Ik dacht… wanneer denk ik niet?

  • Ik voel me Arnold Schwarzenegger… except i’m back in plaats van I’ll be back.

En ik vertel niet in t verleden. Dus… full speed ahead.

Het gaat goed, dat wel. Er zijn ook adhd-dagen geweest. Dat ook. Verder pieker ik uit noodzaak niet over zaken, het is wat het is.

Misschien leer ik straks gebarentaal, werkgerelateerd.

Mijn ventje is nog steeds mijn rots, hoewel hij ziek is volgens de dokters.

Lupus, een ziekte die vooral vrouwen onder de 50 treft met etnische roots.

-Ik zei toch dat je heel veel vrouwelijke hormonen had, schat!

Onze zonneklopper mag niet meer in de zon zonder lange mouwen. En de Puzzelstukjes vallen op hun plaats: de spierpijn, de vermoeidheid…

Even positief Vee!

De jongste is geslaagd voor haar eerste jaar universiteit nadat ze met werken in de horeca haar ‘pap’ niet kon koelen, zoals we dat hier zeggen. Een adhder met motivatie kan alles, zeg ik dan.

De oudste probeert zich recht te houden tussen gelukkig zijn, van zichzelf houden, ziek zijn en communiceren met haar moeder op een deftige manier. Ze heeft een huisje gekocht samen met haar lief en stelt het al zoekende goed.

Kind, wat wens ik je meer rust toe maar t zit in de genen!

Je motivatie vasthouden is de boodschap.

Net zoals ik hier lang niet geblogd heb, heb ik ook werktwijfels. De gebruikelijke 2-jaarlimiet komt er aan  en ik zoek naar gras dat groener, interessanter en dichter bij huis is.

 

Het is nodig vakantie. Het piekeren over wat met me gaat gebeuren moet wijken voor het ‘de riem er af’-gevoel, ook iets wat ik denk te moeten ervaren maar weet dat die er niet komt.

Onlangs kwam ik er weer achter dat onzekerheid massa’s energie vreet. Wachtend op een diagnose viel ik een week ‘out’. Ik heb geslapen dat het geen naam heeft.

Mijn collega’s zijn schatjes. Hoe er echter met mensen geschoven wordt door de grote baas is wat mij futloos maakt.

En de gedachte dat ik meer waard ben dan een cadeautje aan de dienst en dus leveragemateriaal.

Karma mag beginnen werken, hoor!

Soit, ik ben koolhydraatarm bezig, kwestie van me daar op te gooien.

Life !

vee

 

Gsm-loos? No way!

En ik die dacht niet verslaafd te zijn aan mijn gsm! Tarara!

Wat heb ik je gemist, mijn mobiele connectie met al wat me lief is!

Mijn gsm lag donderdag leuk te liggen op mijn bureau op het werk. Niets mis daarmee, ware het niet dat ik dat besefte op de rijdende trein naar huis.

Top! Goed om te flippen maar dat doe jij niet, e, Vee?

Nee, tuurlijk niet.

Maar het zat toch dicht tegen de flipgrens aan, dat brein van mij.

Want hoe zou ik nu de mensen inlichten over het resultaat van mijn weekendonderzoek? Ik zou zelf ongerust zijn!

Yep. Vandaag 3 voicemails waaronder een van mijn oudste:

“Zeg mama, als je een sms kunt sturen, dan kun je op zijn minst oppakken als ik je bel!!!!

Hela! Ik kon niet!Ik had hem niet bij me! En of je nu boos of ongerust bent, maakt helemaal niets uit! Dit is pure overmacht.

Net als mijn vriendin die twee keer gebeld heeft en een collega die me eerst bijna de koude schouder gaf vanochtend. Tot ik vertelde dat ik vier dagen gsm-loos door het leven gegaan ben.

Allez, nuance, Vee, zonder je eigen gsm.

Oke, ik had de gsm van mijn ventje maar daar moest ik telkens om vragen want ook hij is gehecht aan zijn mobieltje. Of die moest aan de lader… en sowieso, het was de mijne niet.

Om niet te spreken over het feit dat elk telefoonnummer dat van belang is in MIJN gsm zit en ik dus NIETS heb aan de talloze contactpersonen in zijn gsm.

Wel lief dat ik hem zonder vragen kreeg om naar mijn dochters te smsn, dat wel.

Maar ik had ook een afspraak af te bellen en dat nummer stond dus in MIJN gsm.

Ik wist de naam van de contactpersoon niet meer om die op te zoeken op de vaste pc, terwijl ik die anders wel tijdens het scrollen had gevonden.

En ik had het geduld niet om aan pc-banking te doen nu het via mijn vingerafdruk niet kon.

Strontverwend ben je, Vee.

Yep. Volledig. Ik ontken het niet. Ik mag dat ook zijn van mezelf als het mij helpt functioneren.

Mijn agenda zit in mijn gsm, mijn wazegps is mijn redding om ergens naartoe te rijden, 2de hands afsnuisteren gaat zo makkelijk op mijn gsm, mijn oude gezin zit op msgr te samen dus ik hoef hen niet apart te gaan berichten, enz.

Allemaal dingen die ik, met mijn adhd, naar MIJN hand heb gezet.

Onthouberichten aan mezelf, mail in 1 vingerknip. Hoe makkelijk kan het zijn?

En dus heb ik het toestelletje deze morgen net niet gekust.

Ik had mijn oplaadkabel mee in het dubbel want het appeltje was onzichtbaar en moest nodig geladen worden.

Algauw kwam het eerste rode streepje tevoorschijn, als een s.o.s. Mijn reddingslijntje.

En op de trein naar huis telefoneerde mijn oudste euforisch dat de lening goedgekeurd is.

Zulke momenten wil ik niet missen! Mijlpalen in het leven van mijn kids, contact met mijn pa. Ik mag niet denken dat ik onbereikbaar zou zijn als er iets gebeurt.

Ik heb het ooit meegemaakt dat we te laat aankwamen, de oma van mijn ex was al gestorven terwijl de boodschap via het hotel waar we waren was dat ze er slecht aan toe was.

Dat moment dat je niet had mogen missen, vergeet je nooit.

En zeggen dat ze het vroeger ook niet wisten geeft me des te meer reden om dot soort gadget te gaan verdedigen. Vooruitgang is niet altijd teloorgang!

Joepie, mijn geluk zat vandaag in het hoekje van mijn bureaulade.

“Vergeet je gsm niet!”, roept mij collega bij vertrek.

Ik vind het niet erg, je kan het me maar beter helpen herinneren want dit wil ik zo weinig mogelijk meemaken.

Ik zeg “zo weinig mogelijk”. Ik weet hoe ik ben en calculeer mijn eventualiteiten alweer in. Dit is zeker niet eenmalig. Zucht!

Vee

Van mammo over Abraham De Pinto naar boogschieten

Ik zei het niet eerder maar ik zat met iets.  En ik was behoorlijk  angstig, en mijn vrolijke zelf.

Vandaag bleek de angst ongegrond: klierweefsel ontstoken, geen cystes geen ‘maligniteit’.
En vandaag onder het zgn. ‘pannenkoekent*****machien’. Pijnlijk maar tegelijkertijd bevrijdend.

Dan besef je weer dat je eigenlijk op en top vrouw wilt blijven en dat zoveel vrouwen daar ook willen voor kiezen maar de keuze gewoon niet hebben. Zoals mijn vriendin, die me aanraadde om niet te wachten tot de volgende afspraak maar er via de huisarts spoed achter te zetten. Zij heeft een amputatie achter de rug en doet dapper door.

Vanmorgen zette mijn huisarts er dus ook spoed achter na uitsluitsel van ontstekingen die te zien waren of de zona en belde om me voor beeldvorming in het ziekenhuis voor te laten gaan. Ze garandeerde me ook tegen vanavond een antwoord, goed of slecht.
‘Op zulke zaken moet je geen dagen moeten wachten’, zei ze.
Voilà, mocht je willen weten waarom ik kilometers ver naar mijn huisarts blijf rijden terwijl ik ondertussen al 2 keer ben verhuisd: daarom!

Inderdaad, ik kan het me niet voorstellen wat ik zou doen moest ik een week op resultaat moeten zitten wachten. Als ik zie welke scenario’s er al in drie dagen door mijn kopke zijn gepasseerd…

En het blijkt dus gelukkig goed nieuws voor me. De dokter die de echo deed heeft het me reeds verklapt: niets verontrustends. Wellicht een hormonale stoornis die dit veroorzaakt, pijnlijk maar van voorbijgaande aard.
Ik wacht nog de fotobespreking af vanavond maar ik ben al gerust gesteld. Gelukkig zijn er dokters die begrijpen wat onzekerheid met me doet.

In de winkel van het ziekenhuis kocht ik van ‘contentement’ nog een paar dooddoeners voor op het toilet. Ondertussen ziet mijn wc-muur er al inspirerend uit maar deze moeten er zeker nog bij.

Mijn dochters zijn blij met het goede nieuws, ik heb ze vandaag verteld waar ik mee zat en wat het resultaat is want wij hebben een afspraak: we houden mekaar ‘in the loop’ over alles, hoewel ik van mijn oudste hoorde dat ik beter wacht tot ik het resultaat heb vooraleer haar in te lichten en mijn jongste, die ik eerst inlichtte, zei dat ik beter de oudste eerst inlicht. Of hoe moeilijk communiceren kan zijn…

En  hoe lang deze zin weer is, Vee!

En in een adem vertelde de jongste dat ze meedoet aan de volgende Abraham De Pinto Competitie. De wat?

De Abraham De Pinto Competitie, mama!

en daar volgde de link.

Dus ik kijk en leer: een soort oefenrechtbank die in 2017 uit de grond werd gestampt door een docent aan de UM waarbij studenten rechtsgeleerdheid communicatievaardigheden en rollenspelen aanleren om cliënten via het ‘perfecte’ clientgesprek te kunnen te woord staan en met de juiste antwoorden naar huis te kunnen sturen.
Na een eerste ronde van teams per 2 worden de fouten besproken en volgt in de namiddag een tweede ronde die al veel beter zou moeten lopen. De winnaar neemt een prijs mee naar huis.

Oh, roept mijn ventje. Zoals wij de ‘oefengevangenis’ hebben!

Huh? De wat?

Weer volgt er een link op de ‘leen’gsm van mijn ventje.
Ik ben er namelijk in geslaagd om de mijne gisteren op het werk te laten liggen.
Ook daarover zijn sinds gisteren trouwens al verscheidene scenario’s gepasseerd: van mijn collega die hem zou meenemen maar dan niet kon tot mijn ‘treinvriendin’ die zou langsgaan op het werk en mij hem aan de treindeur zou overhandigen in het station van Brugge vanavond, waarna ze verder zou doorreizen naar Oostende.

Ik zag het al voor me : een blonde gesofisticeerde jonge knappe dame (mijn vriendin dus) loopt bij de halte Brugge van haar zitje in de trein naar de treindeur.
Ik, die al een kwartier op het perron op die trein sta te wachten, snel halsoverkop naar de deur waar ze uit komt piepen.
Terwijl al het volk afstapt en opstapt, grijp ik onbeholpen naar de gsm die me over de koppen wordt aangereikt, krijg een duw en mijn gsm belandt op de trainrails of zoiets.

Een ondenkbaar scenario? Bij mij niet. Alles kan. Dus dat scenario werd door ‘teveel mogelijkheid op niet-slagen’ besproken en afgewezen.

Soit, terug naar Abraham de Pinto en de oefengevangenis.

Echt, als dit nu niet schreeuwt om een virtuele toepassing , dan weet ik het niet meer, Vee!

Dàt zou nogal eens leuk zijn:
Hup, VR-bril op en samen rechtbankje spelen, of gevangenisje spelen.
Het doet me denken aan het gezegde van mijn ex-schoonma: ‘en nu geen ‘huizekotje spelen’  in mijn huis. Jullie zijn nog niet getrouwd!

Hier heeft ‘Wilhelmina Tell spelen’  nu even de voorkeur, daarvoor moet ik niet nadenken, enkel boogschieten en teleporteren. Verwoesten en verdergaan, er op en er over.

Maar nu serieus, ik ben serieus happy, nog happier kan momenteel niet, ook al gloeit mijn rechterkant enorm en heb ik pijn. Het had namelijk heel veel slechter gekund.

Yep!

 

Vee

 

 

 

 

 

Adhd

Obstakels zijn er om te overwinnen

En daar gaan we weer…

Steampunk in Canterbury

Ik ben weg van thuis, van mijn vertrouwde omgeving en sinds lang heb ik meerdere avonden na mekaar dat ik aan het piekeren ben geslagen.

De vraag waarom het soms zo moeilijk is en moeilijk uit te leggen is aan mijn ventje kan me nu nog altijd verbazen.

Ik probeer het met handen en voeten uit te leggen hoe verlammend dat gevoel van onmacht soms is. Maar het hoort erbij, weet ik ook al.

Hoe vaak ik mezelf ook wijsmaak dat de meds de oplossing zijn, hoe vaker ik op de meest ondoordachte momenten middenin een gevoel bijna verdrink.

Triggers? Gisteren was dat een aflevering op Netflix van Sherlock Holmes of all people.

Houses of Parliament

Niet raar. Hij is excentriek en onbegrepen, ik relateer vaak onbewust.

Trigger? Mijn dochter belde me hier, in Engeland, op in tranen. Dat ze moe was, dat ze zo hard werkte in twee jobs om vooruit te geraken, en dat ze te horen kreeg dat ze loonbeslag heeft en niet weet waarom, hoe hard ze ook probeert, het lukt niet om vooruit te komen.

Yep. Ik weet het ook niet en wie zal het uitzoeken?

Ik heb eventjes geen energie daarvoor, wel voor haar maar niet voor de zoektocht naar wat de paperassen die ze links liet liggen op drie adressen voor schade hebben aangericht.

Ik kan maar benadrukken dat ze de verdomd moeilijke regeltjes van onze bureaucratische wereld moet opvolgen… maar ik weet aan den lijve hoe moeilijk dat is.

‘Ik heb toch aan de post doorgegeven dat ik telkens verhuisd ben en heb daar toch voor betaald?’, zegt ze snikkend boos.

Ik weet het, schat. Maar toch is het best dat je zelf nog gaat controleren wat er in je vorige bus valt. Het is niet logisch inderdaad dat ze je niet vinden om je in te lichten maar wel om je loon te verminderen.

Je kunt er boos om worden, het onrechtvaardig vinden maar wat helpt het je vooruit?

Kwestie is: hoe los je de boel weer op zonder moedeloos te worden?

Ik geef tips, advies maar hou haar hand momenteel niet vast. De leerschool van het leven is hard, zeker voor een meid die gevoel en sfeer opslorpt als een spons en vaker reageert met ‘waarom ik? En what’s the point?’

Soms vraag ik me af wie toch zo sadistisch in mekaar kan zitten om iemand die al watertrappelt nog kopje onder te duwen.

Maar het is nooit WIE. Het is veel abstracter dan dat, Vee

En ik hou haar hoofd boven water met de idee ‘hoe lang kan ik haar nog boven water houden’?

Zo lang ik luister, zo lang ik begrijp en incasseer. Soms betrap ik me op verwijten naar mezelf toe.

Waarom moest je per se moeder worden, Vee?

Maar daar is het antwoord even gauw op gegeven.

Het is wat het is en wat je er zelf van maakt. We zijn er, spijt hebben leidt tot niets. We lachen en huilen en ‘kretsen’ en steunen mekaar. We zijn anders maar dat is ook goed.

No regrets, Vee!

Ik ben wie ik ben en we zijn wie we zijn en dat is goed.

Wij worden nog elke dag geconfronteerd met hoe we elk met adhd anders moeten omgaan omdat we anders en toch gelijkaardig zijn.

De unit die we vormen is sterker door waar we doorheen gegaan zijn en nog zullen gaan. Samen. En de idee dat we, ondanks alles, liefde en een gezin hebben maakt het het waard.

De sleutelwoorden zijn : acceptatie, overleven en van dag tot dag zoveel mogelijk genieten als er plots mooie momenten op ons pad komen. Het is moeilijk soms maar is intensiteit ook niet iets wat we nodig hebben?

En we zijn niet alleen.

Morgen is er een andere sleutelbos waar ik een paar sleutels van nodig heb. Kwestie van genoeg deuren te sluiten en weer te openen…

Ik ga nu mijn valies pakken om eindelijk na een mooie maar te lange week naar huis te gaan.

België is nog zo slecht niet, ik heb een thuis en een gezin en werk en ik ben gelukkig daar.

En er zullen er daar zeker vier onvoorwaardelijk heel blij zijn om me te zien, of toch drie.

Ik verwacht me aan een boze, koppige Baziel die me zal laten voelen dat ik hem achterliet. En ook hij mag er zijn!

Oh, wat mis ik mijn lieverds!

Vee

Trots

Ik ben trots.

Soms wil ik er niet over bloggen omdat het te persoonlijk is, het gevoel om trots te zijn. Maar ik ben het wel!

Mijn jongste slaagde net voor haar eerste blok unief, ze ging ervoor en beseft nu eindelijk dat ze meer in haar mars heeft dan ze zelf denkt.

Is slagen in studies dan zo belangrijk? Nee, maar het gevoel dat je iets niet kunt, dat toch aanpakken en een sprong in het duister nemen om te zien dat het wel lukt, geeft je zelfvertrouwen een enorme boost om verder te doen.

En dat is wat van belang is bij ons adhd’ers. Want vaak wordt er je verteld dat het niet zal lukken, dat je te hoog grijpt, dat je het niet kan.

En dan heb ik het niet over de mensen die enkel leven om anderen naar beneden te halen omdat ze zelf geen leven hebben.

De grootste saboteur zit in onszelf.

Dat kleine negatieve verwijtende stemmetje dat je probeert onderuit te halen nog voor je aan iets begint. Dat stemmetje dat je lichaam zo in de stress doet gaan dat je misselijk wordt tot braken toe, dat je hoofdpijn bezorgt en fysiek pijn doet.

Mijn dochters kennen dat stemmetje, ik ook, hoewel ik het nu vaker op tijd identificeer en een dreun verkoop als ik daar genoeg energie voor heb.

De innerlijke strijd winnen tegen dat stemmetje is een massale overwinning op zich : het maakt dat, tenminste voor wat overwonnen werd, de strijd achter je ligt.

Daarom is het belangrijk voor mij en ook voor mijn dochters dat dingen worden opgesplitst in delen.

Elk deel afwerken is een overwinning want de strijd in je hoofd stopt nooit. En eenmaal je zwak staat wint het stemmetje aan woordenschat.

Het per deel een dreun verkopen, is de oplossing voor mij. Maar dat is niet noodzakelijk ook de oplossing voor hen want iedere adhd’er is anders.

En als je dat min of meer onder controle krijgt, zijn er nog de mensen rondom je die het nodig vinden om via jouw rug over je te springen, je een dreun te verkopen omdat ze nu eenmaal enkel daarvan een kick krijgen. En ze komen uit de meest onverwachte hoeken en slaan onverwachts toe.

En dat terwijl geluk zo simpel kan zijn.

Dat stemmetje innerlijk even doen zwijgen en genieten van de overwinning die mijn dochters behalen is zo’n geluksmoment.

Mijn jongste begon aan haar studies na twee jaar werken en het besef dat ze met het werk dat ze deed haar pap niet zou koelen voor de rest van haar leven. Nog heel wat studeerblokken zullen volgen maar ze huilde van geluk, zegt ze.

Het besef dat ze op haar eentje dat heeft behaald, doet haar groeien. Het heeft haar innerlijk faalstemmetje een lesje geleerd.

Proficiat motje!

En het mooie is dat wij mekaar elke overwinning gunnen, mijn kids en ikzelf.

Omdat we weten hoe moeilijk het is om dat stemmetje een dreun te geven zodat het eventjes zwijgt, omdat we weten hoe we in elkaar zitten en mekaar redelijk kennen.

Wij oordelen niet over reacties die eigen zijn aan elk van ons en die vaak door anderen als extreem worden gezien.

Elke dag is er een om opnieuw te beginnen en geluk te zien in momenten.

En mijn ventje is thuis. Ik ben gelukkig! En bovenal trots op hoe iedereen stilaan zijn/haar plekje vindt!

Vee

Netflix

En omie

Ik had er van gehoord en ik besloot een tijdje geleden om niet de zoveelste verslaafde te worden en dit dus niet te installeren.

Ik ben er aan voor de moeite. Heerlijk hoe vlug de treintijd verglijdt als ik Mary Tudor zie.

Kostuumdrama’s verweven met wat historiek en romantiek kan ik wel smaken! En dus volg ik de afleveringen van Reign.

Yep. Totaal mijn ding.

Aja, en ik ben omie geworden! Met gemengde gevoelens want hoewel ik superblij was toen ze werd geboren, het kleine wonder, werd daar een domper op gezet.

Trek het je niet aan!, hoor ik Johan Verminnen zingen…

Makkelijk gezegd als je andere plusdochter keihard vanuit het niets laat weten dat je maar beter oma van je ‘eigen’ kinderen wordt.

Pats! Mijn geluksbubbel uit elkaar.

Wat spookt er meer dan vijf jaar door dat kind haar hoofd om een toneeltje op te voeren dat alles ok was, dat iedereen relatief zijn plaats heeft gevonden in ons nieuw samengestelde gezin?

Het gevoel dat zij dit zo aanvoelt maakt me diep ongelukkig. De ouders vroegen me om omie te worden, zij is meter en nu zie ik feesten vol problemen voor me, koude blikken en een sfeer die het kleine boeleke sowieso zal oppikken.

Jammer. Ik ben van oordeel dat je beter geliefd wordt, hoe meer liefde, hoe beter.

Ik verwonder mij hoe mensen zelf het leven ingewikkeld maken, terwijl het makkelijk kan ook.

Pijn doet het wel maar ik kan niets doen aan haar beleving dus ik geniet van mijn omieschap en zie wel wat volgt. Ik ben omiiiiieeeee!!

Vee

Typisch…

Liefde is…

Ik zoek al drie dagen naar een rood atomaschriftje. Het is HET schriftje waarin ik alle dingen neerpen die ik moet onthouden om bepaalde terugkomende handelingen op het werk te kunnen doen.

Want… ik onthou van hier tot gisteren en dus is het telkens er een maand tussen zit en de routine er af is, zoeken naar welke stappen ik moet doorlopen om correct mijn werk te doen.

Klinkt goed, Vee. Met een maand tussen… Dat is toch al lang?

Maar soms staar ik naar mijn pc-scherm hoe ik in godsnaam bepaalde dingen kan verifiëren terwijl ik ze een seconde geleden heb geverifieerd! 🙄

En dat is dus NIET lang! 😡

Op het werk krijg ik dat opgelost door luidop in mezelf te praten, zo van: “Hoe doe ik dat nu weer?”

Waarop een welwillende collega naast me komt staan en ludiek het tabblad naast dat wat ik openklap, openrolt en lachend zegt: zo!

Yep. Ik ben afhankelijk van goodwill en ik zou het liever niet zijn maar het is nu zo.

Nu, waar was ik… dat atomaschriftje.

Aangezien ik thuis ben en gisteren in de voormiddag thuis heb gewerkt, vraag ik aan mijn ventje of hij het ding niet heeft gezien.

En ik zoek zelf wat verder. En dus vind ik een atomaschriftje, maar het is wel grijs.

Dat is het oude, denk ik nog bij mezelf. Daar staat dat niet in. Maar ik blader er toch nog eens voor de zekerheid door…

En ja hoor. Het grijze is het nieuwe, het rode moet ik al weggegooid hebben, concludeer ik dus door eliminatie.

Het bewuste geheugenboekje

Zo vaak, een beeld in mijn hoofd dat niet klopt, omdat ik de stap ervoor (bijv.. weggooien) vergeten ben. En ervan overtuigd ben dat het zo is, echt overtuigd dat ik er ruzie over kan maken.

Ik weet uit ervaring dat beleving niet altijd de waarheid is. Maar ik maak daar geen reclame over want dan geef ik mensen die me willen pakken op mijn zwakheden, te veel munitie.

Zijn er zo’n mensen, Vee?

Jammer genoeg wel. Gelukkig ligt dat ver in het verleden hoewel het me voor altijd op mijn hoede houdt.

Maar soit, ik heb mijn schriftje terug, ik kan weer functioneren omdat ik vertrouw op wat ik heb neergeschreven.

Het is wellicht moeilijk te begrijpen voor een buitenstaander hoe het niet hebben of gebrekkig hebben van een geheugen je wereld omver kan gooien.

Daarom ook moet ik de controle dicht bij mij houden en valt het soms niet mee voor mijn ventje om mij te overtuigen van iets wat ik anders zie.

Hij weet gewoon ook dat ik het niet met opzet doe, en ik vertrouw hem zonder twijfel.

Ik kan niet anders.

Liefde is…

Vee