Wat kan thuis zijn heerlijk zijn

Plots was daar Marijke Pinoy

Net voor ik vertrek naar het werk overvalt me deze gedachte.

Misschien is het net omdat ik wegga dat dit gebeurt. Zou een mens die de hele tijd thuis is dat ook voelen. Soms?

Soms ben ik mij bewust dat een gevoel me bekruipt. Dat zijn heerlijke momenten van bewustzijn.

En ik heb mijn bril weer aan.

Gisteren was chaotisch en babbelachtig. Eenmaal thuis werd ik me ervan bewust dat ik mijn pil niet had ingenomen. Tada!

ik merkte het eens zelf op!

Ik was beter niet zo gelukkig vertrokken! De trein heeft blijkbaar ook dat thuisgevoel en heeft 14 minuten vertraging.

En dan slaat mijn brein op hol en gaat op zoek naar alternatieven. Ik erger me eraan dat de borden en omroeper in het station 14 minuten aangeven terwijl de app al op 16 minuten staat.

Als dat al niet synchroon loopt, waarop kan een mens dan nog vertrouwen?

Op jezelf, Vee, op jezelf. Dat deed je vroeger al dus what’s new?

Soit. De trein is er, de verontschuldigingen volgen ‘wegens problemen tijdens het eerste deel van deze treinrit… blablabla.’

Je weet daarmee zoals gewoonlijk niets.

Ik geraak op mijn werk, en dat terwijl ik thuis kon werken.

Dat heb ik dan weer: 1 collega zou alleen zitten dus ga ik ook. Niet dat ze er iets van maakt om alleen te zitten, maar dan denk ik, ok. Mocht ik het zijn, dan zou ik dat ook fijn vinden.

Twee uur vroeger op, vertraging en een flitsmarathon deze morgen. Het wordt een risicovolle dag šŸ¤£.

Eigenlijk heb ik fysiek wat verzendstukken in enveloppes te duwen die dringend de deur uitmoeten dus het is niet echt onnodig om te gaan.

Ik ben wel blij met mijn collega’s en mijn werk, dat wel. Naast de voor mij voldoening gevende jobinhoud, valideren we elkaar en hebben we, tussen de concentratie (vooral van hen dan), ook veel plezier, wat voor mij noodzakelijk is om de boel als ‘niet saai’ te classificeren in mijn hoofd.

Ik had dit voorop staan in januari: de balans moest echt doorslaan naar jobinhoud, collegialiteit en mogelijkheid tot bijleren toe om de reistijd en vroege uurtjes te compenseren.

Het is niet zo dat ik opties om naar West-Vlaanderen terug te keren heb uitgesloten maar tot nu toe voel ik niet echt de ‘need’ om te veranderen.

Je tijdspanne om iets over een andere boeg te gooien, is twee jaar, Vee. Het is nog te vroeg!

Het ging relatief makkelijk om mij aan te passen en het kriebelt wel op sommige dagen, zeker als ons hecht team veel verandert en dat staat er aan te komen. Ik zie wel.

Dus nu ga ik naar Brussel, hou mijn ogen open en geniet van mijn werk. Sowieso worden mijn horizonten steeds ruimer en ben ik me bewuster van wat ik kan en aandurf.

Man, zo serieus!

Het leven begint aan 50? Maar het begon aan 30 en 40 ook.

Ik had het nooit durven denken dat het zo is. Ik was er normaal in mijn jonge ideeƫn en zo moeilijk als alles liep -gepland door mezelf- zeker aan 25 niet meer.

Daarom ook : geef de depressieve jongeren nooit op, een deel ervan gelooft gewoon niet in een toekomst omdat ze die niet kunnen bevatten.

Je bent wie je bent en eenmaal je accepteert dat jij alleen dat moet accepteren komt de rust om keuzes te maken die jou doen groeien.

Mama zegt het, meid!

En daar knelt ook het schoentje: mama is iemand om je tegen af te zetten, je wilt het zelf doen. Dat doet mijn oudste dus ook.

Daarom, rode neuzendag en cggz’s en laagdrempelige psychiatrische hulp zijn voor sommigen echt essentieel.

Uhum. Stooooooop!

Lang geleden dat ik dat tegen mezelf moet roepen.

Hou het ‘loecht’ zou mijn ex-schoonmoeder zeggen. Luchtig, vrolijk en vrij.

Laat ik het vandaag daar bij houden.

Of nee. Daarnet sprak ik Marijke Pinoy aan op de trein dat ik nog Soeur Sourire heb vertaald uit het Frans voor haar. Ze bedankte mij hartelijk.

Yep. Daarom moest ik de trein op vandaag. Het leven zit vol verrassingen!

Vee

We zijn weer gerust voor een jaartje

Handig zoā€™n app!

Yep. Back again voor een jaartje schrijfsels.

Na over en weer gechat met word press dat verlengen niet lukte verscheen daar plots… abracadabra …. tromgeroffel: de Bancontact app.

Hoera. Makkelijk voor simpele zielen zoals ik. Klik, klak, huplakee. 99 euro van mijn bankrekening en ik gelukkig!

Niet dat ik zo blij ben met bedragen die mijn verdiende loon (no pun intended) verminderen maar deze keer vind ik het niet zo erg.

Straks transformeer ik in een sensorvrouwtje (foto volgt). Mijn slaap wordt vannacht gemonitord. Sensoren zullen mijn gevoeligheid registreren…

WoW Vee! Wat zal er daar uit komen. Hopelijk niet meer als nodig dan om mijn slaapapneu te bevestigen.

Ik snurk blijkbaar een heel bos zaagmachines bijeen en stop dan met ademen om dan oorverdovend weer in gang te schieten.

Wedden dat je vanavond voorbeeldig slaapt, Vee?

Ik kan me er niets bij voorstellen. Als ik slaap weet ik toch van de wereld niet, toch niet van deze wereld.

Het lijkt me op zich spannend om mijn gedrag te monitoren zonder dat ik iets moet doen behalve slapen.

Hoeveel keer gooi ik me om? Hoe ambetant vind ik die sensoren? Hoe erg is het nu gesteld met mij?

Het is wel zo dat als ik slaapapneu heb zou mijn BMI nu al hoog genoeg zijn zoals ik ben en kom ik in aanmerking om eindelijk iets aan mijn overgewicht te doen.

Ik weet niet of ik het dan effectief ook doe, maar het is een optie die zich dan wel aantrekkelijk zal zitten aanbieden šŸ¤”.

Misschien, heel misschien doe ik er operatief iets aan.

Sporten, opletten, diƫten, hypnose helpen bij mij niet. Dokters en apothekers zijn het eens dat het aan de pillen ligt. Pillen die mijn leven draaglijk en min of meer normaal maken.

En waarover ik de keuze heb gemaakt dat ik ze niet meer wil missen.

Dus…

Spannend vanavond en tot de bespreking van de resultaten.

En is het geen apneu dan is het zo.

Het is wat het is. Tenzij het niet is wat het is.

Yep!

Vee

Alles ok

Weer ā€˜normaalā€™?

Mijn pilletje is binnen check

De hondjes zijn buiten geweest check

Mijn koffie staat koud te worden check

Mijn mond stinkt check.

Een doodgewone ochtend dus. Na een woeldag vol gekwebbel (het mijne, welteverstaan) blijkt de rust in mijn koppeke wat teruggekeerd.

Gisteren was gisteren. Een dag vol twijfel, gekwetst zijn, bezorgd zijn.

Mijn oudste stuurde mij halfweg de morgen een foto.

Ze was uitgegleden in de douche. Een eenhoorn in wording, zei ze.

Nu weet ik uit ondervinding ook dat coƶrdinatie en fijne motoriek niet echt adhd-kenmerken zijn maar mochten er geen studies genoeg over bestaan: 1 adres. Van auto ’s overkop tot deurposten passen tot van de trap vallen, met haar buik ergens tussen zitten… ze doet het allemaal. Zonder verpinken. Ze kan zo in een commercial voor ethiasverzekeringen.

En gisteren was ook een dag van ‘wijsheden’. Ik kreeg zowaar een quote šŸ™‚ van Aristoteles in mijn msgrbox. Een excuus of een verwijt, daar was ik bij ontvangst nog niet uit maar het bleek een excuus te zijn. Toch.

Iedereen kan kwaad worden, dat is makkelijk. Maar kwaad worden in de juiste mate en op het juiste moment en om de juiste reden en op de juiste manier, dat is niet iedereen gegeven en niet gemakkelijk. -Aristoteles- ā¤ļø

Ok. Ik mag er niet over nadenken. Ik heb ook niet gecheckt of het van Aristoteles kwam.

Het is wel zo : die wijsheid net aan mij sturen, een leek in doseren, is niet echt een vondst. Gelukkig had hij (jawel, mijn steenezel) het over zichzelf, ook al waant hij zich soms Aristoteles… šŸ¤”

Zo lang er een besef is dat er een grens is overschreden en er spijt is, zit de liefde snor.

Snor zitten. Vee, waar komt dat vandaan. Je begint ook al te vernederlandsen!

Mijn jongste stuurde beelden door van de feesttafel waaraan haar jarige ventje samen met familie aan zat.

Het beurde me wat op, hoewel ik weet dat het plaatje niet klopt. Ze vermijdt daarom gelukkig geen feesten en sociale omgang, ook al draait dat meestal rond eten.

Maar vandaag is het een nieuwe, verse, mooie dag vol verrassingen, liefde en lenzen.

Yep. Tweede poging vanavond om die rotbril kwijt te geraken. Nu echter via een opticien, zonder gefoefel. Hoewel ik me vanavond alweer hoor vloeken om die dingen uit mijn ogen te krijgen…

Maar we zijn nog zover niet.

Vandaag is het ok. Correctie: vanmorgen.

En ik wil niets anders horen, van niemand. Punt.

Vee

Afwezig met reden

Niets bijzonders te melden

Ik heb niet veel fut, zin, reden, enz. om hier iets neer te pennen.

Mijn ventje kreeg een hartinfarct (of 2) en ik ben er meer mee bezig dan hij.

Ik kon weduwe geweest zijn. Hij heeft het voelen aankomen zegt ie dus t is allemaal in orde.

Jazeker. Ik verwerk het nog steeds: nog geen jaar getrouwd, het telt geeneens…

Wacht, eerst nog een keer van spoor veranderen, kwestie dat ik weet dat ik niet moe genoeg ben…

En weer verder. Het is wat het is. Morgen mag hij naar huis en er wachten nog 5 overbruggingen. Tja, eentje is geentje, denk ik dan. Als je borstkas toch open moet.

Ik heb het lastig. Ik dacht dat ik bestand was maar het heeft gevreten. Meer dan bij hem.

Alles is ok, de bloeddruk, saturatie… maar hij is hyperder dan anders en zelfs ik heb er moeite mee zoals hij als een kwajongen alle advies aan zijn laars lapt.

Het is genetisch. Ok. Maar daarom hoef je nog niets te ontkoppelen. Ik ben er ook. Ik zie je graag. Al nagedacht hoe ik er uit zou komen mocht je er niet meer zijn?

Die mogelijkheid zat er volgens jou nooit in, je weet het beter en was op tijd.

Maar wat dan met degenen die maar een verwittiging krijgen? Die zijn er niet meer hoor!

Ik hou me sterk. De operatie zal routine zijn.

Het blijft wel een operatie en je zult pijn hebben. Geen ontkomen aan. En ik had je dit liever bespaard. Maar misschien ook niet, dat je de ernst beseft. Moet je stoppen met genieten? Nee. Maar meer mate zou mogen.

Ik zeg tegen collega’s als je zegt ‘toch paling in de room te eten en toch verder te roken’ dat je je eigen persoon bent en ik je laat.

Ik zou nogal van mijn foert dromen, is een van de antwoorden.

Ik niet, ik heb dat lang gedaan. Ik vecht niet meer tegen iets wat niet verandert. Het is inderdaad jouw leven.

Je hebt maar een leven en inderdaad, je hebt goed geleefd mocht je nu gestorven zijn maar in mijn ogen heb je niet lang genoeg geleefd want ik wil oud worden met jou. Het is dus ook ONS leven.

IK ben egoĆÆstisch want ik WIL je niet moeten missen en al zeker niet als je er eventueel zelf wat aan kan doen.

Myocardinfarct. Je stuurde nog een wikepediabericht. Daar staat in dat de vernauwing aanlading door cholesterol is. Ookal is je cholesterol in orde, het heeft bij jou toch voor de 90% vernauwing gezorgd.

Ik wil je niet op dieet maar je moet het nu niet zoeken ook. Paling in de room. Ik verwacht dat je het toch ietske kalmer aan doet, al is het maar als ik er bij ben.

Ik weet het, ik discussieer niet, het heeft geen zin maar het doet pijn dat je het niet belangrijk zou vinden om langer met mij door te brengen want zo interpreteer ik dat.

Ik vraag niet dat je verandert voor mij, ik verwacht dat je zorgt voor jezelf. Maar tot nu toe bewijs je het tegendeel en ik kan het niet helpen dat ik verdrietig ben daarom.

Eerlijk is eerlijk. Mijn gevoel. Mijn blog.

En dus ga ik straks weer op bezoek waar je mij zegt dat je me mist, me doodgraag ziet en graag naar huis wil. En kwaad zult zijn omdat ik blog hierover.

Ik zei het je al maar je bent niet serieus als ik het zeg. Luchtig doe je er over.

Ergens klopt er iets niet tussen woord en daad. Zo voel ik het aan.

Misschien vat je de ernst niet omdat je niet met hoogdringende sirene bent weggeloeid en er niets aan overhoudt. Het kon slechter. Inderdaad, gelukkig ben je weer de oude maar het had slechter gekund.

Of ik dan nog de oude ben valt te bezien. En het houdt me serieus bezig.

Vee

Nice weekend!

Er mogen er nog volgen!

Op en weg, ik heb zomaar een kamer geboekt voor een overnachting van vrijdag op zaterdag.

Hup, de auto in, elk een valiesje ingeladen en onderweg niet te veel file. Jippie!

Op naar een gezellige hapjesavond met mijn jongste en haar vriend.

Het lijkt niet zo bijzonder maar het is het wel: bloemkool, kikkererwtendipsaus, kleine pizza s, worteltjes, zoete paprika… en ik bedoel hebben ‘we’ gegeten.

We: mijn ventje (pas hersteld van griep en een longontsteking), haar vriend en ik maar vooral zijzelf.

De conversatie ging vlot, geen enkel obstakelwoord en dat is op zich al een punt : in het verleden werd er nogal geslalomd om moeilijke en geladen woorden heen!

Het werd een normaal gesprek onder volwassenen over toekomst, relaties, anorexia en een kapotte droogkast.

Ik zie in dit moment een wereld van verschil bij haar.

Ik zie haar een wijntje drinken, mij uitnodigen voor het ontbijt morgenochtend en ik zie liefde, naar haar ventje en naar mij toe.

Ze neemt af en toe de woorden autisme en autistische trekken in de mond.

Een ommekeer is het, dat ze nu wel zelf in die richting begint te denken, hoe ze tureluut komt van een paar schoenen waarvan de neus niet in de richting van de andere paren staat…

Ik herken al jaren sommige dingen hoewel ik het geen autisme zou noemen maar wel aspecten van autisme maar elke benoeming van mijn kant zorgde voor ruzie.

Nu er een stukje acceptatie is DAT er iets is, kan ze er zelf mee lachen.

Trots ben ik. Over waar ze bewust mee bezig is, over hoe ze de dingen aanpakt, met vallen en opstaan.

Ze heeft zelf broodjes gebakken en ik beloof haar er bij het ontbijt eentje van te eten.

Mama, het zijn lekkere, hoor!

Ingrid Paulussen

Keuvelend wandelen we samen naar het hotel, drinken we er ‘gevierent’ (met zijn vieren) nog eentje aan de bar en nemen we knuffelend afscheid.

Ik ga met een heel goed gevoel slapen en zie al uit naar morgen.

Voor het ontbijt wil ze namelijk dat ik met haar ga winkelen in de Jumbo. Ze wou samen, weer iets wat bij haar niet evident is.

We tetteren de weg er naartoe en plots ben ik het die word overspoeld door de vele keuzes en kleuren die uit de rekken springen. Maar ze heeft het door, stelt me gerust en loopt van de ene toonbank naar het andere rek alsof het haar winkel is. Binnen de kortste keren staan we terug buiten en tetteren we onszelf weer naar huis.

Ook bij het ontbijt betrap ik haar met yoghurt en noten.

Bij een wandeling door de stad praten de mannen over koetjes en kalfjes en hebben wij het over moeder-dochterzaken. Ook weer iets wat niet evident is zonder op een teen of twee te trappen…

Sphynxgalerij (locatiegebonden cultuurwerk)

Nu dus niet.

Weer valt het me op dat ze losser is, het mag allemaal op het gemak, niets is getimed. En de zon helpt ons om echt te genieten.

Ze mist vitamine D3, heeft ijzer- en calciumtekort. Dus de zon geeft haar vitaminen en laat dat nu zijn wat ze graag doet: zonnekloppen op een terrasje. Ze heeft het toch koud en ik leg mijn jas over haar.

Ik geniet drievoudig : van haar, van de zon en van het hele gezelschap in de zon, wat drinken en mensen kijken en praten.

Normaal zouden we dan al richting huis vertrekken maar we besluiten omdat het zo gezellig is, op de bots, wat langer te blijven en samen als afsluiter iets te eten.

Okee! zegt ze direct bij het zien van de pancarte bij ‘carnal’ en dus reserveer ik nu al want wie weet hoe vol de zaak op een zaterdagavond zal zitten…

Ondertussen is het vier uur geworden en wil ze een tomatensoepje.

Goed zo, meid. Je houdt je aan je programma!

Even daarna wandelen we verder de stad in. Ze moet stilaan zichtbaar de pijn verbijten die ze al sinds vanmorgen heeft aan haar heupen. We moeten er zelfs trager door stappen…

Als je liever naar huis gaat om te rusten, motje, geen probleem. Dan rijden we wel naar huis.

Allez mama, ik ben 22. Dat kan toch niet! en ik hoor je wel e, je wil niet blijven!

Even steekt haar ruzieduiveltje de kop op.

Schatje, we willen zeker blijven, als dat lukt voor jou.

Mama, het lukt wel, hoor! Ik heb dat nog nooit gehad!

Ik zoek oorzaken samen met haar. Haar calciumtabletten? Verkeerd gelegen? Ontsteking van haar heupgewrichten (misschien is het erfelijk?)…

In het restaurant ebt haar pijn door het zitten weg. Het is er dan ook supergezellig. En ik geniet ervan dat, als de mannen weg zijn ze stiekem nog wat frietjes uit de puntzak grabbelt, terwijl ze al een stuk zalm en een kommetje groenten op heeft.

Yep, mijn focus ligt onuitgesproken op haar eten.

Ondertussen belt de oudste om te zeggen dat ze haar flexijob heeft.

Goed gedaan, motje! Het is leuk om ook haar te zien openbloeien de laatste tijd. Iedereen roept haar proficiat toe.

Wat de liefde al niet vermag!

Een flexijob waarvan ze bovenop haar reguliere job zelf de uren mag inplannen en onbelast mag bijverdienen.

Ze wil sparen en met haar ventje gaan samenwonen binnen een jaartje.

Ze gaat ervoor en deze keer heeft het volgens mij (tja, wie ben ik? – een bezorgde moeder die bij onheil als een leeuwin haar welpen verdedigt) ook slaagkansen want het is een crĆØme van een jongen die haar op de eerste plaats zet en zo ervaart ze het deze keer WEL.

Zo moet het ook!

Soit, na het eten vangen we uiteindelijk de terugreis aan, om beurten rijdend.

En het mag gezegd: wat ben ik blij dat ik ook thuis kan komen!

En vandaag, hoewel ik me voorneem om ook te rusten, heb ik drie pups geschoren.

Zij blij, ik blij!

Vee

Eventjes weggeweest

Maar wat geeft dat

Ik was er eventjes niet op papier. Reden, geen fut, en een ziek ventje met al vier dagen hoge koorts, loze gedachten.

ik kan nog eventjes doorgaan maar soms heb ik geen zin om mij voor mijn blog te zetten.

Het zij zo.

Ik heb me gisteren een hometrainerfiets aangeschaft op tweedehands. Yep.

Ik heb bijna een fitnesszaal. Nu nog de plaats inrichten waar alles moet komen want de step en trilplaat staan in het ‘achterste kot’, de loopband staat in het ‘voorlaatste kot’ en de hometrainer in de woonkamer.

Ik wil fietsen terwijl ik naar Castle kijk want ik heb een fysiek van 0,0.

Maar dan kan ik niet meer kuisen!, zegt mijn koortsige schat.

Hoe ongelooflijk klinkt dit in mijn oren. Een man die vreest dat hij niet meer kan kuisen.

Er staan wielekes onder, schat! Hij verrijdt makkelijk van hier naar daar. No worries!

Enne, jij bent ziek. Niet piekeren over kuisen, dat komt wel weer.

Ik luister weer dagelijks naar mijn hypnoseman en het lukt me om drie kleine maaltijden met banaan en zoetekoek (peperkoek Harme) als tussendoortje te verorberen en mij ‘voldaan’ te voelen.

EN ventje is ziek (sorry schat!) wat voor mij in zekere zin een zegen is. Ik kook en het smaakt hem niet. Maar ik kook roomvrij, met olijfolie en soms vleesvervangend en dat maakt een verschil.

Mijn weegschaal staat er maar ik ga er niet op staan. Het gaat over gezond eten, water drinken wat ik weer al een tijdje te weinig deed.

Mijn beschadigde nier heeft het anders broodnodig!

Soit. Ik moet het nu doen en de hometrainer komt van een jong koppel. Al lachend zei ik dat ik er vijftig ben en ik aan mijn zestigste weer alles op tweedehands zwier.

Maar dat ben ik wel van plan.

Ik zou het aangenaam vinden om met mijn ventje te sporten.

Hij zegt dat hij sport op het werk. Ik betwijfel dat sterk als ik zijn groeiend buikje zie… hoewel dat nu door de koorts ook aardig slinkt…

Dan doe ik het voor mij, om eens een mooie outfit te kunnen passen, om me niet pafferig te voelen en ik doe het (sporten daar gelaten natuurlijk), voor mijn dochter die goed bezig is om haar anorexiabeest aan te pakken.

Ik ben een trotse mama want ze slaagde voor haar ingangsproef aan de unief van Maastricht.

You go girl! Wie zegt dat je het niet kan, ik alvast niet! Gemotiveerde lukt alles je, verleg je controlekantje en je gevoel van stijgende eigenwaarde op je studies en je bent alweer een stukje verder.

Elk zoekt zijn weg. Met vallen en opstaan. De een valt al meer dan de andere maar zoals mijn ma altijd zei : de sterkte zit hem in het telkens weer herbeginnen.

Pak je gat in je handen en hup, sta recht en weer vooruit.

Mijn motto: stilstaan is achteruit gaan.

Hoewel stilstaan bij jezelf af en toe moet anders vergaloppeer je je, vooral met ADHD.

Het is wat het is.

We zijn wie we zijn.

Vee

Wortelcake part two

Ik ben onder de indruk van je doorzettingsvermogen!

Yep. De wortelcake is EINDELIJK een feit drie dagen later dan gepland.

Cake twee verbrandde in de eerste oven. Ik heb zo het gevoel dat die graden niet echt meer kloppen…

In oven (combioven) 2 lukte het vandaag wel. Joepie! Nu de smaak nog.

Ik lag er net niet wakker van. Hoe kon het dat ik een simpel recept niet tot een goed einde kon brengen? Ik begreep het niet.

Eigenlijk is dat inderdaad wel mijn sterkste kant: eens ik me op iets gooi (dingen of relaties) is het tot het goed zit. Voor minder ga ik niet.

Tenzij ik het beu ben, wat na deze ultieme poging wellicht het geval was geweest.

Ik ga er toch een sneetje van proeven. Als “gezonder dan gewone cake-tussendoortje” mag dat wel van mezelf.

Ik ben fier op mezelf. Vroeger kon ik me nogal focussen op falen, maar ik heb mezelf aangeleerd om ‘pluimen in mijn gat’ (pluimen op mijn hoed in het Nederlands) te steken.

Top Vee. Op naar een volgende challenge en dit wordt een familierecept aangezien ik er mijn eigen draai aan heb gegeven.

Tadaaaaaaaa!

Vee