Komt er een minister van Eenzaamheid?

In Vlaanderen welteverstaan…

Wat zal die als takenpakket hebben, als de minister van Welzijn een coördinerend minister van Eenzaamheid moet worden?

Eerst en vooral: lees: Vlaams initiatief. Er dient dus ook langs Waalse kant eentje te komen indien er over federaal ‘coördinerend’ kan worden gesproken.

Ik dacht dat dit al onder Welzijn viel? Of ben ik weer gek?

Een hele functie met Eenzaamheid invullen: ik zou er eenzaam van worden…

Soit, dat het een issue is dat steeds meer mensen eenzaam zijn, daar twijfel ik niet aan. Eenmaal je niet meer in de economische mallemolen zit en je geen hobbies hebt kun je diep vallen want hobbies houden meestal een sociaal bestaand netwerk in.

Maar dan nog, begin aan een hobby, meng je onder de mensen, en voor wie niet beweeglijk meer is, laat je mengen onder de mensen.

Bron: Metro, maandag 25 februari 2019 nr. 3979

Hoewel, Vee, jij wel een tijdje kluizenaar zou kunnen, willen zijn…

ik zit in een rare periode weer. Alles loopt vlot, geen problemen om op te lossen, hobbies genoeg maar geen fut.

Dit weekend, en als ik erover nadenk deze voorbije week, was er een van moe zijn, slapen. ’s Avonds om 20u, 21u mijn bed induiken is niet van mijn ‘gewente’. Er om 10 u ’s morgens of later uitkomen ook niet en dit weekend zat ik er om 17u al in tot 22u00 om er weer een half uurtje later in te duiken omdat ik in slaap val waar ik zit.

Nu zou je denken dat ik deze morgen ‘fit vrouw’ ben:

NOPE!

Ik voel me ook ‘los’ staan van alles, niet geaard zoals ze soms zeggen. Niet verbonden met het toneel rond me.

Ben ik depri? Nee. Been there, done that maar het voelt echt raar aan.

Voorbeeldje: ik stapte gisteren in een heet bad (echt heet, normaal kan ik dat niet) maar ik voelde geen heet water, enkel een ‘flow’ die me omhulde, hoewel mijn huid wel degelijk dieprood was toen ik er uit stapte.

Geen gevoel. En ook geen emotie bij uitbreiding. Alsof ik er niet ben.

Raar. Ik hou het in de gaten, er klopt iets niet. Ik kan niet duiden wat dus ik kan er ook niet mee naar de dokter.

Kijk het nog even aan, Vee.

Dat doe ik dus, in de hoop dat ik gauw weer enkele elastieken ontwaar, die me aan iets vasthouden.

Woorden komen uit mijn mond zoals anders, omdat ik bang ben dat, als ik ze niet uitspreek, ik verleer van ze uit te spreken.

Schat, ik hou van je, ik WEET dat maar voor het moment is mijn gevoel zoek. Het is iets wat ik nog heb gehad, detachering van mijn lichaam a.h.w.

Je bent raar, Vee.

Yep, wie praat er zo met zichzelf, eigenlijk.

Ik. Moi.

Het is wat het is, zeker?

Zucht!

Vee

Gsm-loos? No way!

En ik die dacht niet verslaafd te zijn aan mijn gsm! Tarara!

Wat heb ik je gemist, mijn mobiele connectie met al wat me lief is!

Mijn gsm lag donderdag leuk te liggen op mijn bureau op het werk. Niets mis daarmee, ware het niet dat ik dat besefte op de rijdende trein naar huis.

Top! Goed om te flippen maar dat doe jij niet, e, Vee?

Nee, tuurlijk niet.

Maar het zat toch dicht tegen de flipgrens aan, dat brein van mij.

Want hoe zou ik nu de mensen inlichten over het resultaat van mijn weekendonderzoek? Ik zou zelf ongerust zijn!

Yep. Vandaag 3 voicemails waaronder een van mijn oudste:

“Zeg mama, als je een sms kunt sturen, dan kun je op zijn minst oppakken als ik je bel!!!!

Hela! Ik kon niet!Ik had hem niet bij me! En of je nu boos of ongerust bent, maakt helemaal niets uit! Dit is pure overmacht.

Net als mijn vriendin die twee keer gebeld heeft en een collega die me eerst bijna de koude schouder gaf vanochtend. Tot ik vertelde dat ik vier dagen gsm-loos door het leven gegaan ben.

Allez, nuance, Vee, zonder je eigen gsm.

Oke, ik had de gsm van mijn ventje maar daar moest ik telkens om vragen want ook hij is gehecht aan zijn mobieltje. Of die moest aan de lader… en sowieso, het was de mijne niet.

Om niet te spreken over het feit dat elk telefoonnummer dat van belang is in MIJN gsm zit en ik dus NIETS heb aan de talloze contactpersonen in zijn gsm.

Wel lief dat ik hem zonder vragen kreeg om naar mijn dochters te smsn, dat wel.

Maar ik had ook een afspraak af te bellen en dat nummer stond dus in MIJN gsm.

Ik wist de naam van de contactpersoon niet meer om die op te zoeken op de vaste pc, terwijl ik die anders wel tijdens het scrollen had gevonden.

En ik had het geduld niet om aan pc-banking te doen nu het via mijn vingerafdruk niet kon.

Strontverwend ben je, Vee.

Yep. Volledig. Ik ontken het niet. Ik mag dat ook zijn van mezelf als het mij helpt functioneren.

Mijn agenda zit in mijn gsm, mijn wazegps is mijn redding om ergens naartoe te rijden, 2de hands afsnuisteren gaat zo makkelijk op mijn gsm, mijn oude gezin zit op msgr te samen dus ik hoef hen niet apart te gaan berichten, enz.

Allemaal dingen die ik, met mijn adhd, naar MIJN hand heb gezet.

Onthouberichten aan mezelf, mail in 1 vingerknip. Hoe makkelijk kan het zijn?

En dus heb ik het toestelletje deze morgen net niet gekust.

Ik had mijn oplaadkabel mee in het dubbel want het appeltje was onzichtbaar en moest nodig geladen worden.

Algauw kwam het eerste rode streepje tevoorschijn, als een s.o.s. Mijn reddingslijntje.

En op de trein naar huis telefoneerde mijn oudste euforisch dat de lening goedgekeurd is.

Zulke momenten wil ik niet missen! Mijlpalen in het leven van mijn kids, contact met mijn pa. Ik mag niet denken dat ik onbereikbaar zou zijn als er iets gebeurt.

Ik heb het ooit meegemaakt dat we te laat aankwamen, de oma van mijn ex was al gestorven terwijl de boodschap via het hotel waar we waren was dat ze er slecht aan toe was.

Dat moment dat je niet had mogen missen, vergeet je nooit.

En zeggen dat ze het vroeger ook niet wisten geeft me des te meer reden om dot soort gadget te gaan verdedigen. Vooruitgang is niet altijd teloorgang!

Joepie, mijn geluk zat vandaag in het hoekje van mijn bureaulade.

“Vergeet je gsm niet!”, roept mij collega bij vertrek.

Ik vind het niet erg, je kan het me maar beter helpen herinneren want dit wil ik zo weinig mogelijk meemaken.

Ik zeg “zo weinig mogelijk”. Ik weet hoe ik ben en calculeer mijn eventualiteiten alweer in. Dit is zeker niet eenmalig. Zucht!

Vee

Bijna

En toch op tijd!

Gvd! Het is al kwart voor 6! Ik heb mijn wekker niet gehoord!

Voor de eerste keer in 2018 : opstaan, kleren aan, pillen slikken, hondjes aaien, haar kammen (geen tijd om te wassen), Griekse yoghurt in mijn sacoche gegooid… Geen tijd voor een expresso.

Excuses dat ik niet in de zetel kan zitten naar de hondjes toe. Proficiat per bericht aan een vriendin dat ze 5 kg kwijt is, succes aan mijn dochter in Maastricht voor haar test strafrecht vandaag.

Joe opgezet in de auto, ruitenwissers (merde wat zijn die versleten!), ontdampers aan, klopje op het bedieningspaneel want de blazers doen het niet, lichten aan en aan de toegelaten snelheid richting station.

Er is elke morgen een rubriekje “Allemaal Moedertaal” op Joe. En mijn intrigue wordt gewekt: triest verhaal van “Flappie” van Joep van ’t Hek.

Ik ken de pointe wel zegt Anke.

Ik dus niet. Ik heb het liedje echt nog nooit gehoord dus ik MOET weten wat er op het einde komt.

Rijden, en ja hoor, rood licht troef vandaag… grr

Parkingticket genomen, parkeren op de parking voor het station en …

Blijven zitten en luisteren, Vee!

Je kunt toch niet weglopen als je de pointe niet weet! Zal wel konijn in de pot zijn maar ergens hoor ik iets in me dat zegt, blijf toch maar luisteren.

Lichten uit, ticket op zijn plaats voor vanavond, sleutel net tot radiostand en… yep, schitterend!

Ik weet het, ik ben een rariteit en waarschijnlijk de enige die ‘Flappie’ nog niet kende en verrast is door de pointe maar het heeft mijn dag nu al gemaakt.

De grijns die ik in Joep zijn stem hoor doorklinken…

Ik zie het zo voor me, het filmpje met steampunkinvloeden in mijn lugubere spinsels…

Het zou een mooie kortfilm zijn, mocht ik cineaste zijn maar dat ben ik niet.

Hup. Auto uit, sluiten, sleutels in handtas gegooid, bankkaart klaar want ik moet zeker nog een koffie hebben, kost wat kost.

Zoekt dat mens toch wel in de onderkast naar begot ik weet niet wat!

Zwart, lungo, geen snoep, geen suiker, geen melk, vlug mens!

En ik sta letterlijk te blinken op het perron, ruimschoots op tijd. Koud dat het is, ijzig die wind.

Hopelijk is dat ene zitje vandaag ook nog vrij.

Eerst bloggen (check), straks vanaf Gent hypnosebandje opzetten.

Yep, 4,3 kilo in drie weken sinds ik weer luister. En deze keer blijf ik luisteren dat mijn maag de grootte van een golfbal heeft…

Ik ben een simpele ziel als het op paranormaal en hypnose aankomt. I believe! 😂

En ik ben impulsief. Op het werk konden we een virtuele sport uitproberen. Ik begon daarmee maar ging algauw samen met een collega boogschieten in het VR-spel Quivr.

Yep, 50 en onder de kerstboom ligt mijn eerste VR-bril. Virtueel gesproken dan want ik moet wachten tot ten laatste 31 december als het aan bol.com ligt.

Soit, volgende week ben ik thuis. Misschien werken ze deze keer wat correcter om de cadeaus op tijd te leveren.

Mijn schoonzoons zijn alvast enthousiast, al voordat de kamer is ingericht.

Hoe regel je vaker bezoek in deze hectische tijden?

Zo dus.

Maar ik zal dan toch wel de eerste zijn die mijn installatie uitprobeert! Als je dat maar weet!

Vee

Adhd

Obstakels zijn er om te overwinnen

En daar gaan we weer…

Steampunk in Canterbury

Ik ben weg van thuis, van mijn vertrouwde omgeving en sinds lang heb ik meerdere avonden na mekaar dat ik aan het piekeren ben geslagen.

De vraag waarom het soms zo moeilijk is en moeilijk uit te leggen is aan mijn ventje kan me nu nog altijd verbazen.

Ik probeer het met handen en voeten uit te leggen hoe verlammend dat gevoel van onmacht soms is. Maar het hoort erbij, weet ik ook al.

Hoe vaak ik mezelf ook wijsmaak dat de meds de oplossing zijn, hoe vaker ik op de meest ondoordachte momenten middenin een gevoel bijna verdrink.

Triggers? Gisteren was dat een aflevering op Netflix van Sherlock Holmes of all people.

Houses of Parliament

Niet raar. Hij is excentriek en onbegrepen, ik relateer vaak onbewust.

Trigger? Mijn dochter belde me hier, in Engeland, op in tranen. Dat ze moe was, dat ze zo hard werkte in twee jobs om vooruit te geraken, en dat ze te horen kreeg dat ze loonbeslag heeft en niet weet waarom, hoe hard ze ook probeert, het lukt niet om vooruit te komen.

Yep. Ik weet het ook niet en wie zal het uitzoeken?

Ik heb eventjes geen energie daarvoor, wel voor haar maar niet voor de zoektocht naar wat de paperassen die ze links liet liggen op drie adressen voor schade hebben aangericht.

Ik kan maar benadrukken dat ze de verdomd moeilijke regeltjes van onze bureaucratische wereld moet opvolgen… maar ik weet aan den lijve hoe moeilijk dat is.

‘Ik heb toch aan de post doorgegeven dat ik telkens verhuisd ben en heb daar toch voor betaald?’, zegt ze snikkend boos.

Ik weet het, schat. Maar toch is het best dat je zelf nog gaat controleren wat er in je vorige bus valt. Het is niet logisch inderdaad dat ze je niet vinden om je in te lichten maar wel om je loon te verminderen.

Je kunt er boos om worden, het onrechtvaardig vinden maar wat helpt het je vooruit?

Kwestie is: hoe los je de boel weer op zonder moedeloos te worden?

Ik geef tips, advies maar hou haar hand momenteel niet vast. De leerschool van het leven is hard, zeker voor een meid die gevoel en sfeer opslorpt als een spons en vaker reageert met ‘waarom ik? En what’s the point?’

Soms vraag ik me af wie toch zo sadistisch in mekaar kan zitten om iemand die al watertrappelt nog kopje onder te duwen.

Maar het is nooit WIE. Het is veel abstracter dan dat, Vee

En ik hou haar hoofd boven water met de idee ‘hoe lang kan ik haar nog boven water houden’?

Zo lang ik luister, zo lang ik begrijp en incasseer. Soms betrap ik me op verwijten naar mezelf toe.

Waarom moest je per se moeder worden, Vee?

Maar daar is het antwoord even gauw op gegeven.

Het is wat het is en wat je er zelf van maakt. We zijn er, spijt hebben leidt tot niets. We lachen en huilen en ‘kretsen’ en steunen mekaar. We zijn anders maar dat is ook goed.

No regrets, Vee!

Ik ben wie ik ben en we zijn wie we zijn en dat is goed.

Wij worden nog elke dag geconfronteerd met hoe we elk met adhd anders moeten omgaan omdat we anders en toch gelijkaardig zijn.

De unit die we vormen is sterker door waar we doorheen gegaan zijn en nog zullen gaan. Samen. En de idee dat we, ondanks alles, liefde en een gezin hebben maakt het het waard.

De sleutelwoorden zijn : acceptatie, overleven en van dag tot dag zoveel mogelijk genieten als er plots mooie momenten op ons pad komen. Het is moeilijk soms maar is intensiteit ook niet iets wat we nodig hebben?

En we zijn niet alleen.

Morgen is er een andere sleutelbos waar ik een paar sleutels van nodig heb. Kwestie van genoeg deuren te sluiten en weer te openen…

Ik ga nu mijn valies pakken om eindelijk na een mooie maar te lange week naar huis te gaan.

België is nog zo slecht niet, ik heb een thuis en een gezin en werk en ik ben gelukkig daar.

En er zullen er daar zeker vier onvoorwaardelijk heel blij zijn om me te zien, of toch drie.

Ik verwacht me aan een boze, koppige Baziel die me zal laten voelen dat ik hem achterliet. En ook hij mag er zijn!

Oh, wat mis ik mijn lieverds!

Vee

Engeland

Vakantie is ontspanning?

Je zou denken dat ik rustig op vakantie ben.

Ik zou het ondertussen zelf al moeten weten. ‘Rustig’ is een illusie.

Terwijl ik hele dagen niets doe, doen mijn hersenen overuren.

En ik tel af naar terug thuis.

Ik mis mijn honden, mijn huis. Vijf dagen is lang genoeg maar er volgen er wel nog drie.

Nog drie, Vee. Dat is niet zo lang meer…

Ik weet niet wat me bezielt om telkens opnieuw te denken dat ik graag vakantie neem. Ik zeg wel altijd dat een week weg er twee zijn. Ik hoor het me overal zeggen.

En laat dat nu te lang zijn.

Mijn hondjes zijn in goede handen, mijn huis wordt opgepast. Daar niet van.

Ik zag Canterbury en Londen en kijk ’s avonds Sherlock Holmes omdat ik geniet van het Engelse, maar ik betrap me steeds vaker op aftelmomenten.

Is het heimwee, is het rusteloosheid? Ik ben niet uitgeslapener hier dan thuis.

En nu ik weet dat ik 96 db produceer als ik snurk (Courtesy of the slaapkliniek) durf ik nergens tussendoor meer een uiltje te knappen.

Schone uitdrukking, Vee 🙄

Ik betrapte mij al eerder op: ‘is dat het nu?’ En ik weet dat dat een fout en nepgevoel is.

Ik voel me niet zo maar het schiet wel door mijn hoofd en dat moet een reden hebben.

En waarop slaat dat nu, dat ‘is dat het nu’? Op de reis? Op de plek? Op mijn leven?

Vee, Je bent zondag 50 geworden! En je hervalt in je evalueren. Dat is het!

Ik hoop dat het dat is want ervoor was ik elke dag gelukkig. Ik zei dat ook. En dit voze gevoel wat ik nu heb, WIL ik niet meer hebben. Ik dacht dat dat verleden tijd was.

Niet dus… Ok. Misschien is het tijdelijk, omdat ik een halve eeuw oud ben en ik mijn leven ‘overschouw’.

Laat het dat zijn en niet weer een moment waarop ik bruggen wil verbranden om ook maar iets te voelen.

Yep. Het is weer zover. Wat moet ik toch met dat getwijfel en gepieker?

Meer Sertraline nemen?

Ik moet actiever worden, lijfelijk actiever, zodat de adrenaline me weer geaard doet voelen. Maar mijn lijf wil niet mee en mijn gedachten zeggen dat ik dat niet moet willen.

Yep. Ik begrijp mezelf weer niet en dat terwijl mijn oudste echt in de patatten is gesukkeld. Ik heb echter geen energie om te helpen.

Vakantie en vrije tijd, wat moet je ermee als het je depri maakt…

Ik snakte ernaar om nu weer te concluderen dat het niet echt dat is wat ik wil. En dan blijft de vraag: wat wil ik?

Slapen. Dat ga ik doen. Of proberen om te slapen.

Vee

Wat kan thuis zijn heerlijk zijn

Plots was daar Marijke Pinoy

Net voor ik vertrek naar het werk overvalt me deze gedachte.

Misschien is het net omdat ik wegga dat dit gebeurt. Zou een mens die de hele tijd thuis is dat ook voelen. Soms?

Soms ben ik mij bewust dat een gevoel me bekruipt. Dat zijn heerlijke momenten van bewustzijn.

En ik heb mijn bril weer aan.

Gisteren was chaotisch en babbelachtig. Eenmaal thuis werd ik me ervan bewust dat ik mijn pil niet had ingenomen. Tada!

ik merkte het eens zelf op!

Ik was beter niet zo gelukkig vertrokken! De trein heeft blijkbaar ook dat thuisgevoel en heeft 14 minuten vertraging.

En dan slaat mijn brein op hol en gaat op zoek naar alternatieven. Ik erger me eraan dat de borden en omroeper in het station 14 minuten aangeven terwijl de app al op 16 minuten staat.

Als dat al niet synchroon loopt, waarop kan een mens dan nog vertrouwen?

Op jezelf, Vee, op jezelf. Dat deed je vroeger al dus what’s new?

Soit. De trein is er, de verontschuldigingen volgen ‘wegens problemen tijdens het eerste deel van deze treinrit… blablabla.’

Je weet daarmee zoals gewoonlijk niets.

Ik geraak op mijn werk, en dat terwijl ik thuis kon werken.

Dat heb ik dan weer: 1 collega zou alleen zitten dus ga ik ook. Niet dat ze er iets van maakt om alleen te zitten, maar dan denk ik, ok. Mocht ik het zijn, dan zou ik dat ook fijn vinden.

Twee uur vroeger op, vertraging en een flitsmarathon deze morgen. Het wordt een risicovolle dag 🤣.

Eigenlijk heb ik fysiek wat verzendstukken in enveloppes te duwen die dringend de deur uitmoeten dus het is niet echt onnodig om te gaan.

Ik ben wel blij met mijn collega’s en mijn werk, dat wel. Naast de voor mij voldoening gevende jobinhoud, valideren we elkaar en hebben we, tussen de concentratie (vooral van hen dan), ook veel plezier, wat voor mij noodzakelijk is om de boel als ‘niet saai’ te classificeren in mijn hoofd.

Ik had dit voorop staan in januari: de balans moest echt doorslaan naar jobinhoud, collegialiteit en mogelijkheid tot bijleren toe om de reistijd en vroege uurtjes te compenseren.

Het is niet zo dat ik opties om naar West-Vlaanderen terug te keren heb uitgesloten maar tot nu toe voel ik niet echt de ‘need’ om te veranderen.

Je tijdspanne om iets over een andere boeg te gooien, is twee jaar, Vee. Het is nog te vroeg!

Het ging relatief makkelijk om mij aan te passen en het kriebelt wel op sommige dagen, zeker als ons hecht team veel verandert en dat staat er aan te komen. Ik zie wel.

Dus nu ga ik naar Brussel, hou mijn ogen open en geniet van mijn werk. Sowieso worden mijn horizonten steeds ruimer en ben ik me bewuster van wat ik kan en aandurf.

Man, zo serieus!

Het leven begint aan 50? Maar het begon aan 30 en 40 ook.

Ik had het nooit durven denken dat het zo is. Ik was er normaal in mijn jonge ideeën en zo moeilijk als alles liep -gepland door mezelf- zeker aan 25 niet meer.

Daarom ook : geef de depressieve jongeren nooit op, een deel ervan gelooft gewoon niet in een toekomst omdat ze die niet kunnen bevatten.

Je bent wie je bent en eenmaal je accepteert dat jij alleen dat moet accepteren komt de rust om keuzes te maken die jou doen groeien.

Mama zegt het, meid!

En daar knelt ook het schoentje: mama is iemand om je tegen af te zetten, je wilt het zelf doen. Dat doet mijn oudste dus ook.

Daarom, rode neuzendag en cggz’s en laagdrempelige psychiatrische hulp zijn voor sommigen echt essentieel.

Uhum. Stooooooop!

Lang geleden dat ik dat tegen mezelf moet roepen.

Hou het ‘loecht’ zou mijn ex-schoonmoeder zeggen. Luchtig, vrolijk en vrij.

Laat ik het vandaag daar bij houden.

Of nee. Daarnet sprak ik Marijke Pinoy aan op de trein dat ik nog Soeur Sourire heb vertaald uit het Frans voor haar. Ze bedankte mij hartelijk.

Yep. Daarom moest ik de trein op vandaag. Het leven zit vol verrassingen!

Vee

Verkiezingen

Waar zijn de goeie?

Je wordt er hoe dan ook in gezogen, in die maalstroom aan zogezegde belangrijkheid.

Hoe kwam het ooit zover? Dat we van leven en overleven evolueerden tot superficieel gemaakte orde?

Hoe komt het dat de luidste roepers de meeste aandacht krijgen? In hoeverre wordt de waarheid gehanteerd, want het is en blijft een spel van beloven en niet waarmaken.

En ik word verplicht hieraan deel te nemen. Aan het toneel dat weer wordt opgevoerd.

“En op de goeien stemmen, e!”, roept een wildvreemde medegemeentenaar naar mij.

“Die staan er niet op!”, roep ik terug.

Mensen werden gisteren in een zgz. paradestoel rondgedragen. Woorden als ‘ippon’, mokerslag, koning van ’t schoon verdiep worden kwistig rondgegooid.

Sport-, vecht-, en carnavaltermen ineen.

En het verwijten dat tot gisteren via de o zo objectieve media werd uitgezonden en schering en inslag was, wordt aanvaard als zijnde ‘het hoort erbij’.

Ik ben echter van mening dat, als je je zo schandelijk gedraagt, je zo gewoon BENT, ngeacht de verkiezingen.

En dat mensen geloven dat je het goed meent, is nog schandelijker. Het gaat voor de meesten om aandacht, macht en uitvergroot zelfs megalomanie.

Kleine Trumps in een nog kleiner België. Vee

Mensen die de hele dag zuurpruimen zijn, zijn ineens vriendelijk.

Dan denk ik bij mezelf, zorg dat je gezicht er niet afvalt want het is al die lachactiviteit niet gewoon.

Vandaag zal er nog nagepraat worden hoewel ik mij er zo ver mogelijk van weg zal houden. Het is fake. En deze fakemensen (er zullen er nog wel een paar geloven dat ze echt het verschil maken) moeten ons leiden?

Ik heb er vertrouwen in, hoor!

De wereld is al langer zot maar taferelen zoals gisteren maken me ziek als ik er bij stilsta.

Dus ik ga erover als niet belangrijk. Ik zie wel hoe ze weer in mijn portemonnee zullen zitten en hoe belangrijk onze grieven zijn op gemeentelijk vlak.

Gewoon doorgaan tot hypocrisie en vernietigingsdrang alles naar de botten helpen…

Ik heb, eerlijk waar, schrik voor mijn ongeboren klein- en achterkleinkinderen.

Van een burgemeester die mij op mijn huwelijk als occasiewagen omschreef waar mijn tweede man naar op zoek was, verwacht ik sowieso nul komma nul intelligentie.

En de wereld draait door… echt!

Vee