waarvoor niet, ookal ben ik de enige.

Nee, omdat ik zie dat het voor hen, zelfs met de wetenschap dat ze magnifieke persoonlijkheden geworden zijn, nog steeds niet makkelijk is om aan de norm te voldoen. Ik zeg altijd dat wij de aal in normaal zijn.

Je voelt gewoon het onbegrip, je hebt geen zin om het uit te leggen dat je dingen echt niet kan die voor anderen een peuleschil lijken… en ik wou hen dat gevoel besparen.

Maar ik ben blij om wie ze zijn en hoe ze eerlijk in het leven staan en gisteren waten zij het die me door een helse dag hebben geholpen.

“Mo mamaatje toch!” betekent zoveel als ‘ ik begrijp je en ben er voor je” en dat begrip van hun kant betekent alles voor me en helpt me weer vooruit.

Bij deze: bedankt, motjes!

Vee

 

 

Liefde is…

Vanochtend  voel ik tonnen energie. Ik kan de hele wereld aan. Ik ben in een kwartiertje tijd klaar, haar gekamd, kattenwasje, koffie genomen, boterhammen gesmeerd voor het werk, kachel aan, ontbeten, aangekleed en met de doggies op schoot aan de blog.

Ik voel het, het wordt een productieve dag.

Mijn ventje die ging uitslapen, is toch opgestaan. Hij is welkom ware het niet dat ik nu verplicht moet zeggen dat ik me net goed voel alleen, dat alles net goed zit: de warmte, de lichten, de stilte…

Dat begrijpt hij wel als ik hem het scenario voorschotel dat ik ook om vier uur samen met hem zou opstaan. Wat dat met zijn ochtend zou doen?

We zijn wie we zijn, veel samen maar ook de nodige tijd apart.

Soms heb ik nood aan een bed waar ik alleen in lig en dat past als hij de nacht doet. We passen zo goed samen omdat we niets aan onze gewoontes hoeven te veranderen. Het valt als een puzzel ineen.

Eerlijk gezegd hebben we dikke chance gehad om elkaar toch in die mate te vinden online. Hoewel hij me de pieren uit de neus vroeg en ik ook mijn antennes had opstaan is het toch een dikke match!

Dus zijn we opnieuw getrouwd, in volle romantiek en met de nodige leute. En met de gedachte om vooral te genieten van elkaar, van de tijd samen en apart.

Hij is een persoonlijkheid met eigen tics, ik ook. Anders was ik niet bij hem, mocht hij mij altijd gelijk geven. Ik heb nood aan grenzen maar ook aan het aftasten ervan.

Hij voldoet aan alle criteria -check, en nee, ik ben niet berekenend want hoewel alles hierboven zo over komt, gaf mijn liefde voor hem de doorslag.

Wij ontmoetten elkaar om een koffie te drinken, ik zei hem dat ik ging binnenkomen en mocht ik hem naar niets vinden, dat ik alweer weg zou zijn voordat hij wist dat ik er was.

Ik ben blijven plakken.

Voila, klaar voor het werk nu. Ik vlieg er in!

 

Vee