Trots

Ik ben trots.

Soms wil ik er niet over bloggen omdat het te persoonlijk is, het gevoel om trots te zijn. Maar ik ben het wel!

Mijn jongste slaagde net voor haar eerste blok unief, ze ging ervoor en beseft nu eindelijk dat ze meer in haar mars heeft dan ze zelf denkt.

Is slagen in studies dan zo belangrijk? Nee, maar het gevoel dat je iets niet kunt, dat toch aanpakken en een sprong in het duister nemen om te zien dat het wel lukt, geeft je zelfvertrouwen een enorme boost om verder te doen.

En dat is wat van belang is bij ons adhd’ers. Want vaak wordt er je verteld dat het niet zal lukken, dat je te hoog grijpt, dat je het niet kan.

En dan heb ik het niet over de mensen die enkel leven om anderen naar beneden te halen omdat ze zelf geen leven hebben.

De grootste saboteur zit in onszelf.

Dat kleine negatieve verwijtende stemmetje dat je probeert onderuit te halen nog voor je aan iets begint. Dat stemmetje dat je lichaam zo in de stress doet gaan dat je misselijk wordt tot braken toe, dat je hoofdpijn bezorgt en fysiek pijn doet.

Mijn dochters kennen dat stemmetje, ik ook, hoewel ik het nu vaker op tijd identificeer en een dreun verkoop als ik daar genoeg energie voor heb.

De innerlijke strijd winnen tegen dat stemmetje is een massale overwinning op zich : het maakt dat, tenminste voor wat overwonnen werd, de strijd achter je ligt.

Daarom is het belangrijk voor mij en ook voor mijn dochters dat dingen worden opgesplitst in delen.

Elk deel afwerken is een overwinning want de strijd in je hoofd stopt nooit. En eenmaal je zwak staat wint het stemmetje aan woordenschat.

Het per deel een dreun verkopen, is de oplossing voor mij. Maar dat is niet noodzakelijk ook de oplossing voor hen want iedere adhd’er is anders.

En als je dat min of meer onder controle krijgt, zijn er nog de mensen rondom je die het nodig vinden om via jouw rug over je te springen, je een dreun te verkopen omdat ze nu eenmaal enkel daarvan een kick krijgen. En ze komen uit de meest onverwachte hoeken en slaan onverwachts toe.

En dat terwijl geluk zo simpel kan zijn.

Dat stemmetje innerlijk even doen zwijgen en genieten van de overwinning die mijn dochters behalen is zo’n geluksmoment.

Mijn jongste begon aan haar studies na twee jaar werken en het besef dat ze met het werk dat ze deed haar pap niet zou koelen voor de rest van haar leven. Nog heel wat studeerblokken zullen volgen maar ze huilde van geluk, zegt ze.

Het besef dat ze op haar eentje dat heeft behaald, doet haar groeien. Het heeft haar innerlijk faalstemmetje een lesje geleerd.

Proficiat motje!

En het mooie is dat wij mekaar elke overwinning gunnen, mijn kids en ikzelf.

Omdat we weten hoe moeilijk het is om dat stemmetje een dreun te geven zodat het eventjes zwijgt, omdat we weten hoe we in elkaar zitten en mekaar redelijk kennen.

Wij oordelen niet over reacties die eigen zijn aan elk van ons en die vaak door anderen als extreem worden gezien.

Elke dag is er een om opnieuw te beginnen en geluk te zien in momenten.

En mijn ventje is thuis. Ik ben gelukkig! En bovenal trots op hoe iedereen stilaan zijn/haar plekje vindt!

Vee

Netflix

En omie

Ik had er van gehoord en ik besloot een tijdje geleden om niet de zoveelste verslaafde te worden en dit dus niet te installeren.

Ik ben er aan voor de moeite. Heerlijk hoe vlug de treintijd verglijdt als ik Mary Tudor zie.

Kostuumdrama’s verweven met wat historiek en romantiek kan ik wel smaken! En dus volg ik de afleveringen van Reign.

Yep. Totaal mijn ding.

Aja, en ik ben omie geworden! Met gemengde gevoelens want hoewel ik superblij was toen ze werd geboren, het kleine wonder, werd daar een domper op gezet.

Trek het je niet aan!, hoor ik Johan Verminnen zingen…

Makkelijk gezegd als je andere plusdochter keihard vanuit het niets laat weten dat je maar beter oma van je ‘eigen’ kinderen wordt.

Pats! Mijn geluksbubbel uit elkaar.

Wat spookt er meer dan vijf jaar door dat kind haar hoofd om een toneeltje op te voeren dat alles ok was, dat iedereen relatief zijn plaats heeft gevonden in ons nieuw samengestelde gezin?

Het gevoel dat zij dit zo aanvoelt maakt me diep ongelukkig. De ouders vroegen me om omie te worden, zij is meter en nu zie ik feesten vol problemen voor me, koude blikken en een sfeer die het kleine boeleke sowieso zal oppikken.

Jammer. Ik ben van oordeel dat je beter geliefd wordt, hoe meer liefde, hoe beter.

Ik verwonder mij hoe mensen zelf het leven ingewikkeld maken, terwijl het makkelijk kan ook.

Pijn doet het wel maar ik kan niets doen aan haar beleving dus ik geniet van mijn omieschap en zie wel wat volgt. Ik ben omiiiiieeeee!!

Vee

Wat kan thuis zijn heerlijk zijn

Plots was daar Marijke Pinoy

Net voor ik vertrek naar het werk overvalt me deze gedachte.

Misschien is het net omdat ik wegga dat dit gebeurt. Zou een mens die de hele tijd thuis is dat ook voelen. Soms?

Soms ben ik mij bewust dat een gevoel me bekruipt. Dat zijn heerlijke momenten van bewustzijn.

En ik heb mijn bril weer aan.

Gisteren was chaotisch en babbelachtig. Eenmaal thuis werd ik me ervan bewust dat ik mijn pil niet had ingenomen. Tada!

ik merkte het eens zelf op!

Ik was beter niet zo gelukkig vertrokken! De trein heeft blijkbaar ook dat thuisgevoel en heeft 14 minuten vertraging.

En dan slaat mijn brein op hol en gaat op zoek naar alternatieven. Ik erger me eraan dat de borden en omroeper in het station 14 minuten aangeven terwijl de app al op 16 minuten staat.

Als dat al niet synchroon loopt, waarop kan een mens dan nog vertrouwen?

Op jezelf, Vee, op jezelf. Dat deed je vroeger al dus what’s new?

Soit. De trein is er, de verontschuldigingen volgen ‘wegens problemen tijdens het eerste deel van deze treinrit… blablabla.’

Je weet daarmee zoals gewoonlijk niets.

Ik geraak op mijn werk, en dat terwijl ik thuis kon werken.

Dat heb ik dan weer: 1 collega zou alleen zitten dus ga ik ook. Niet dat ze er iets van maakt om alleen te zitten, maar dan denk ik, ok. Mocht ik het zijn, dan zou ik dat ook fijn vinden.

Twee uur vroeger op, vertraging en een flitsmarathon deze morgen. Het wordt een risicovolle dag 🤣.

Eigenlijk heb ik fysiek wat verzendstukken in enveloppes te duwen die dringend de deur uitmoeten dus het is niet echt onnodig om te gaan.

Ik ben wel blij met mijn collega’s en mijn werk, dat wel. Naast de voor mij voldoening gevende jobinhoud, valideren we elkaar en hebben we, tussen de concentratie (vooral van hen dan), ook veel plezier, wat voor mij noodzakelijk is om de boel als ‘niet saai’ te classificeren in mijn hoofd.

Ik had dit voorop staan in januari: de balans moest echt doorslaan naar jobinhoud, collegialiteit en mogelijkheid tot bijleren toe om de reistijd en vroege uurtjes te compenseren.

Het is niet zo dat ik opties om naar West-Vlaanderen terug te keren heb uitgesloten maar tot nu toe voel ik niet echt de ‘need’ om te veranderen.

Je tijdspanne om iets over een andere boeg te gooien, is twee jaar, Vee. Het is nog te vroeg!

Het ging relatief makkelijk om mij aan te passen en het kriebelt wel op sommige dagen, zeker als ons hecht team veel verandert en dat staat er aan te komen. Ik zie wel.

Dus nu ga ik naar Brussel, hou mijn ogen open en geniet van mijn werk. Sowieso worden mijn horizonten steeds ruimer en ben ik me bewuster van wat ik kan en aandurf.

Man, zo serieus!

Het leven begint aan 50? Maar het begon aan 30 en 40 ook.

Ik had het nooit durven denken dat het zo is. Ik was er normaal in mijn jonge ideeën en zo moeilijk als alles liep -gepland door mezelf- zeker aan 25 niet meer.

Daarom ook : geef de depressieve jongeren nooit op, een deel ervan gelooft gewoon niet in een toekomst omdat ze die niet kunnen bevatten.

Je bent wie je bent en eenmaal je accepteert dat jij alleen dat moet accepteren komt de rust om keuzes te maken die jou doen groeien.

Mama zegt het, meid!

En daar knelt ook het schoentje: mama is iemand om je tegen af te zetten, je wilt het zelf doen. Dat doet mijn oudste dus ook.

Daarom, rode neuzendag en cggz’s en laagdrempelige psychiatrische hulp zijn voor sommigen echt essentieel.

Uhum. Stooooooop!

Lang geleden dat ik dat tegen mezelf moet roepen.

Hou het ‘loecht’ zou mijn ex-schoonmoeder zeggen. Luchtig, vrolijk en vrij.

Laat ik het vandaag daar bij houden.

Of nee. Daarnet sprak ik Marijke Pinoy aan op de trein dat ik nog Soeur Sourire heb vertaald uit het Frans voor haar. Ze bedankte mij hartelijk.

Yep. Daarom moest ik de trein op vandaag. Het leven zit vol verrassingen!

Vee

Het doet deugd

Blij om mezelf te zijn

Ik ben klaar met thuiswerken. Soms gaat dat vlotjes, soms duurt diezelfde grofweg bijna 8 uur zoveel langer dan anders.

Vandaag was de voormiddag een pijnlijk trage en in de namiddag stond ineens de klok op 16u00.

Heeft het te maken met wat ik moest verwerken? Ook. Boekhouden ligt me totaal niet, maar er zit een deeltje tussen. Niets aan te doen!

Maar soms heeft het ook te maken met bewust zijn en aandacht.

Gisteren snuisterde ik wat rond op internet en kwam bij een discours van Eckhardt Tolle uit: je bewust zijn van je inner consciousness.

Je omgeving waarnemen maakt je bewust, je zintuiglijke waarnemingen maken je nog zelfbewuster en op een dieper niveau kun je je bewust zijn van je ‘zijn’. Je staat stil bij de ruimte binnenin jezelf.

Hoewel ik me vaak erger aan zijn grinnikend lachje, betrap ik me vaak op het feit dat ik in mijn leven toch al enige malen op een filmpje van hem uitkom en ik er wel kan naar luisteren.

Ooit las ik wat hij deed voor hij beroemd werd maar ik ben het vergeten.

Het was niet veel, dat herinner ik me wel dus heeft het ook geen zin om het weer op te zoeken.

Onder het motto ‘een keer gelezen is genoeg’ lees ik wat anders want ik blijf anders herlezen en het blijft NIET hangen…

Is dat jammer, Vee?

Ik denk van niet want ik ben er nog, ook met alle gaten in mijn hoofd en alle belangrijke zaken die ik vergeten ben.

Er zijn mensen die dan repliceren dat het wel niet zo belangrijk zal geweest zijn, anders zou ik het wel onthouden hebben.

Sorry, mensen! Dat werkt niet zo bij mij. Het kan belangrijk of minder belangrijk zijn, herinneringswaardig of vergetenswaardig, de maatstaf om te gaan oordelen over belangrijkheid werd bij mij niet ingebouwd.

Jammer? Ik zou het niet weten. Ik weet van niks anders, maar ik ben me wel bewust weet dat ik anders in mekaar zit. En dan vergelijk ik met niemand, ik weet het heel diep vanbinnen.

Een stukje ontbreekt

En ik heb er nu al een tijdje meer dan vrede mee.

Mensen mogen gerust over mij oordelen, ieder mens is vrij, maar mijn ‘inner consciousness’ zit op een niveau dat ik meer dan gelukkig ben in dit leven.

Het was ooit anders, dat is waar, maar ik verkies dit boven watertrappelen, net niet voldoen, onzekerheid over mezelf en over wat ik kan en wil.

Het blijft maar terugkomen hoe ik geniet van mijn geliefden, mijn zijn, mijn leven…

Wie had dat ooit kunnen denken, he moeder?

Vee

Typisch…

Liefde is…

Ik zoek al drie dagen naar een rood atomaschriftje. Het is HET schriftje waarin ik alle dingen neerpen die ik moet onthouden om bepaalde terugkomende handelingen op het werk te kunnen doen.

Want… ik onthou van hier tot gisteren en dus is het telkens er een maand tussen zit en de routine er af is, zoeken naar welke stappen ik moet doorlopen om correct mijn werk te doen.

Klinkt goed, Vee. Met een maand tussen… Dat is toch al lang?

Maar soms staar ik naar mijn pc-scherm hoe ik in godsnaam bepaalde dingen kan verifiëren terwijl ik ze een seconde geleden heb geverifieerd! 🙄

En dat is dus NIET lang! 😡

Op het werk krijg ik dat opgelost door luidop in mezelf te praten, zo van: “Hoe doe ik dat nu weer?”

Waarop een welwillende collega naast me komt staan en ludiek het tabblad naast dat wat ik openklap, openrolt en lachend zegt: zo!

Yep. Ik ben afhankelijk van goodwill en ik zou het liever niet zijn maar het is nu zo.

Nu, waar was ik… dat atomaschriftje.

Aangezien ik thuis ben en gisteren in de voormiddag thuis heb gewerkt, vraag ik aan mijn ventje of hij het ding niet heeft gezien.

En ik zoek zelf wat verder. En dus vind ik een atomaschriftje, maar het is wel grijs.

Dat is het oude, denk ik nog bij mezelf. Daar staat dat niet in. Maar ik blader er toch nog eens voor de zekerheid door…

En ja hoor. Het grijze is het nieuwe, het rode moet ik al weggegooid hebben, concludeer ik dus door eliminatie.

Het bewuste geheugenboekje

Zo vaak, een beeld in mijn hoofd dat niet klopt, omdat ik de stap ervoor (bijv.. weggooien) vergeten ben. En ervan overtuigd ben dat het zo is, echt overtuigd dat ik er ruzie over kan maken.

Ik weet uit ervaring dat beleving niet altijd de waarheid is. Maar ik maak daar geen reclame over want dan geef ik mensen die me willen pakken op mijn zwakheden, te veel munitie.

Zijn er zo’n mensen, Vee?

Jammer genoeg wel. Gelukkig ligt dat ver in het verleden hoewel het me voor altijd op mijn hoede houdt.

Maar soit, ik heb mijn schriftje terug, ik kan weer functioneren omdat ik vertrouw op wat ik heb neergeschreven.

Het is wellicht moeilijk te begrijpen voor een buitenstaander hoe het niet hebben of gebrekkig hebben van een geheugen je wereld omver kan gooien.

Daarom ook moet ik de controle dicht bij mij houden en valt het soms niet mee voor mijn ventje om mij te overtuigen van iets wat ik anders zie.

Hij weet gewoon ook dat ik het niet met opzet doe, en ik vertrouw hem zonder twijfel.

Ik kan niet anders.

Liefde is…

Vee

Update qua lieverdjes

Geluk

Aangezien ik een tijdje niet hier ben geweest (twijfel bekroop me ook of ik nog ooit terug zou bloggen), het volgende.

Ik heb een hondje meer dan vroeger. Haar naam is Siska. Ze was door een koppel net gered, ontklit, geschoren, ontmijt en ‘zindelijk’ toen ik haar zag zitten en zei aan het koppel op hun terras: wat een leuk ‘totje’.

Dat was genoeg voor het koppel om te zeggen dat het niet klikte met hun chihuahua en ze het niet konden houden. Dus kwam ik na een grondig gesprek met een ‘vers’ hondje thuis.

Mijn 4g was op die dag dus mijn ventje wist van niks.

Enthousiast werd ze door Luna, Pippa en Bazieltje onthaald en ze kroop grommend met haar staart tussen de poten in een klein hoekje, bang, vijandig, hulpeloos.

Maar schat, NOG een hondje.

Ik: wat moest ik ermee doen, ik kon het je niet vragen, ik had (gelukkig😂) geen 4G.

Ondertussen is onze prot goed ingeburgerd. Die zgz. zindelijkheid is nog een probleem maar verder is het een lieverdje met bokkensprongen dat liever buiten ‘crosst’ dan binnen zit en ongelooflijk ondernemend is.

Ze wandelt voorbeeldig terwijl de anderen het na 6 jaar nog niet door hebben… Kortom, ze verrijkt ons leven en dat van de andere hondjes.

En mijn plusdochter bevalt binnenkort van haar eerste kindje, ik word omie! Haar zus is ook gesettled.

Mijn oudste is verhuisd en is finally gelukkig (hoewel ik me aan adhd-capriolen blijf verwachten). Yep. Thuis met een zware hersenschudding wegens uitglijden in de douche…

En mijn jongste doet, na een paar jaar werken en de gedachte dat ze ‘daar haar pap niet mee kan koelen voor de rest van haar leven’ unief.

Ze verbaast zichzelf (ik wist al lang dat ze gemotiveerd alles aankan) en werkt aan haar persoonlijke adhd-annexe hindernissen.

En mijn ventje ziet me graag en is er nog.

En ikzelf? Ik schilder, observeer, blog, heb een groep toffe collega’s, verdraag lenzen, luier, geniet, ga op en neer maar met mate, neem afstand op tijd en word straks 50.

En dat ook met adhd. Het kan dus, af en toe rustig zijn en zien dat het goed loopt.

Het kon veel erger.

Wat is geluk? Dat dus.

Vee

Hoor je de haai kranen?

Versprekingen

Het is wat het is, zeker? Het is al erg dat ik in de tuin tegen mijn doggies zit te praten en Bazieltje waarschuw dat zijn binnenoor aan het verbranden is…

Yep. Hij heeft, naar ik ergens gelezen heb, bloemkooloren. Al van bij de eerste aanblik kon je zien dat zijn oren er “verkeerd op genaaid” stonden. Altijd maar dan ook altijd liggen zijn oren binnenstebuiten. Ik ken hem niet anders…

Ik accepteer het gewoon ook zo. Hij past bij me, Bazieltje. Net iets anders, daarom precies uniek gepast om bij mij te zijn.

Hoor je de haai kranen?, hoor ik me zeggen.

Oké, en laat ik een fractie voordat de klanken er uit kwamen al gedacht hebben dat het fout was en ik ze gecorrigeerd zou uitspreken. Niets van.

Hoe vaak ik dit tegenkom? Heeeeeeel vaak. Misschien kan een haai kranen, maar ik hoor liever een haan kraaien🙄.

Zelfacceptatie is dan cruciaal. Ofwel godver ik me te pletter en maak ik mezelf uit voor dom en alles wat schoon en lelijk is, of ik lach ermee en vind het eigenlijk wel iets wat je, mocht je willen, niet eens kan bedenken om uit te spreken.

Ik verkies het tweede. Het is wat het is. Ze horen bij mij, de versprekingen.

Wat helpt het me verder om te jammeren, over versprekingen, over verkeerd begrepen intenties, over de keren waarop ik het deurkozijn ram in plaats van door de opening loop.

Vroeger vond ik mezelf lomp, dom als ik dat deed. Ondertussen weet ik dat er iets aan mijn motoriek zou kunnen schelen maar daarom ga ik het nog niet uitzoeken.

Het is wat het is, niets levensbedreigend, soms ben ik een kluns, soms niet. Maar soms ben ik ook intelligenter en to the ‘pointer’ en dat is dan een voordeel.

Hier in het West-Vlaams hebben ze er een gezegde voor: je neemt de beule bij de blutse. Het betekent zoveel als: de buil effent de deuk of zoals ik al zei ‘het is wat het is’.

Grappig, misschien moet ik zonnecrème aan Baziel zijn oren smeren. Problem solved.

En dat is wat leven is denk ik, leven met de idee van alweer een gezegde: we’ll cross that bridge when we come to it.

En ondertussen geniet ik, van mijn ventje, mijn tuin, mijn hondjes, mijn versprekingen en mijn leven.

Meer moet dat niet zijn.

Vee